Hawkwind - Space Ritual (1973)

Ah, Hawkwind. De droom van de drugsgebruikende (laat ik liever zeggen geestverruimende) rocker

Het 5000e album!

volgens mij pas het 4e ofzo..en gelijk het beste..als je hawkwind "wil" ontdekken begin bij deze.
Na '75 maakten ze eigenlijk alleen nog maar erg 3e rangs rockmuziek ,snap eigenlijk niet zo waar die hawkwind verheerlijking vandaan komt.

Is dit hippie muziek ofzo?lol

Ik denk het niet.
Lemmy (jaja, je weet wel wie) heeft hier van 1972 tot 1975 in gezeten (heeft zelf credits voor bepaalde songs)

deze muziek is alleen te begrijpen wanneer je een flinke dosis lsd op hebt of een halve liter whisky (he lemmy )....de sample die ze daar gebruikten waren de voorlopers van de hedendaagse dance/ambient muziek....

Space Ritual is het eerste album van Hawkwind dat ik geluisterd heb. Ik vind het een mooie live-opname. Hoewel sommige nummers best langdradig kunnen zijn met dat getoeter er doorheen. De sfeer die van deze plaat afkomt is echter wel dik in orde. Leuke plaat om in het donker op de snelweg te rijden.

Zeker niet.
Meer een soort heavy metal-Floyd.

Bericht over de geschiedenis en de verschillende plaat van deze band verplaatst naar Hawkwind

Is dit een live album??

Wat een belachelijke opmerkingen lees ik hier.

Hawkwind is gewoon een psychedelische rockband, voor de liefhebber van spacey jams.
En ja, dit is een liveplaat

Inderdaad, hier staat nu eens niks waar je iets aan hebt.
Spijtig bij zo'n fantastisch album.
Hawkwind was een echte supergroep in die periode, spijtig genoeg heb je bij supergroepen ook de bijkomende egoproblemen.
Sommige nummers benaderen echt de perfectie.
Mijn favorieten zijn Lord of Light, Down Trough the Night, Space is Deep, Orgone accumulator, Brainstorm, 7 by 7 en Master of the Universe en Time We Left.
Het is machtig hoe ze elkaar aanvullen in iets wat bij het eerste gehoor heel chaotisch kan klinken. Eén grote trip, spijtig dat het een dubbelcd is(bij mij).

Als men dan toch wil vergelijken met Pink Floyd, dan kan voor mij geen enkel Pink Floyd album op tegen het totale genot wat dit album kan brengen.
Wish You Were Here komt dicht qua genot maar de stijl is toch veel rustiger, Hawkwind is chaotischer, een beetje vergelijkbaar met ummagumma. Ook onmogelijk om te blijven stilzitten bij dit album.
Frontman Dave Brock omschreef de stijl als Sci-Fi rock.

Nu wel dus.

Fantastisch album, je wordt compleet ondergedompeld in een onaardse sfeer. Bij uitstek een liveband en hier weten ze het ook te presteren om sommige nummers beter neer te zetten dan op een studioplaat. Inderdaad wel een lange speelduur maar eigenlijk merk ik daar niet zoveel van als ik eenmaal dit album opzet(daarna wel natuurlijk ).

Hawkwind heeft hetzelfde euvel als Allman Brothers en Grateful Dead.
Het is geen muziek om even op te zetten, tijdens de afwas.
Het is een beleving, die moeilijk omschrijfbaar is, maar gewoon ondervonden moet worden.
De eerste platen van Hawkwind moet je gewoon opzetten, leesboek erbij, en dan je gewoon laten meevoeren.
Je moet het geduld opbrengen om naar de lange, trippy muziekstukken te luisteren.
Zo ging dat vroeger, dat de nummers van tegenwoodig rond de 3 minuten klokken en gebaseerd zijn op catchy refreintjes, is jammer.

Hawkwind moet je gewoon bij je kladden laten grijpen en je moet je laten meevoeren.
In principe heb je daar niet eens drugs voor nodig.

Tip: lees wat van Michael Moorcock (als ik het goed schrijf), terwijl je naar deze plaat luistert, dan snap je de context misschien wat beter.

Geduld en ervoor openstaan zijn de grootste problemen bij albums als dit denk ik.

Er wordt naar geluisterd met de next-toets in aanslag en als het wat rommelig klinkt wordt er naar het volgende nummer gegaan en als dan de plaat gedaan is na 10-20 minuten, wordt het beschreven als muziek voor lsd-gebruikers of hippies.

Sommige dingen kunnen helpen om er meer voor open te staan(zoals bij alles, waarom gebruikt men anders drugs of alcohol) maar in feite is dat juist hetzelfde stereotype beeld als de metalliefhebber die altijd in leder gekleed is, lange haren moet hebben of de punkliefhebber die een hanekam heeft en beiden vechten ze natuurlijk graag.

Ik beluister dit graag tegen zonsondergang, het lijkt me dan het best tot zijn recht te komen.
Boeken lezen doe ik eigenlijk niet(ik krijg altijd last van mijn ogen).
Die Michael Moorcock heeft trouwens ook een album, met oa leden van het toenmalige Hawkwind die erop spelen waarvan de CD-versie recent heruitgebracht is.
http://www.cherryred.co.uk/esoteric/artists/michaelmoorcockdeepfix.htm

Is die niet toegevoegd aan MusicMeter? Zou wel moeten.

Well said!
Aan de galg met mensen die na 5 minuten denken een plaat te hebben doorgrond... (niet de echte galg, maar een fictieve natuurlijk)

jawel, maar daar is hij recent uitgegeven, zoals er ook enkele Hawkwind-cd's heruitgebracht zijn onder atomhenge(een sublabel).
http://www.cherryred.co.uk/atomhenge/releases.php

Wat een fantastisch goed album, zeg, maar wat een figuren..
Muziek is erg spacy inderdaad, nooit geweten dat dit een genre was, ben zowieso wat stevigere rock de laatste anderhalf jaar wat aan het ontdekken, maar dit is een aanwinst.

Hoe is de rest?

meningen daarover zijn verdeeld.
En het oeuvre is inderdaad wat grillig.
Maar ik vind bijv. de eerste 5 jaar geweldig en de periode 79/80 en vanaf 88 tot 95 vind ik ook fijn.

Bijv. The Xenon Codex en Space Bandits zijn lekker stevig en toch nog lekker spacey.

Lord Of Light is te gek!

wat een plaat , één trip , vooral master of the universe is mijn favoriet , dit is echt een plaat ( dubbel cd ) die je compleet moet ondergaan , lekker geestelijk geplatwalst worden ( niet voor iedereen ) dit spacey groepje !

en die teksten , super spacey , die mannen zaten echt in een ruimteschip naar mars , heavy metal star trek , en ook een pluim voor stacia , de danseres die altijd het beste van zichzelf gaf met haar ' big boobies ' moet wat geweest zijn live in die tijd !!!!!!!

Damn, ik moet deze echt een keer hebben!
Hiervan ken ik de versies van You Shouldn't Do That en Brainstorm, en ik denk dat Earth Calling/ Born To Go van mijn Stasis-compilatie ook hiervan komen. Gelet op die nummers vind ik de omschrijving van dat ruimteschip naar Mars redelijk accuraat.

Geweldige post-psychedelische drone-rock!

Op de CD versie van Stasis staat de volledige a-kant van Space Ritual (nummer 1 t/m 4) als CD bonus tracks en The Black Corridor en Space is Deep zijn ook van Space Ritual afkomstig.

Hypnotiserend goed!

Ik heb 'm nu net in huis en het bevalt vrij goed. Veel nummers van dat prachtige album Doremi Fasol Latido komen hier in een spetterende uitvoering langs. Brainstorm is ook zeer geschikt om mee wakker te worden. Bakje koffie erbij en niets geen tripmiddelen. Werkt prima.
Lemmy doet het ook erg goed op dit album, de volgende keer zal ik eens wat werk zonder hem aanschaffen.

Op het gebied van psychedelica is Hawkwind absoluut één van de beste in hun soort. Wat hen deels parten speelt is hun eenzijdigheid als je kijkt naar de structuur van hun composities. Er wordt een catchy riff neergelegd (dat vaak al een beetje hint naar punk) en daar wordt overheen geimproviseerd. Het riffje moet niet te veel aandacht afleiden van de psychedelische klanken, maar moet ook memorabel genoeg zijn om op de achtergrond door te kunnen spelen.

Op zich niet zo veel mis mee, maar om er nou een dubbel LP mee te vullen is wat veel van het goede. Het geheel wordt dan toch wat voorspelbaar (hoewel je je kan afvragen of dit album niet bedoeld is om in de 'juiste sferen' te draaien).

Het pseudo-filofische geneuzel over de ruimte had ook wel achterwege mogen blijven. Waarschijnlijk speelden de heren een rol, maar dit gezwets is toch moeilijk serieus te nemen.

Als liefhebber van psychedelica neig ik toch naar iets van een 7,4.

Wat een heerlijke spacetrip is dit! De sfeer op dit album is echt hypnotiserend. De gesproken stukken zijn bruggetjes naar het volgende nummer maar ik vind het niet zo veel toevoegen. Sonic Attack is dan wel een geweldig intro naar Time We Left This World Today, de intensiteit wordt geweldig opgebouwd. Muzikaal is het geweldig, lange jams waarin vooral het geweldige basspel van Lemmy opvalt. Bij zijn eigen band is dat ook een kenmerk. Ik wacht nog met een beoordeling maar die gaat hoog uitvallen.

Heb net twee uur achter de kiezen, aangaande het beluisteren van dit album. En zonder geestverruimende middelen, ja, koffie. Wat een prachtige hypnotiserende muzikale spacerocktrip zeg! En inderdaad, Lemmy 'full speed' op bass, maniakaal.
Ik ben er wel uit: dit album z.s.m. op vinyl aanschaffen en dan vaker beluisteren. Een sterrenwaardering volgt later doch kan alvast verklappen dat deze naar verwachting aan de hoge kant zal uitvallen.