Normaal - Da's Normaal (1988)

Toch wel één van de mindere platen van Normaal vind ik. Tot aan dit album vond ik elk album geslaagd maar dit leidde een periode in van wat mindere albums naar mijn bescheiden mening.
Te weinig echt goede, pakkende songs die blijven hangen.

Met Ik Vuul Mien Zo Zo kocht ik mijn laatste Normaal single en daarna heb ik ze ook niet echt meer gevolgt. De voor mij vertrouwde bezetting veranderde met het vertrek kort erna van Brekken Jan en niet lang daarna Kempen Paultje. De magie was er voor mij een beetje af. Ook waren de uitgebrachte nummers minder pakkend als in eerdere jaren. Het rockte nog allemaal wel, maar de branie was er wel wat van af. Ze waren gevestigde namen en de albums kwamen wat plichtmatig over. Da's Normaal rockt nog wel lekker en ook Wi-j Goat Noar de Kermis geeft een gevoel van laten we idd. maar weer eens gaan.

Ik vind dit album juist erg plichtmatig en vlak. Dan heb ik toch liever een album als Buugen of basten of Gas d'r bi-j die hier niet zo gek veel later achteraan kwamen.

Madjack, Brekken jan verliet de band idd na dit album maar Paul vertrok toch ruim 10 jaar na deze plaat volgens mij? Althans in mijn beleving is dat nog een geruime tijd.
Ik ben met je eens dat de wisselingen in de band niet altijd ten goede zijn geweest. Fokke vond ik trouwens wel een verbetering in technisch opzicht, het werd wat spannender vond ik. Hoewel jan natuurlijk een oerlid is en mede de 'echte' Normaal sound bepaalde.
Tegenwoordig vind ik Normaal meer een begeleidingsband of orkest geworden tbv Bennie jolink, ondanks dat de toevoeging van oerlid Puntdroad.
Evenals vielip vind ik dit niet hun beste, hoewel het openingsnummer nog altijd vol door de kamer of feesttenten mag galmen van me. Typische Normaal concert opener!

@haythijs; klopt je hebt gelijk, ik heb ze hierna niet echt meer bijgehouden.

Nogmaals, snap je punt grotendeels wel hoor. De 'oudere'normaal geniet ook mijn voorkeur. Hoewel ik de bezetting begin jaren 90 ook wannzinnig vond knallen. Kemper was na Puntdroad en Gaspiepe een meer dan waardige opvolger in de jaren 80 en belangrijk voor de sound en met Fokke als drummer knalde het ook zeker. De albums werden wel iets minder vond ik maar Gas d'r bij vind ik dan wel weer een van hun beste albums.
Toch ligt ook mijn interesse grotendeels bij de Normaal van de eerste 10 jaar. Daarna is het ook bij mij gedaald, zeker toen het vanaf eind jaren 90 een duiventil leek te worden.
Aan de concerten nog wel menig plezierige avond beleefd, maar ook deze heb ik al een jaar of 5 niet meer bezocht.

Ligt het aan mij of mis ik het album Rchttoe rechtan in de lijst?? Die kwam toch na deze, met het prachtige afscheidsnummer voor Brekken Jan; Hallo ajouw....

Die staat hier op de site onder de categorie "verzamel", Philip.

Huh, maar dat is een regulier album. In de verste verte geen verzamelalbum....

Inderdaad een erg plichtmatig Normaal album dat eind jaren 80 begin jaren 90 niet bepaald in goede vorm stak. De songs gaan nergens over en ook de muziek houdt niet over. Het plezier en de scherpte is er duidelijk af. Enig lichtpunt is Ik Vuul Mien Zo Zo. In mijn oren een enorme hit.

Ook voor deze plaat heb ik inmiddels een veel meer genuanceerd oordeel. Heb hem deze week paar keer flink hard opgezet en blijkt het toch een goede plaat te zijn, beter ook dan voorganger "Noar 't Café" (1987) en "Rechttoe Rechtan" (1989). Hij rockt als de neten.

Hierbij mijn recensie.

Da's Normaal (1988)

Normaal platen beginnen over het algemeen met het gelijknamige titelnummer als missie statement. Kernachtiger verwoord als op de opener van deze plaat is onmogelijk: "Da's Normaal, da's Normaal, en dat wordt Høken, Høken, Høken! Oe hoe hoe!

Op het moment van dit schrijven is de plaat maar liefst 32 jaar oud! Mijn god, ik word oud! Ik weet nog goed dat ie uit kwam want als groot fan stond ik al weken bij de lokale platenboer "Key records" in Haarlem-Noord na te vragen waar die bleef. Toen ie eindelijk was kwam de keuze LP of CD?, uiteindelijk eerst maar de CD en niet veel later toch ook de LP.

Bij het terug luisteren valt op hoe lekker de plaat klinkt. De band rockt stevig in het titelnummer, vervolgens blijft het de hele plaat lekker uptempo en heeft daarmee de typische heupwiegende høksound te pakken. Brekken Jan was daarvan de motor, dit is zijn laatste plaat als drummer van Normaal (tot de reünies vanaf 2000). Ook gitarist Paul Kemper is lekker op dreef en heeft een groter aandeel in de muziek dan op andere platen. Zijn solo's klinken lekker vel en puntig op "Da's Normaal". Hoor hem eens te keer gaan op bijvoorbeeld "Oei au au", "Stek de kop niet in het zand", "Da's een ander Geval" en "Wat te doen".

"Viever" is ook een leuk nummer, geïnspireerd op "Fever" bekend van o.a. Peggy Lee maar geen cover. Het heeft een rustig begin met zang van Jan en dan valt op 1.13 de band in (met de høksound) en Bennie als zanger en sologitarist.

Verder treffen we 2 hits op deze plaat, het zeer catchy "Ik Vuul Mien Zo Zo", dat een jaar later daadwerkelijk op single uitkwam in een live uitvoering. Wat mij betreft de grootste Normaal klassieker buiten de beginjaren (1977-1984). De andere classic in mijn oren is "Wi-j gaat noar de Kermis" . Als single flopte het destijds maar ook een super catchy Normaal song met name door de accordeon (Geraint Watkins).

In de afsluiter, het funky (?!) "Wat een Spul" horen we de hele band zingen, tegen het einde wordt nog 1 keer flink gas gegeven en geeft daarmee "Da's Normaal" een passend einde.

Na al die jaren blijkt dit voor mij gewoon een erg goede Normaal plaat die precies doet wat ons in het titelnummer werd beloofd.

Dat van die heavy sound kan ik enkel beamen. Maar alleen een heavy sound maakt nog geen goed album natuurlijk. Nummers als Oei au au, Stek de kop niet in het zand, Viever, Wat te doen en Bolle Jan kan ik onmogelijk als 'goed' bestempelen. Ik reken ze zelfs met enig gemak tot de minste nummers die ze ooit op hebben genomen tot dan toe. Ook je lovende woorden over de singles doen me de wenkbrauwen fronsen eerlijk gezegd. Ik voel mien zo zo gaat nog. Best een lekker nummer met die mooie gitaarpartijen. Maar Wi-j goat noar de kermis vind ik echt tien keer niks. Dan hoor ik nog liever Mama woar is mien pils. Echt waar! Ik vind eigenlijk alleen het titelnummer (wat min of meer een herbewerking is van het nummer Høken), 't Kan mien niks verrekken, Motocross, Da's een ander geval, Ik viel mien zo zo en afsluiter Wat 'n spul echt de moeite waard. Dat zijn 6 van de 12 nummers. De helft dus. En dat staat bij mij gelijk aan matig.

Sluit me eigen volledig aan wat vielip hier zegt. Voor mij heeft dit album het ook niet. Idd het titel nummer kan ik nog wel hebben. Motercross en de hit ik vuul Mien zo zo zijn ook wel aardig. Maar verder vind ik het maar slapjes en melig. En krijg idd ook het gevoel dat het wat snel in elkaar is gestampt om maar weer plichtsmatig en nieuwe plaat te hebben

In de “50 jaar Normaal” jubileum serie verschijnen deze maand “Da’s Normaal” (1988) en “Rechttoe Rechtan” (1989) opnieuw. Bij elke maandelijkse worp van het opnieuw uitkomen van deze platen op gekleurd vinyl schrijf ik een stukkie met de betreffende LP op de platenspeler en dan lekker nostalgisch worden over Normaal en de tijd dat deze platen uitkwamen.

Aangezien ik jaren terug al een recensie had gepost (hierboven nog te vinden) dit keer geen post over “Da’s Normaal” maar over Jan Manschot, oftewel “Brekken Jan”, de eerste drummer van Normaal.
Begin 1989 droeg Jan zijn drumstokken over aan Fokke de Jong (“Bartjen”). Da’s Normaal, is daarmee de laatste LP met Jan (tot de reünies vele jaren later).

Ik vind het een prachtig verhaal. Jan en Ben richtten samen Normaal op in 1974. Beiden hebben dan nog amper ervaring met muziek maken. Jan op dat moment 26 jaar had toen nog niet eerder gedrumd en Ben inmiddels ook al 27 had toen nog amper eerder een gitaar aangeraakt dan wel gezongen. Bij hun eerste grote optreden zo’n half jaar later op de Lochem Popmeeting (Hemelvaartsdag 1975) kunnen ze dus nog amper spelen maar enthousiasme, lol, lef, inspiratie en een sterke visie van wat Normaal is maken veel goed.

2 jaar later is er de doorbraak met “Oerend Hard”, voor beginnend drummer Jan is er op de gelijknamige LP nog ondersteuning nodig van drummer Ber (“Beer”) Kwaspen van de Limburge groep “The Classics”. Maar met het succes van de plaat en de vele optredens door het hele land zijn de heren Jan, Ben, Willem en Ferdi opeens professioneel muzikant en gaan daardoor al vlug steeds beter spelen.

Op de tweede LP “Ojadasawa” zingt Jan zijn verhaal als volgt:

Ik heb heupe dinge edoane um an de kost te kommen
ik heb heel wat school'n bezocht
moar 't kon mien nooit wat verdommen
bi-j mien vader in de zaak want doar was hi-j zo veur
of ik 't wol werd neet evroagd
moar dat had ik toen neet deur

moar nou wet ik wat ik wil
ik heb mien dreaj evonnen
'n drumstel heb ik mien 't eerste ekocht
en bun een band begonnen

umdat ik thuus neet vri-j was
bun ik uut huus egoane
ik wol wat wieter leren
op eigen bene stoan
ik mos mien idealen de hele dag verklaren
doar balen ik op 't leste van
en bun NORMAAL ewordne

Dat is toch prachtig! Je kan je draai niet helemaal vinden, thuis was niet vrij, school was kut, je baantjes ook en je bent al 26. Maar dan op een dag weet je wat je wilt: je koopt een drumstel en wordt “Normaal”. Je krijgt daarmee enorm veel succes en 50 jaar later ben je nog altijd een grote held van een enorm leger van Normaal fans en staat er zelfs een standbeeld van jou en je muziek / bierdrink maten te shinen in Hummelo!

Naast drummer van Normaal was Jan ook tekstschrijver en componist van meedere Normaal songs. De bekendste daarvan is “Hiekikowokan” dat in 1984 een grote hit werd. En ook al was Jan niet zo’n technisch onderlegde drummer, zijn stijl was ideaal voor Normaal. Gewoon boem tjak, boem tjak, boem tjak. Daarmee werd een enorme vaart aan de muziek gegeven en was het daarop perfect høken. Het beste voorbeeld van zijn stijl en klasse kan wat mij betreft geïllustreerd worden met de live uitvoering van “Oerend Hard” uit 1985. Je hoort daarop duidelijk de progressie die hij door had gemaakt sinds de beginjaren en een stuk krachtiger drumstel trouwens ook.

Enorm rot is dat Jan een zwaar motorcross ongeluk kreeg bij de opname van de videoclip van juist dit nummer in de 1985 versie dat heel ironisch ook over een motor ongeluk gaat. Hij heeft 2 dagen in coma gelegen en moest alles opnieuw leren: lopen, denken en drummen. Gedurende een half jaar wordt Jan vervangen door Nico Groen en daarna keert hij terug bij de band.

Maar de jaren daarna zijn natuurlijk enorm zwaar voor Jan. De vele optredens in die tijd, ruim 100 per jaar door het hele land, het enorme lawaai aan je hoofd en dan diep in de nacht pas weer thuis terwijl je nog steeds fysiek en geestelijk herstellende bent van een zware klap op je hoofd. Hij wil het ook met een jong gezin thuis wat rustiger aan doen maar dat kan niet want de machine die Normaal is raast maar door. En bovendien blijkt in 1987 dat er door mismanagement dat er ook niet veel geld over is om het rustiger aan te kunnen doen.

Uiteindelijk houdt Jan het nog vol tot en met 1988 en stapt dan uit de band met een afscheid single “Hallo Ajouw” / “Ik Vuul Mien Zo Zo (live) en een afscheidsconcert begin 1989. Zijn opvolger wordt Fokke de Jong, bekend bij Normaal van het Drentse “Catfever” dat regelmatig bij Normaal in het voorprogramma heeft gestaan.

Na zijn vertrek schrijft hij samen met journalist Dolf Ruesink het boek “Wat Is Normaal?” (1990) met veel achtergrond informatie en vooral ook veel mooie foto’s maar met best weinig details van het Normaal achter de schermen terwijl er natuurlijk een hele hoop was gebeurd. Ook gaat hij weer muziek maken met Ferdi Jolij en Hans Keuper, ze noemen zich “Boh Foi Toch” en hebben daarmee met name in het Oosten veel succes.

Bij het 20 jarig jubileum van Normaal in 1995 is er een eenmalige reünie van de oude bezetting Ben, Jan, Ferdi en Willem. En vanaf 2000 zijn er met grote regelmaat Normaal optredens en platen met Jan weer achter het drumstel. In 2014 is Jan overleden door ziekte. De man die tot ons grote plezier besloot Normaal te worden. We dragen hem nog altijd een warm hart toe.

Mooi beschreven, Izzy Maurice!

Idd een lovenswaardig stuk richting Jan, terecht ook.
En mooi dat de jaarlijkse reünieconcerten van Normaal nog steeds worden afgesloten met Jan zijn Ballade van een muzikant.

Het album ken ik niet maar toch leuk dat Ruud Gullit op de hoes staat.