Nightwish - Angels Fall First (1997)

De eerste echte cd van de Finse Metalband Nightwish. Hoewel ik een fan ben van de band, vind ik dit debuutalbum maar matig. Eigenlijk bevat het maar een paar redelijke nummers, waarvan vooral "Beauty and the Beast" een goede is. Verder valt het eigenlijk een beetje tegen. Hun tweede cd, "Oceanborn", is stukken beter!

Als je het vergelijkt met het Nightwish van vandaag de dag is er een wereld van verschil, en toch zijn er ook nog steeds overeenkomsten. Ik vind het een prachtig debuut van deze band met enkele hoogtepuntjes die vandaag de dag nog prima mee kunnen komen. Bijvoorbeeld Elvenpath en Angels Fall First, en Beauty And The Beast is nog altijd een grote live favoriet. Het kan niet tippen aan Oceanborn, maar het is nog altijd een sterk album.

Erg goed debut album! Mijn favo nummers: Elvenpath, Angels Fall First en Tutankhamen!

the carpenter en angels fall first maken dit een geweldige plaat. verder ben ik niet er into nightwish.

ik vind de latere albums beter, maar ze zijn natuurlijk ook gegroeit

beetje onevenwichtig, dit album, maar die andere albums lijken juist zo op elkaar...

mijn favoriete nummer op deze is Nymphomaniac fantasia

Na de eerste 3 nummers vind ik het album wat inzakken, maar desalniettemin een verdienstelijke debuutplaat.

De minste van alle Nightwish-albums.
Niet dat deze slecht is, integendeel, maar ik vind de andere gewoon beter.
Toch is dit debuut een mooie opstarter voor Nightwish.
Het nummer 'The carpenter' vind ik klinken als een band die nog niet helemaal ingespeeld is, gezien hun veel sterkere werk wat ze later hebben gemaakt.
Maar het is natuurlijk niet voor niets een debuut,
Alle begin is vaak met vallen en opstaan.
Ook vind ik dat het nummer 'Beauty and the beast' live beter klinkt, hier klinkt het net iets trager.
Voor de rest "Angels fall first" is niets mis mee.

Helemaal niks aan toe te voegen. En ook van mij 3.5*

Op zichzelf een sterk debuut. Misschien het minste album van Nightwish, maar wel het album waar het allemaal mee begon.. Al met de typerende Nightwish sound, en het het album bevat ook een paar Nightwish klassiekers. En hoewel met een beperkt budget opgenomen, een zeer respectabele produktie. Al met al een verdienstelijk album, en het draait nog steeds regelmatig zijn rondjes in nmijn CD speler.

Als je dit album vergelijkt met de rest van hun oeuvre, dan komt dit debuut iets minder over en dat is te begrijpen: jonge groep zonder ervaring, voor de eerste maal in de studio. Zonder dit werkje zou echter de rest niet zomaar gevolgd zijn en ik vind dit een prima debuut. Oceanborn zou later alles omverblazen!

Alle albums van Nightwish kregen mij zwaar onder de indruk maar bij deze lukt het jammergenoeg niet. Aan Tarja ligt het zeker niet maar wel aan het type muziek hier, duidelijk hun eerste album. Ik vind het feit dat Tuomas hier zingt slecht. Zijn stem lijkt soms vals te klinken en ik ben blij dat hij later niet meer zingt. Al met al een redelijk album. 3.0 lijkt mij een redelijke score voor een aardig album.

Minste album van Nightwish, vind ik, maar het nummer Angels Fall First is echt prachtig! Elvenpath en Lappi zijn ook mooi, vind ik.



Zeg dat wel Gelukkig zingt hij maar bij 2 nummers mee. Ik vind zijn stem echt niet mooi en het lijkt inderdaad alsof hij niet goed toon kan houden. Tarja zingt daarentegen goed, maar ik vind wel dat ze later beter is gaan zingen. Verder klinkt de afstemming van de instrumenten niet altijd even goed. Maar nogmaals, het titelnummer is fantastisch.

Geweldig album! Soms is de geluidskwaliteit wat minder (Astral Romance, later terecht verbeterd), maar meestal is de muziek zelf goed genoeg om het compenseren. Beauty and the Beast is één groot spektakel van begin tot eind, Tutankhamen qua zang een van de hoogstandjes van Nightwish ooit, en Elvenpath is lekker catchy. Één van mijn favoriete platen ooit!

Waarom worden Angels Fall First en Lappi hier niet genoemd, folk kunststukjes hoor!

Lappi ;'(

Heb dat ooit live gespeeld, zowel technisch als compositie-wijs vrij zwak, maar zooooo sfeervol.

Nightwish laat op Angels Fall First ondanks de beperkte middelen waaruit geput kon worden, wel even horen wat ze in huis heeft. Een eredivisieband in de dop. De vlotte, lekker in het gehoor liggende powermetal worden voorgegaan door een heuse operavocaliste. En dat was best bijzonder. Opperhoofd Tuomas Holopainen laat zich helemaal gaan achter zijn toetsen en voelt zich bij zijn eigen Nightwish duidelijk meer als een vis in het water dan bij Darkwoords My Bethrothed.
Wel vind ik het wat onbegrijpelijk dat niemand tegen hem durfde te zeggen dat hij geen zangpartijen voor zijn rekening moet nemen. Sowieso vind ik de mannelijke zangpartijen hier net als op het navolgende Nightwishwerk erg overbodig.

Gewoon fijn fris album, geen enkel probleem mee.

Debuutalbum van deze Finse band. Het is nog wat meer pure Power Metal dan op hun latere albums die meer naar de symfonische metal neigen, maar bevat ook een berg folk-elementen.

Een album met lekker catchy power metal nummers, gezongen door een operazangeres. Het was ongetwijfeld weer eens wat anders. Nightwish slaagt erin een mooie, sprookjesachtige sfeer te creëren, waar ook de afwisseling met akoestische stukken aan bijdraagt.

Groot minpunt zijn de vocalen van Holopainen zelf. Die had zich beter tot componeren en toetsen spelen kunnen beperken. Op ‘Beauty and the Beast’, het beste nummer, vind zijn zang dan weer niet echt storend.

3,5 sterren

Ik ben een beetje in een Nightwish-bui en dan ga ik ook het oude werk nog maar eens luisteren. Meestal als ik deze band luister kies ik een nieuwer album uit, en als ik dan naar Angels Fall First luister snap ik helemaal waarom. Wat klinken ze hier nog slecht, eigenlijk. Het gitaargeuid van Emppu Vuorinen is hier naar mijn idee te rauw voor het soort muziek dat ze willen spelen; veel nummers missen gewoon een pakkende melodie; en er zijn vreselijke mannelijke vocalen... schijnbaar dus Tuomas zelf. Het is mij duidelijk dat de band nog moest groeien in hun eigen geluid en ook song-technisch wordt het gelukkig alleen maar beter na dit album. Maar het is niet allemaal slecht. 'Elvenpath', 'Tutankhamen', 'Know Why the Nightingale Sings' en het afsluitende 'Lappi' zijn nummers die ik nog graag eens voorbij hoor komen. Echter daar tegenover staan oorzakers van gehoorinfecties als 'The Carpenter' of 'Astral Romance'... bah. Snel door naar Oceanborn.

Dit is wel typisch zo'n debuutplaat die niet helemaal perfect is, maar wel duidelijk de furie bevat van een nieuwe band die zich wil laten zien. Goede nummers overwegend, vooral Tutankhamen, en lekker de remmen los wat betreft de bombast. Holopainen moet alleen wel bij zijn leest blijven, goede nummers schrijven en de toetsen bedienen, en dus zijn kaken op elkaar houden. Hij zag wel de toevoegende dynamiek van een combinatie van mannelijke en vrouwelijke vocalen, maar voor de mannelijke vond hij later in Hietala een veel geschikter persoon. De vrouwelijke van Tarja Turunen zijn ook al op dit album overweldigend.

Nee, het is niet omdat Floor Jansen nu bij Nightwish zit dat we deze marathon doen, Nightwish stond al langer op onze shortlist! Tijdens de eeuwwisseling was dit een van de vele bands die werden gezien als de boegbeelden van de gothic metal (hype) van dat moment, terwijl Nightwish wat mij betreft (helemaal op de eerste drie albums) gewoon een power metalband is.

Het debuut rammelt in al zijn charme wel flink. Tuomas die zingt is een verschrikkelijk idee, dat gelukkig nooit verder is voorgezet. Ook qua composities is het lang niet allemaal goud dat blinkt, helemaal The Carpenter (inclusief verschrikkelijke videoclip) loopt voor geen meter en zelfs Tarja klinkt hier vals. Maar goed, ook genoeg dat wel goud genoemd mag worden. Elvenpath, Beauty And The Beast, Astral Romance, Angels Fall First, Tutankhamen... als Tuomas maar toetsen speelt in plaats van zingt.

Ook grappig dat ik er nu pas achter kom dat de band dit eigenlijk alleen maar als demo wilde uitbrengen en zich er nu vooral voor schaamt. En ja, het klinkt ook allemaal wel een beetje demo-achtig, maar het blijft charmant. Die kitscherige toetsen en (keyboard)dwarsfluit, de toch wel al erg sterke zang van Tarja en Empu's hele sterke gitaarsolo's. Ook waren de drumpartijen hier nog iets gevarieerder dan het standaard trucje dat Jukka later op ieder album zou uithalen.

En ja, echt heel goed is het allemaal nog niet. Maar wel heel charmant. Met de nostalgische bril op, kom ik toch nog wel op 4 sterren.

Lang, heel lang niet meer gehoord, dit album. Sowieso was mijn vrouw, toen mijn vriendin, in de jaren 2003-2005 groot fan van Nightwish. Nadat Tarja eruit gebonjourd werd, was de liefde voor de band van haar kant helemaal over. De cd's verdwenen in de kast en juist ik haalde ze de laatste jaren er nog wel eens uit. Deze niet in elk geval. Wat ik me vooral herinner is de afgrijselijk slechte zang van Tuomas Holopainen. Die kunsten vallen ook nu weer op. Gelukkig staan er met Elvenpath en Astral Romance een paar erg sterke nummers op dit album. Die laten in elk geval horen dat Nightwish wel echt een band met talent was. Tarja maakt eveneens een sterke indruk. Met de orchestratie wisselt het nog wel eens. Subliem met Astral Romance, maar toch wel bedroevend slecht bij Beauty And The Beast (waarvan ik me wel een goede versie van herinner), The Carpenter en Tutankhamen. Het afsluitende epos Lappi is me wel te zweverig. Toch blijven de positieve punten beter hangen dan de negatieve. Het heeft ook wel charme. Ook al is het soms wel pijnlijk slecht. Een van de belangrijkste lessen is dat Tuomas niet kan zingen.

Ik lijk wel de enige die dit de beste van Nightwish vind
Ongetwijfeld mijn nostalgie. De periode waarin ik metal ontdekte en internet nog via de telefoonlijn ging, was dit een van de weinig albums die ik had.