Voodoo Hill - Waterfall (2015)

Persoonlijk vind ik dat Stephen Pearcy (ex-Ratt) (live) ook nog prima klink, maar die is eigenlijk weer van de generatie na mannen als Hughes en Coverdale.
Zanger Glenn Hughes en gitarist/producer Dario Mollo zijn de drijvende krachten achter dit project en het is een erg geslaagde samenwerking geworden. Mollo weet hoe hij zijn muziek moet brengen, want de productie is erg mooi en warm te noemen. Heerlijk om naar te luisteren. Dat Hughes inmiddels alweer 63 jaar oud is kan je bijna niet geloven als je deze plaat hoort. Vanaf de eerste noten schiet hij namelijk alles raak. Hoog, laag, emotievol: het lijkt hem allemaal met kinderlijk gemak af te gaan.
Het titelnummer "Waterfall" doet me wat denken aan Dio's werk. Met een speelduur van ruim over de 6,5 minuten is dit het langste nummer van het album, maar het klinkt nergens langdradig en ze komen er dan ook prima mee weg. Verder vind ik "Rattle Shake Bone" een heerlijke uptempo rocker waarop vooral Mollo alle remmen losgooit. In vocaal opzicht vind ik "White Feather" en afsluiter "Last Door" erg sterk. Hughes klinkt bijna nog als een jonge hond. Iets waar veel van zijn generatiegenoten inderdaad niet meer aan kunnen tippen.
Geen miskoop voor de liefhebbers van (klassieke) hard rock.

Dit album is intussen goed naar mijn oren gaan staan. Lekkere plaat! Van de drie Voodoo Hill platen luistert deze het lekkerste weg vind ik.