Kurt Vile - b'lieve i'm goin down... (2015)

Kurt Vile: "Pretty Pimpin" | Tracks | Pitchfork

Het is geen opener als Wakin... maar klinkt prima.

Pretty Pimpin is alvast een lekker hitje, erg benieuwd naar de rest

Pretty Pimpin klinkt fijn, voor Kurt Vile begrippen toch redelijk up-tempo ook.

Vind Pretty Pimpin een van zijn meest catchy nummers tot nog toe (en meest toegankelijk ook wel denk ik). En dat vind ik prima als het zo fijn klinkt. Beloofd veel goeds voor het gehele album!

Zeer ontspannen album geworden, heerlijk om mee weg te dommelen(positief bedoeld).

Ten opzichte van zijn vorige album (zoals de titel misschien al doet vermoeden) een stuk meer down to earth, middle of the road. Totaal niet erg in dit geval. Heerlijke loomheid die met het zomerweer totaal niet misstaat. Ik houd er wel van als Kurt zo'n beetje alleen zijn gitaar erbij pakt, en op dit album doet hij dat regelmatig, wat tot een aantal mooie ingetogen nummers leidt.

That's life tho en Wild Imagination springen er na een paar luisterbeurten bovenuit. Wat een schoonheid en vooral wat een bloedmooie, mooi gevonden teksten.

Een nieuwe Kurt Vile?! Fuck yeah! Altijd een artiest waar ik naar uitkijk!

Bloedjemooi. Life Like This, Wheelhouse, Lost My Head There, Wild Imagination... wow...

Waking On a Pretty Daze was twee jaar geleden de super soundtrack voor de zomer. Herinneren jullie je Goldtone nog? De loomheid in zijn stem hoorde gewoon bij de artiest en zijn repertoire. Nu hoopte ik op iets meer variatie, of op zijn minst een tweede Waking...helaas, ik viel halverwege zowat in slaap. Het titelnummer van de vorige plaat was de perfecte binnenkomer, daar steekt dit Pretty Pimpin maar matig bij af. Het is niet lekker luisteren als je bij ieder nummer denkt: doe iets!

Grappig, ik vond Walking On a Pretty Daze juist vaak slaapverwekkend en toen een teleurstelling. Dit album vind ik een stuk mooier, alleen in het middenstuk haak ik weleens af. Maar misschien verandert dat nog.

Ik vind Pretty Pimpin' eigenlijk nog net iets beter dan Walking on a Pretty Daze. Een mooie mix van zijn twee vorige platen. Het doet me het beste verhopen voor de rest van de plaat. De man heeft me trouwens maar zelden teleurgesteld.

Weer een goede plaat!

Lekker hoor, Pretty pimpin staat nu op en het vraagt naar meer... Heerlijke track.. En mennn wat vind ik deze stem mooi...

Ik dacht eerder: doe niets! Eén van Kurt Vile's meest herkenbare kenmerken is voor mij de lome, lekker lang uitgesponnen speelstijl. Dat repetitieve en monotone maakt zijn geluid zo karakteristiek en zorgt ervoor dat je lekker in je luie stoel kan wegzakken. Als je je energie kwijt wil zou ik in ieder geval wat anders opzetten, Congotronics bijvoorbeeld... ?

Pretty Pimpin' is overigens niet het beste nummer vd plaat, dat vind je wat verderop: Life like this

Getopt door Lost My Head There

en Wild Imagination...

Na zijn avontuur met The War on Drugs besloot de Amerikaanse muzikant Kurt Vile zijn eigen weg te gaan. Het leverde hem een vijftal albums op, waarbij zijn kracht als tekstschrijver steeds beter zichtbaar werd. Op zijn zesde album B’lieve I’m Goin Down… zoekt hij zijn muzikale weg in het gebruik van de piano en banjo. Daarmee begeeft hij zich meer in de donkere sferen van zijn album Smoke Ring for My Halo. Opnames in onder andere de woestijn van de Joshua Tree en jamsessies met de Malinese band Tinariwen hebben het album hierbij vormgegeven.

Pretty Pimpin voert zich als openingsnummer de folkmuziek in. Het nummer gaat in op de onzekerheden van de mens. Staande voor zijn spiegel ziet hij de man die ooit was, maar niet meer herkent. Het constante verlies van het bewustzijn brengt hem keer op keer terug naar de gedachten wie hij daadwerkelijk is. Nieuwkomer Kyle Spence slaagt erin de drums onderliggend te houden aan de klanken van de mellotron, keyboards en gitaren. I’m an Outlaw stapt met de klanken van de banjo de wereld van de innerlijke kracht binnen. De eenzaamheid vertaalt zich in de het vaste drumritme en de snijdende confrontatie met zichzelf. Dust Bunnies concentreert zich meer op het gebruik van de piano en het orgel. Met referenties naar Wonderful World van Sam Cook zoekt hij zijn weg in de moeizame wereld en het in stand houden van relaties.

You think you’re tired, put your face in my place
We swap faces and I see you’re tired
It’s hard to think with a squashed brain and
Let’s hope that don’t leave a permanent stain

De klanken van Kurt’s gitaar vormen de donkere ondergrond waarop That’s Life, tho (almost hate to say) tot groei komt. De armoede en het harde leven zorgen ervoor dat de bloei niet komt opzetten. Via dalen en pieken ontga je het leven niet, hoe geliefd je ook bent. Wheelhouse, volgens Kurt zijn beste nummer ooit geschreven, is een zoektocht naar de zin van het leven en de eenzaamheid die hierin een rol speelt. De woestijnlandschappen blijven behouden met de doorlopende gitaarriff. De ondersteunende keyboardklanken houden de zandstorm in bedwang en openen de weg naar je eigen tempel.

There’s a desert down below the earth’s core
A hidden staircase in the house that you reside in
A little something from the cupboard over there
A little medicine, it’s a medication situation

Life Like This weet met zijn piano een herhalende melodie te ontwikkelen, waarop de muzieklagen steeds meer vorm krijgen. Het leven lijkt een doorlopende cyclus te worden van herhaling en de vraag wie je bent doemt steeds vaker op. Kurt zoekt de randjes van de afgrond op, om uiteindelijk aan de oppervlakte te blijven. All in a Daze Work brengt een korte terugblik naar zijn voorgaande album teweeg. Het tokkelen op de gitaar brengt hem dieper in een roes van verwarring. Na het instrumentale onderonsje zijn de pianoklanken van Lost my Head there een frisse binnenkomer. De eenvoud van het nummer vertaalt zich in de funky gedachten die binnenkomen bij Kurt. Even was hij de connectie verloren, maar halverwege het nummer herpakt hij zich. De synths en keyboards zorgen voor een dromerige laag van geluiden.

I was buggin’ out ’bout a couple-two-three things
Picked up my microphone and started to sing
I was feeling worse than the words come out
Fell on some keys, and this song walked outta me

Op Stand Inside pakt hij zijn rustgevende muzikale stijl weer op. De liefde zet Kurt aan het denken. Hij probeert een belangrijk persoon in zijn leven vast te houden, maar weet de juiste woorden niet te vinden. Bad Omens is het korte muzikale nummer van het album. De piano en gitaren zwepen de drums op en begeven zich aan de donkere kant van het verhaal. Kidding Around doet zich vrolijker aan dan de werkelijkheid. Verborgen in illusies zoekt het brein naar een uitweg. De grap die hij maakt is de treurnis van het leven en de weg naar je innerlijke zelf. Het klankenpalet van piano en akoestische gitaar zorgt voor een muzikale en ontspannende verdieping. Wild Imagination doet nog het meest de toenadering zoeken met zijn muzikale held Neil Young. De gitaarklanken verbinden zijn onzekerheid en de afwezigheid van liefde met elkaar. Al de personen die zijn leven passeerden, maar niet meer dan een afbeelding aan de muur achterlieten. De gevoelens en herinneringen beginnen op te komen, al lijkt tijd de belangrijkste spelbreker.

I’m looking at you
But it’s only a picture so I take that back
But it ain’t really a picture
It’s just an image on a screen

Kurt Vile zoekt op B’lieve I’m Goin Down… naar zijn eigen werkelijkheid en de gevoelens die hem hierbij omringen. Zijn muzikale weg blijft behouden, al speelt de piano op het album een grotere rol dan voorheen. Zijn donkere humor beweegt door in de zin van het leven en het onderhouden van relaties. Kurt weet zich op te werpen als een belangrijke muzikant van zijn tijd, gedreven in de stijl van de jaren zeventig, maar met een lach naar wat de huidige maatschappij teweeg brengt.

4*

Afkomstig van Platendraaier.

Heb ik de nieuwe Kurt even flink over het hoofd gezien, Pretty Pimpin is in ieder geval al lekker.

Ben ik me toch een partijtje blij met de nieuwe Kurt Vile. Zo blij, dat ik er een review van schreef voor Kicking the Habit. Laat me weten wat jullie vinden!

De eerste luisterbeurt liet me wat twijfelend achter maar na nog een paar luisterbeurten wordt de plaat beter en beter!! Wat een heerlijk relaxte vibe heeft het album.
Je zou denken dat de enigszins monotone zang van Kurt Vile's wel eens tegen kon gaan staan, maar niets is minder waar. De "delivery" is zo sterk, de tempowisselingen en voordracht maken het album juist een genot om naar te luisteren.

Kurt Vile begrijpt de kunst van het minimaliseren. Nummers die gevoelsmatig wel 10 minuten duren, komen na een minuut of 6 toch echt op hun einde.
Zo kan ik met Vile's muziek 10 minuten genieten in 6 minuten tijd. Daarbij is geen van deze minuten vervelend.
Je gaat vanzelf op "standje slowmotion" staan. Iets wat in tijden als deze wel erg lekker is.
Waardering komt nog, chillax man.

Lost my head there staat op repeat. De rest is uiteraard ook weer erg goed, maar dit nummer staat op eenzame hoogte...

Man wat een sterke plaat. Dat ingetogen geluid, het weet mij heel erg te raken. Wild Imagination is bij tot dusver mijn absolute favoriet. Wat een fijne plaat, en wat een mooie teksten.

Klasseplaat van een klasbak!!
Drie puike albums op rij dat is geen toeval.

Een 3,5 voor deze sfeervolle, voor verschillende gelegenheden uitermate geschikte, fijn lome maar hier en daar een tikje te nonchalant cq. ongeïnteresseerd aandoende plaat.

Iets minder uitbundig dan de voorganger maar wat een prachtplaat weer. Dat hij goede muziek maakt is ondertussen wel bekend, maar wat een prachtige teksten kom ik hier ook tegen. Kraakheldere productie en mix, heerlijke drums, beetje banjo en piano erbij en voilà; weer een sterke plaat die tegelijk heel herkenbaar is maar ook weer vernieuwend.

Man man man man man, wat is dat Wild Imagination een ongelooflijk lekker nummer! Instant warme deken!

Retweet! Bijzonder aangenaam nummer!