Mark Lanegan - Houston (2015)

Hier is een eerste nummer te horen: Lanegan - No Cross

Dit wordt een mooi album volgens mij. Nu net aan het luisteren.

Effe offtopic wss: maar valt dit niet onder verzamel cd? Benieuwd welk genre deze demo's gaan uitgaan, genre Bubblegum of meer z'n oudere werk...

Het zijn 12 "previously unreleased songs". Dus zeker geen verzamel.
Is trouwens al via Spotify te beluisteren!

Prachtig album in de trend van Field Songs. Met Mike Johnson op gitaar

Dit album is een terugblik op een weekje studiowerk in Houston in 2002. De meeste nummers hierop waren nog niet eerder te horen, met uitzondering van ‘Grey Goes Black’ en ‘Halcyon Daze’ vanop Has God Seen My Shadow? + enkele nummers die al te horen waren op de soundtrack van de film Cook County. Opvallend is dat deze opnames vrij goed uitgewerkt zijn voor ‘ruwe schetsen’.

Op Houston hoor je een artiest in een overgangsperiode. Indertijd had Mark Lanegan net zijn laatste Blues/Folk album Field Songs gemaakt en zou hij met zijn later werk een duidelijke stijlbreuk creëren. Qua stijl en gevoel sluiten deze nummers eerder aan bij Field Songs.

‘When it’s in You’ is eigenlijk een vroege uitvoering van wat later ‘Methamphetamine Blues’ zou worden. Het is heel leuk om te horen welke transformatie dit nummer heeft doorgemaakt en welke basiselementen gespaard bleven. ‘Grey Goes Black’ is een kort sfeernummertje (à la ‘Judas Touch’) dat ondanks zijn eenvoud heel dreigend klinkt. Het beste nummer is voor mij ‘Way to Tomorrow’ met die enge mondharmonica en Lanegans karakteristieke gegrom. Echt een typisch Dark Mark nummer.

Houston verraste mij aangenaam. Dit is eigenlijk de Mark Lanegan zoals ik hem het liefst hoor. Dit album zou zeker niet mis gestaan hebben in zijn oeuvre, mocht het na Field Songs werden uitgebracht (weliswaar in een verder afgewerkte vorm). Maar anderzijds begrijp ik wel waarom hij deze nummers links liet liggen. Mark was toen al met andere ideeën en inspiratiebronnen bezig.

Ondanks het feit dat ik zijn laatste albums slecht vond, kan ik er zeker mee leven dat de man indertijd (en recentelijk) een andere muzikale weg insloeg. Dit zorgde er namelijk voor dat Lanegans muziek fris en relevant bleef. Maar niettemin is het toch wel eens leuk om – zoals op Houston - een terugblik te werpen op zijn oeuvre.

Score volgt later...

Mooi geschreven Sleepy House. Op Field Songs en hoogstwaarschijnlijk ook op Houston levert Mike Johnson ook nog de nodige muzikale contributies (luister naar zijn eerste solo album 'Where Am I') Waar op 'Bubblegum' alle composities van Mark zelf zijn. ook is op Bubblegum de hele QOTSA crew te horen waardoor het album ook dat vuige rock tintje krijgt.

Mark, ouwe held van me. Ik heb je eerste albums stoeptegelgrijs gedraaid. Zoals bijvoorbeeld dit nummer: Undertow by Mark Lanegan - YouTube of deze: Mark Lanegan - "Ugly Sunday" - YouTube
En dan niet te vergeten die twee schitterende platen van The Screaming Trees, Uncle Anesthesia en Sweet Oblivion. En ja, zelfs nog een beetje Dust. Het waren mooie tijden daar in die (begin) jaren negentig.

Jouw solowerk greep me direct bij de strot. Dat begon voor mij met het werkelijk prachtige The Winding Sheet. Je stem was daar nog geen scheepsschroef, maar het maakte indruk. Stuk voor stuk hemeltergend mooie nummers. En dan Whiskey For The Holy Ghost. Misschien overtrof je met dit album je eerste meesterwerk zelfs, misschien ook niet. Het is een iig een fantastische plaat. Dat nummer Sunrise: Mark Lanegan - Sunrise - YouTube, man man man, wat goed!
Daarna kwamen er nog eens drie toppers, Scraps at Midnight, I'll Take Care Of You en hier al eerder genoemde Field Songs. Stuk voor stuk pareltjes!
En toen was daar het knallende Bubblegum. Een soort van keerpunt. Een steengoed keerpunt welteverstaan. Mark werd een band. De sound werd hier en daar flink wat steviger, maar potdomme, wat klonk het mooi. Deze bijvoorbeeld: Mark Lanegan - Strange Religion - YouTube En Vergeet vooral ook niet die briljante ep die daarvoor nog uitkwam, Here Comes That Weird Chill, met deze instant klassieker in de gelederen: Mark Lanegan - Lexington Slow Down - YouTube. Maar daarna raakte ik je daarna een beetje kwijt. Blues Funeral mocht er nog wel wezen, al haalt deze het niet bij bovengenoemde albums. De albums die volgden missen in mijn ogen de urgentie. Imitations en Phantom Radio heb ik tot mijn eigen spijt niet eens in de platenkast staan. Een platenkast die jou graag zag komen.
Maar hey! Wat ziet mijn oog nu? Een nieuwe Mark met oud werk. Verdorie, da's interessant! En ja, het klinkt ook goed ook en daar word ik blij van. En mijn platenkast ook! Het is de Mark die ik graag horen mag. Het definitieve oordeel kan ik na anderhalve draaibeurt kan ik nog niet vellen maar ik weet wel: Mark, je bent nog steeds een held.

Overall gewoon een erg goed album alleen maar bestaande uit pre-Bubblegum demo's. Bevat zeker een paar echte pareltjes van Lanegan, met zijn gouden doorgerookte whiskeystem. High Life vind ik persoonlijk een diamantje en Grey Goes Black steekt er daarnaast ook echt nog voor mij uit. Ben echt verheugd met deze release

Tom Traubert Ja, dat begin van Grey Goes Black lijkt natuurlijk als twee druppels water op het magische Sunrise van zijn onvolprezen Whiskey For The Holy Ghost !

Onwillekeurig doet het album mij terugdenken aan 'Field Songs'. Naar wat ik heb begrepen zijn dit ook nummers dan wel overblijfselen uit deze periode. In mijn ogen het beste album van Lanegan. Dit is dan weliswaar geen regulier soloalbum van de beste man maar menig artiest kan een puntje zuigen aan het inmiddels opgebouwde oeuvre van deze zanger. Overblijfselen vind ik een onderschat woord in zijn geval. De sfeer die Lanegan neerzet op deze schijf is weer heerlijk; naargeestig, donker en melancholie ten top. High Life is hier een geweldig voorbeeld van. Weliswaar niet zijn beste plaat maar voor een verzameld werkje van niet eerder uitgebrachte nummers is dit toch best aangenaam voor mijn gehoor.

A Suite For Dying Love is favoriet!

Onbegrijpelijk dat dit schijfje niks meer is dan een verzameling overblijfsels, outtakes en/of demo's. Wat mij betreft behoort Houston tot zijn beste materiaal. De nummers zijn relatief eenvoudig van opbouw, hier en daar zelfs spartaans, maar door de veelal semi-akoestische benadering en diepte in man's stem heb je dat niet echt in de gaten. Tel de warme productie erbij op en je hebt een prima plaatje in handen. Hoogtepunten te over; High Life is van een verslavende schoonheid, hetzelfde geldt voor The Primitives.
A Suite For Dying Love is met zeer fraaie arrangementen omgeven en zo kan je nog wel even doorgaan. Veel van het songmateriaal dateert van begin jaren 00, rond de periode van (niet geheel toevallig) zijn andere prima werkstuk; Field Songs. Dat de songs op Houston nooit is uitgebracht als regulier album is wat mij betreft onbegrijpelijk maar gelukkig is het alsnog op de markt verschenen. Nog geen New Wave invloeden, weinig overheersende elektronica maar een benadering zoals ik Lanegan het liefste hoor, intens, laagdrempelig, veelal akoestisch en dan die stem.....