PiL - What the World Needs Now... (2015)

In mijn Top 100 lijst van favorieten acts staat PIL zo rond de 20e plek, relatief hoog. Een drietal albums scoren erg hoog (4,5*) en drie andere 4* maar het vorige album slechts 3*.

Dit jaar heb ik al een 20tal fantastische nieuwe releases gehoord en de single Double Trouble deed me hoopvol stemmen. Maar na de eerste beluistering ben ik minder vrolijk gestemd, net als bij het vorige album vraag ik me soms af hoe lang het duurt tot het volgende nummer. De stem van John Lydon lijkt soms boven op de muziektrack geplakt en geen echt geheel ermee te vormen. De spanningsboog in de eerste en laatste minuten van Big Blue Sky schiet voor mij tekort (flirt PIL daar met Coldplay?). Graag had ik het anders gehoord want ik hou wel van de grilligheid van John die af en toe ook met DANCE flirt maar het op dit album weer heel save speelt om maar aan het bekende geluid van PIL te voldoen. C'est La Vie... maar ja, als What The World Needs Now... PIL is, dan maar een oud album opzoeken. Ik zal deze nog een paar keer beluisteren maar zal het niet tot in mijn top 25 van 2015 redden. Denk wel dat ik deze iets beter vind dan het vorige maar ook nu niet meer dan 3*.

Naast het openingsnummer is Spice of Choice het betere werk en C'est la Vie, ook The One is niet onaardig, positief nummer van PIL!

Of de wereld hierop aan het wachten is, weet ik niet, maar ik vind het wel een prima plaatje.
Muzikaal gezien vind ik het raakvlakken hebben met Joy Division in hun Warsaw periode, wat opgefokter en sneller allemaal.
Er zit ook een soort van onverschilligheid in het spelen, welke ik vooral terug kan vinden bij Josh Homme, en dan in zijn Eagles Of Death Metal project.
Het is minder funky als wat ik van Public Image Ltd. gewend ben, wat meer richting de punk van Sex Pistols misschien?
Bij Bettie Page probeert Lydon als David Bowie te klinken, wat hem niet lukt.
En dan komen we gelijk bij de zwakte van het album, muzikaal is het allemaal oké, maar de zang is regelmatig ondermaats.
Op Big Blue Sky is er wel ruimte voor dub en reggae, maar het kabbelt mij teveel door.

Het begint goed - lekker stevige opener die inderdaad, zoals deric raven ook al aangeeft, aan Sex Pistols denkt. Ook de stem van Lydon vervormt dan naar hoe hij toen ook al zong.

Daarna kakt het album al snel in. Na 4 nummers is het vooral een lange zit met ronduit saaie nummers.

2,0*

Helemaal geen onaardige poging van John Lydon en consorten.What the world needs now is zowel afwisselend als wisselvallig maar bevat genoeg goede/leuke nummers om Public image limited niet helemaal in de vergetelheid te doen belanden.De opener Double trouble hakt er al meteen stevig in en ook het mooie C'est la vie is één van de hoogtepunten.Eigenlijk is de hele eerste helft van het album best wel sterk.Dat niveau wordt helaas niet de hele plaat volgehouden maar echt slecht wordt het gelukkig nergens.Wel jammer dat de zang vaak zo matig is maar verder werkt de combinatie van sfeer scheppen en monotone ritmes nog best.Dikke drie sterren.