New York Collection 1970 (1994)

Dit is mijn favoriete verzamelalbum over 1970.
Ik leuk het nog een beetje op zelf, met het weghalen van een aantal nummers en het toevoegen van enkele anderen. Maar wat een geweldig jaar 1970, beter krijg je het haast niet.

En, ik moet zeggen, het ging ergens over. De revolutie waarde rond. De bands, de jeugd, de progressieven en intellectuelen, de studenten. De wereld stond in vuur en vlam. En de revolutionairen en progressieven werden muzikaal ondersteund door jonge bands (langharig tuig, riepen de conservatieven) die zelf ook revolutionair waren. Dat kwam in hun muziek tot uiting. En een groot aantal belangrijke songs uit dat jaar staan op dit album.

Was dat nodig, al dat verbale en muzikale geweld. Ja, dat was zeker nodig. Het ging over grote problemen in die tijd. Oorlog (Vietnam), racisme, vrijheden (in het algemeen, zoals op universiteiten), de sexuele revolutie was nog in volle gang. Het ging over meer rechten voor homo's, recht op abortus. Mileuvervuiling, het stoppen van de dienstplicht, het ijzeren gordijn, de kerken begonnen leeg te lopen. Er werd meer vrijheid van meningsuiting geëist, betere leefomstandigheden, hogere salarissen.

De gedachten aan die tijd, ook al was je zeven en had je een redelijk beschermde jeugd, wat je zag op de tv, nationaal en internationaal, zou redelijk op het netvlies gebrand blijven. En de muziek uit die tijd bleef in je hoofd ook nadrukkelijk aanwezig, het werd niet meer gewist. Het bleef je bij.
Na 1970 was het overigens ook wel weer vrij snel voorbij allemaal. Dat maakt daarom dat jaar zo bijzonder.

Kom er anno 2023 nog eens om.
De verkiezingen voor de Provinciale Staten worden gewonnen door een partij die zich uitsluitend er op richt dat er zoveel mogelijk stikstof mag worden uitgestoten, er geen enkele regeling op het boerenleven meer van toepassing mag zijn en dat het aantal veeboeren ten behoeve van grote Agro bedrijven alleen maar toeneemt (ten kostte van de rest van Nederland).

Het is niet zo gek, dat je op de dag na zulke verkiezingen met grote nostalgie naar dit album terug grijpt. En je weet ook waarom je dat doet. Waar is iedereen gebleven, vraag je je af.

Tja, ik waardeer je nostalgische terugblik en herken er veel in. Ook ik was zeven, en ik kan me de ontwikkelingen in dit jaar en de daaropvolgende jaren in grote lijnen ook wel voor de geest halen, want ik keek met mijn ouders toen al elke avond naar het journaal. Met muziek was ik nog niet zo bezig. Mijn ouders hadden Bridge over troubled water (het singletje) voor mij gekocht, omdat ik dat zo'n mooi nummer vond, maar mijn echte muzikale ontdekkingsreis en ontwikkeling kwam pas in de hieropvolgende jaren op gang. Om te beginnen met Les Poppys, maar een jeugdzonde mag toch wel?

De muziek die hier op staat, heb ik naderhand natuurlijk wel leren kennen. En ja, het is best een mooie verzamelaar, want 1970 was inderdaad een prima popjaar. Maar ik herken het tumultueuze politieke jaar 1970 niet zo heel erg in de muziek op dit album. OK, een beetje in de nummers van Jimmy Cliff, Norman Greenbaum, Melanie en Pacific, Gas & Electric. Maar verder? Perry Como? Dawn? The Patridge Family? Maar vermoedelijk zijn dat dat ook juist de nummers die je graag zou willen omwisselen voor andere, betere nummers uit dit popjaar.

Ik zal er verder geen politieke discussie van maken (dat vermijden we liever op MusicMeter, en ik begrijp ook waarom), maar ik herken veel in je referentie naar de tegenwoordige tijd. De 21ste eeuw lijkt toch vooral een tijd van politieke gelukzoekers. En als de vorige winnaar van de PS-verkiezingen binnen het jaar fragmenteert - dat begon eigenlijk al op de avond van de overwinning - schenkt het op drift zijnde kiezersvolk vier jaar later zijn vertrouwen aan de volgende nieuwkomer waarvan je maar moet afwachten of die het waar kan maken...

Vanuit MuMe-oogpunt vind ik het interessanter om te kijken wat dit voor een wonderlijke release is. Het is een Belgische (!) serie, samengesteld op jaarbasis en op basis van Engelse en Amerikaanse hitnoteringen. 'A musical anthology of the top american and english hits', heet het in krakkemikkig Engels op het boekje. Ik weet niet in welke oplage deze reeks verschenen is, maar volgens mij heb ik hem maar een enkele keer aangetroffen, ik meen bij het Kruidvat. Op Discogs worden er ook nauwelijks exemplaren te koop aangeboden, dat zegt ook iets over de 'scarcity'.

Ik heb van deze reeks voornamelijk de jaren zeventig en tachtig. De jaren zestig en negentig ben ik volgens mij nog nooit in de bakken tegengekomen. Wat niet wegneemt dat het een alleraardigste serie is met vaak net iets minder voor de hand liggende keuzes - althans vanuit Nederlands/Belgische hit-optiek - en soms zelfs rariteiten die alleen in de US of de UK aansloegen. Het leuke is ook dat op de achterzijde de hoogste hitnoteringen van elk nummer vermeld staan, al moet je zelf raden (of nazoeken) of dat in Engeland of in de VS is geweest.

Het label is 'New York Company' en als ik Discogs mag geloven is deze reeks het enige dat dat label ooit uitgebracht heeft. Het is blijkbaar een sublabel van het Belgische AMC, dat voornamelijk verzamelalbums uitbracht en volgens mij niet meer bestaat (de link vanaf de Discogs-pagina is dood). Ik krijg de indruk dat ze deze serie hebben opgehangen aan een jeansmerk dat New York heet, maar ik heb feitelijk geen idee en vind ook niks bruikbaars op het internet. Weet iemand - met name onze Vlaamse mede-users wellicht - hier meer van?

De enige plaats waar ik in de jaren negentig deze cd's zag liggen was in de tweedehandswinkel hier in 't stadje. Omdat 1970 mijn geboortejaar is heb deze uitgave ooit gekocht maar verder boeide de reeks mij niet echt en ik heb er helaas ook geen extra info over.

Ik vind er juist nogal wat nummers op staan die echt horen bij 1970.
Naast de nummers die gaucho noemde, mooie versies van de Guess Who, Rare Earth, Ten Years after en The Free. Canned Heat, Santana en Deep Purple.

Het klopt, dat op een dergelijke compilatie ook Dawn en The Partridge Family is terug te vinden. Dat is óók 1970.
Maar het is mooi in te wisselen voor prachtige nummers van CSN&Y, The Mash, The Doors en Jefferson Airplane.
Ik kan een hele lijst noemen met Led Zeppelin, Creedence Clearwater Revival e.a. Jimi Hendrix, Chicago.
Maar die rechten gaan blijkbaar te ver voor deze compilatie.

Ik denk haast dat je kunt zeggen dat je een muzikaal jaar als 1970 niet snel meer zult meemaken, qua pop, rock en, laat ik het de daaraan gekoppelde onderliggende maatschappelijke veranderingen noemen.