Meg Myers - Sorry (2015)

Wat een heerlijk album is dit. Desire vind ik één van de beste nummers van de afgelopen jaren en ook de singles Sorry en Lemon Eyes zijn goed. Er staan echter nog een paar pareltjes op dit album. Toen ik me na Desire meer in Meg haar muziek ging verdiepen bleek ik haar achteraf al te kennen van de fantastische single Monster van een paar jaar terug.

Weinig stemmen en berichten nog voor het (debuut)album van deze Myers. Ik heb haar leren kennen in het song van het jaar topic waar ze een aantal keer voorbij is gekomen. Het album trekt de lijn van de 'krachtige' nummers die ik daar heb leren kennen door. Mevrouw Meyers doet voorkomen of ze op (relatief) jonge leeftijd al aardig wat heeft meegemaakt en een erg positief zelfbeeld heeft ze aan al deze belevenissen niet overgehouden. Meerdere malen schreeuwt ze haar frustraties eruit.

Een nadeel van het album vind ik dat veel nummers (te) veel op elkaar vind lijken. Wie weet zorgen wat extra luisterbeurten er voor dat de afzonderlijke songs zich nog iets meer uitkristalliseren. Ondanks dit euvel blijft het album wel trekken. Ik zet het deze dagen regelmatig op en geniet steeds iets meer van mevrouw Myers.

Favorieten tot nu toe: A Bolt from the Blue, Desire, Lemon Eyes en The Morning After.