Kurt Vile - b'lieve i'm goin down... (2015)

Like!

Mooi album, wheelhouse is nu het prijsnummer voor mij.

Inmiddels bij mij nu ook dit!

Verhoogd naar 5 sterren. Ik blijf het luisteren, het blijft groeien. De stem van de man, haast ongeïnteresseerd klinkend, vind ik prachtig. Top 3 albums van 2015.

Mag ik nog een lans breken voor het geweldige nummer That's Life, Tho (Almost Hate to Say). Echt schitterende compositie en tekst. Ik kan niet wachten om hem maart volgend jaar in Tivoli te mogen aanschouwen!

Twee nummers ervan gehoord. Misschien is de rest van de songs totaal anders, zou kunnen, maar Pretty Pimpin en Life Like This zijn dus totaal niet m'n smaak. Zoals eerder opgemerkt: de zang is bijna onverschillig, de clips trouwens ook, nietszeggend. Onbegrijpelijk dat mensen al spreken over "album van het jaar" en dat soort superlatieven.
Volledige album maar eens luisteren.

De onverschillige zang vind je in ieder nummer terug [user]buizen[/buizen]. Dan wil ik je adviseren om het album lekker links te laten liggen

Overigens ben ik ook van mening dat dit album strijdt om de 'album van het jaar' titel.

Onze buizen moet maar weer mooi Opeth gaan luisteren

Vind de zang toaal niet onverschillig, juist de flow en de manier waarop de zinnen eruit rollen dragen bij aan de muziek.

Het is niet de bedoeling dit album of deze band de grond in te boren. Maar alleen maar albums die je zelf bezit en goed vindt beschrijven wordt ook zo saai, met al die 4 t/m 5 sterrenwaarderingen.
Je moet ook open staan voor andere muziek. En voor het evenwicht moet je dan soms ook laten zien wat je niet bekoort.
Dit vind ik dus best afschuwelijke muziek en neem daarom de raad van Maartenn graag ter harte

Anderen: veel luisterplezier.

Ook de raad van Stalin neem ik ter harte.

Goedenmorgen,

Prachtige plaat weer van Kurt, heb de 3lp, prachtige uitklaphoes EN 6 extra tracks!
Of ie beter is dan Smoke Rings weet ik niet, in ieder geval komt That´s Life verdomd dichtbij On Tour van Smoke Rings, voor mij Kurt´s mooiste nummer.

Tja buizen stemmen op platen die je bezit lijkt me logisch, open staan voor andere muziek. Tja wat zal ik zeggen: Bob Moses, Deafheaven, Kurt Vile, Deerhunter, Villagers, Tame Impala, Django Django oa strijden om de platen van het jaar. Gevarieerd genoeg?
Vind het zelf altijd vervelend te stemmen op platen die ik niet goed vindt, ik luister ze wel maar in de grond boren is zo makkelijk. Andere platen die wel aardig tot goed zijn dit jaar (bv van Low, Matthew White, Jacco Gardner) zal ik wel scoren.

Album van het jaar!

Nou, na alle hype heb ik me er ook aan gewaagd maar ik ontkom toch echt niet aan het predikaat saai. De muzikanten hebben heus wel talent maar ik mis een klik. Ik vind het vooral oerdegelijk maar nergens weet het me te raken. Heb het vijf keer geluisterd maar kan nog steeds geen nummer bedenken wat ik langer dan drie minuten onthoud.
Maar is dit nu ook populair onder tieners en twintigers? En zo ja, waarom dan? Al

Nou Bert Wasbeer, ben geen twintiger èn geen dertiger en voor mij is het wel degelijk de plaat vh jaar. Als een nummer als Wild Imagination niet bij je binnenkomt kun je het maar beter opgeven wat Kurt Vile betreft. Dan is het je ding gewoon niet. Oerdegelijk vind ik echt een diskwalificatie. Onterecht als je het vraagt. Mijn ding is het absoluut en ja, hij weet me meerdere malen te raken zelfs. Eigenlijk constant... Vraag me overigens af of er een hype is, maar misschien ben ik daar wel te oud voor...

Erg fijn album. Wellicht wat lang, maar heerlijk ontspannende muziek.

Eigenlijk (letterlijk) meer van Wakin on a Pretty Daze. En moet zeggen dat de lange speelduur van dat album mij vooralsnog meer stoort dan bij deze.

De vorige twee platen heb ik vele keren gedraaid en daar kwam ik met mijn oordeel niet verder dan 'saai', Bij deze kwam de klik echter snel: het poppy gehalte en de tekst van Pretty Pimpin, de banjo in I'm an Outlaw, de verstilde ontroering in Stand Inside ... Het werkt allemaal. De man live zien helpt natuurlijk ook bij de appreciatie en nu zie ik wel de aantrekkelijkheid van zijn vorige platen.
Een revelatie!

Een heel leuk plaatje, al moet het nog even zakken. ook meneer Bowie moet eerst weer even uit mijn systeem voordat ik deze plaat weer met volledige overgave kan beluisteren.

Heerlijk album. Vooral met de vroege zonnige lentedagen kan ik deze muziek heel goed hebben. Het eerste en het laatste nummer springen er voor mij het meest in positieve zin uit, die outro van Wild Imagination vind ik fabuleus.

Opnieuw een fijne plaat van Vile, hoewel ik de twee voorafgaande albums iets sterker vind. Maar niet genoeg verschil om dat in de score tot uitdrukking te brengen. Hij blijft toch wel in staat om met redelijke minimale middelen en inzet onder de huid te kruipen met heerlijke gitaargedreven songs.

Ook ideaal om loom de hete dagen door te komen. Met name het meanderen van verschillende nummers, heerlijk

Kurt Vile is toch een soort van J. Mascis voor de nieuwe generatie...

Vandaag de 3LP met zes bonustracks opgepikt in Leeuwarden voor maar 14,99. Topdeal. Hele sterke plaat en had van de bonustracks verwacht dat het wat slappe b-kantjes zouden zijn. Maar niets is minder waar. Met name Less Talk en No Stranger To The Ball Bust hadden wat mij betreft op de reguliere uitgave gemogen om net wat meer vaart in het geheel te brengen. Smoke Rings blijft m’n favoriete Kurt Vile plaat, maar deze komt er rap achteraan.

Eerste kennismaking. Wat klinkt dit lekker. Meteen bij het eerste nummer de volumeknop hoger gedraaid, wat een goed teken is. Dit is een plaat van achteloos vakmanschap waarbij Kurt Vile hooks uit de mouw schudt die zich moeiteloos in mijn brein vasthaken. En nergens klinkt het geforceerd of gekunsteld, maar altijd naturel met uitgebalanceerde arrangementen. Een verademing in tijden van de gepimpte sounds die ons bij de vleet omringen. Alsof je buurman een bluescountryvirtuoos blijkt die voor jou z'n liedjes komt spelen in je veranda met zicht op de prairie, zo klinkt dit