Rise Against - The Sufferer and the Witness (2006)

Het hoogtepunt van Rise Against tot nu toe.

Ik hoor veel mensen die Rise Against na 'Counter Culture' achter zich hebben gelaten, omdat het niet meer hard genoeg is voor ze.
Wellicht zijn dat dan mensen eenkennig zijn en weigeren dieper te luisteren naar de vooruitgang van een band. De energie is alleen maar sterker geworden, even als de chemie binnen de band.
RA laat met dit album horen dat ze volwassen zijn, krachtige hardcore met melodie kunnen verenigen en sterke nummers neerzetten met een boodschap.

Een van de weinige bands die overeind staat tussen alle wankele poppunkbandjes tegenwoordig.

4,5 sterren!

wat is approching curve een leip nummer zeg. maar goed dat bricks uitstekend is

Lekker album, 1 brok energie!



Dit viel mij idd ook al op, vaag nummer.

Dertien in een dozijn, maar wel heel lekker. Doet me o.a. aan Ignite denken....en nog 25 andere bands, maar die zijn niet zo goed.

top 5 van deze plaat is

chamber the cartridge
good left undone
drones
worth dying fors
survive

Dit is en blijft mijn favoriete RA-album. Energiek, afwisselend en goede teksten. Hierna is het naar mijn mening alleen maar achteruit gegaan met Rise Against. De nieuwere albums vind ik nog steeds wel goed, maar aan de energie van The Sufferer and the Witness, of het voorgaande album Siren Song of the Counter Culture, kunnen die niet tippen.. Ik kan deze cd zo vaak luisteren, hij gaat nooit vervelen. Ik heb 'm nu denk ik een jaar en al minstens 100 keer gehoord.. En hij blijft goed

Favoriete nummers van dit album... Lastig kiezen, maar ik ga dan denk ik toch voor:

- Injection
- Prayer of the Refugee
- Chamber the Cartridge
- The Good Left Undone
- Survive

Moet zeggen dat ik dit toch wel wat lekkerder vind dan aanvankelijk gedacht. Nog steeds niet origineel, maar gewoon erg lekker en Ignite niveau wordt zeker gehaald. Voor mij in dit genre toch wel een maatstaf.

Dertien in een dozijn kan je deze muziek noemen. Origineel is het dus niet, maar dat neemt niet weg dat er een aantal goeie nummers op dit album staan. In de eerste plaats 'Ready to Fall'. Ook 'Prayer of the Refugee' en 'The Good Left Undone' bevallen me nog wel, maar voor de rest blinkt deze plaat toch vooral uit in middelmatigheid. 'Roadside' valt me nog op, omdat het een traag en rustig nummer is waarbij ook een zangeres komt meezingen. Klinkt best aardig, maar of het nu echt een goed nummer is ? Hm, neen. In de andere songs bespeur ik weinig boeiende riffs of melodieën.

Kortom: The Sufferer and the Witness is een album waarvan ik een paar nummers wel eens graag hoor, maar als ik dit hele album in één keer afspeel, gaat het toch gauw vervelen.