Voodoo Hill - Waterfall (2015)

Hier wat voorbeschouwing op het album: Voodoo Hill - Waterfall Trailer (Official / New Studio Album / 2015 / D. Mollo & G. Hughes) - YouTube

En het titelnummer is nu compleet te beluisteren op youtube: Voodoo Hill feat. Glenn Hughes - Waterfall (Official Audio) - YouTube

Klinkt niet verkeerd!

Toch wel eentje om naar uit te kijken. Dario Mollo is een man die sterke dingen weet neer te zetten en Glenn natuurlijk. De fragmenten laten horen hoe de stalen stembanden nog niets aan kracht hebben verloren. Dat is bewonderenswaardig als je naar veel mede harde rockers op die leeftijd kijkt, zelfs Bruce Dickinson laat inmiddels hier en daar een piepklein steekje vallen.

Oud collega David Coverdale is zelfs helemaal kapot. Kijk optredens van de laatste jaren met een nummer als Here I Go Again en de hele rek is eruit, veelvuldig wordt de mic naar het publiek of zelfs de gitarist gericht. Zelf wil het allemaal niet meer zo.

En dat gaat dus niet op voor Glenn, knalt en krijst gewoon nog als vanouds. Iemand waar me dit laatst ook bij opviel is Steven Tyler, en dan heb je het wel zo'n beetje gehad. Verder zou je zeggen dat het gewoon een natuurlijk proces is in het leven dat een stem verandert en iets of wat in kracht inboet.

Echter niet wat betreft deze heren. Bewonderenswaardig op z'n minst.

Persoonlijk vind ik dat Stephen Pearcy (ex-Ratt) (live) ook nog prima klink, maar die is eigenlijk weer van de generatie na mannen als Hughes en Coverdale.
Zanger Glenn Hughes en gitarist/producer Dario Mollo zijn de drijvende krachten achter dit project en het is een erg geslaagde samenwerking geworden. Mollo weet hoe hij zijn muziek moet brengen, want de productie is erg mooi en warm te noemen. Heerlijk om naar te luisteren. Dat Hughes inmiddels alweer 63 jaar oud is kan je bijna niet geloven als je deze plaat hoort. Vanaf de eerste noten schiet hij namelijk alles raak. Hoog, laag, emotievol: het lijkt hem allemaal met kinderlijk gemak af te gaan.
Het titelnummer "Waterfall" doet me wat denken aan Dio's werk. Met een speelduur van ruim over de 6,5 minuten is dit het langste nummer van het album, maar het klinkt nergens langdradig en ze komen er dan ook prima mee weg. Verder vind ik "Rattle Shake Bone" een heerlijke uptempo rocker waarop vooral Mollo alle remmen losgooit. In vocaal opzicht vind ik "White Feather" en afsluiter "Last Door" erg sterk. Hughes klinkt bijna nog als een jonge hond. Iets waar veel van zijn generatiegenoten inderdaad niet meer aan kunnen tippen.
Geen miskoop voor de liefhebbers van (klassieke) hard rock.

Moet dit album nog beluisteren, maar toen ik zag dat Ome Glenn eraan mee deed ben ik alleen maar meer geinteresseerd

Zoals verwacht een uitstekend plaat van een uitstekend gitarist en natuurlijk onze onbreekbare vocale geweldenaar Glenn.

Glenn is een productief man met al zijn verschillende projecten en soms is het voor mij wat moeilijk nog iets echt pakkends van de middenmoot te kunnen onderscheiden met zoveel verschillende nummers maar wat er voor mij op dit moment met name uitspringt is toch wel de titeltrack, een prachtige power ballad die ons maar weer eens de verschillende facetten van zijn stem in optimale vorm laat horen.

Weer een ijzersterke release! Vergelijkbaar met de vorige twee. Een must voor de liefhebber van goede klassieke hardrock!

Het openingsnummer blijf ik draaien via YouTube. Die gast van MelodicRock.com schreef terecht dat hij Glenn Hughes graag op deze manier hoort. Ik ook, en dat was al een tijdje geleden dat hij zo klonk. Ik overweeg dit album te kopen, Al heb ik al gehoord dat de rest anders is als de openingstrack. Maar Glenn Hughes staat bij mij hoog, ook op andere manieren zingend.

Degelijk album. En dat is dan ook gelijk het probleem van dit album. Het album spettert zelden..... Gelukkig trekt Glenn Hughes het niveau omhoog. Zoals eerder benoemd zingt hij wat minder 'over-the-top' wat zijn prestatie naar mijn mening ten goede komt.

Een lekker album dat heel degelijk in elkaar steekt. Hughes houdt zich wat meer in als het gaat om zijn hoge uithalen, waar ik persoonlijk niet zo gecharmeerd van ben. Er staan enkele lekkere nummers waaruit blijkt dat Mollo en Hughes elkaar goed aanvoelen. Toch mis ik net even dat vuurtje. Het is allemaal wat veilig. Toch waardeer ik het vakmanschap van Hughes en trakteert hij ons op een album waar veel jongere gasten nog een puntje aan kunnen zuigen. De beste nummers staan aan het begin van de plaat; The Well en Rattle Shake Bone hebben beiden een lekkere groove.

Dit album is intussen goed naar mijn oren gaan staan. Lekkere plaat! Van de drie Voodoo Hill platen luistert deze het lekkerste weg vind ik.

Ben het hier volledig mee eens, Glen Hughes over the top , zoals op Burning Japan live waar hij de longen uit zijn lijf giert, hoef ik niet zo, evenmin hoef ik zijn soulvolle funky kant' dit is goed! Degelijke hardrock, voorspelbaar lekker om eens te luisteren. Meer ook niet. Als ik Hughes zijn hoogtepunten wil horen luister ik Face the truth of de Black Sabbath/Iommy albums of Purple!!