Ook voor deze plaat heb ik inmiddels een veel meer genuanceerd oordeel. Heb hem deze week paar keer flink hard opgezet en blijkt het toch een goede plaat te zijn, beter ook dan voorganger "Noar 't Café" (1987) en "Rechttoe Rechtan" (1989). Hij rockt als de neten.
Hierbij mijn recensie.
Da's Normaal (1988)
Normaal platen beginnen over het algemeen met het gelijknamige titelnummer als missie statement. Kernachtiger verwoord als op de opener van deze plaat is onmogelijk: "Da's Normaal, da's Normaal, en dat wordt Høken, Høken, Høken! Oe hoe hoe!
Op het moment van dit schrijven is de plaat maar liefst 32 jaar oud! Mijn god, ik word oud! Ik weet nog goed dat ie uit kwam want als groot fan stond ik al weken bij de lokale platenboer "Key records" in Haarlem-Noord na te vragen waar die bleef. Toen ie eindelijk was kwam de keuze LP of CD?, uiteindelijk eerst maar de CD en niet veel later toch ook de LP.
Bij het terug luisteren valt op hoe lekker de plaat klinkt. De band rockt stevig in het titelnummer, vervolgens blijft het de hele plaat lekker uptempo en heeft daarmee de typische heupwiegende høksound te pakken. Brekken Jan was daarvan de motor, dit is zijn laatste plaat als drummer van Normaal (tot de reünies vanaf 2000). Ook gitarist Paul Kemper is lekker op dreef en heeft een groter aandeel in de muziek dan op andere platen. Zijn solo's klinken lekker vel en puntig op "Da's Normaal". Hoor hem eens te keer gaan op bijvoorbeeld "Oei au au", "Stek de kop niet in het zand", "Da's een ander Geval" en "Wat te doen".
"Viever" is ook een leuk nummer, geïnspireerd op "Fever" bekend van o.a. Peggy Lee maar geen cover. Het heeft een rustig begin met zang van Jan en dan valt op 1.13 de band in (met de høksound) en Bennie als zanger en sologitarist.
Verder treffen we 2 hits op deze plaat, het zeer catchy "Ik Vuul Mien Zo Zo", dat een jaar later daadwerkelijk op single uitkwam in een live uitvoering. Wat mij betreft de grootste Normaal klassieker buiten de beginjaren (1977-1984). De andere classic in mijn oren is "Wi-j gaat noar de Kermis" . Als single flopte het destijds maar ook een super catchy Normaal song met name door de accordeon (Geraint Watkins).
In de afsluiter, het funky (?!) "Wat een Spul" horen we de hele band zingen, tegen het einde wordt nog 1 keer flink gas gegeven en geeft daarmee "Da's Normaal" een passend einde.
Na al die jaren blijkt dit voor mij gewoon een erg goede Normaal plaat die precies doet wat ons in het titelnummer werd beloofd.