Brooklyn Funk Essentials - Cool and Steady and Easy (1995)

leuke funk zonder meer

Geweldige plaat dit.

Allemaal samples van bestaande funk, jazz, boogaloo, etc.
Gerycecled door Arthur Baker en Lati Kronlund in samenwerking met bekende en minder bekende jazz/funk artiesten als Joshua Roseman, Paul Shapiro, Bob Brachman en vocalisten Joi Cardwell en Papa Dee.

Eeen heerlijke laid-back plaat.

Heerlijke laid-back triphop/jazzfunk plaat, zoals die alleen in de begin jaren 90 (summer of love) werden gemaakt..

De versie die ik heb verschilt, in die mate dat Madame Zajj er niet op staat, maar Miss Bed Stuy... Zelfde backing track, zelfde samples, maar andere teksten en andere vocalen...

In de trant van Us3 - Hand on the Torch (1993).
Was half de jaren 90 vrijhip die "acid-jazz" ook acts als Incognito, Brand New Heavies, James Taylor Quartet en Young Disciples waren even vrij hot. Het (sub)genre verdween echter bijna net zo snel als het was gekomen weer in de underground.

Lekkere lome, relaxte beats voorzien van oude Jazz en funk samples. Op dit album is het allemaal kundig in elkaar gezet en ook met de ovirige instrumentatie is niets mis. Wat ik wel mis is een soort van vibe die bij Hand on the Tourch wel heel erg aanwezig is. Om de een of andere reden mis ik samenhang en consistentie.

Aardig album, maar niets bijzonders zeker niet in het Acid-Jazz genre.

3.5*

Stickman Crossing the Brooklyn Bridge en vooral The Revolution Was Postponed Because of Rain vind ik bijzonder origineel en grappig. En nummers Take the L Train, Blow Your Brains Out en Big Apple Boogaloo zijn ook gewoon sterk.

Brooklyn Funk Essentials heeft ook een onmiskenbare New York-feel. Net als bijvoorbeeld The Groove Collective.

De andere acid-jazzers waren veelal eerder britse acts. Veel gelickter dus.
Brooklyn Funk Essentials is op deze eerste plaat nog niet echt een band, dat zijn op latere platen wel.

Dit is dus meer een Arthur Baker-plaat in samenwerking met Lati Kronlund, met veel recycle- en sample-materiaal en wat mooie zang-gast-artiesten en mooie solo's van bijvoorbeeld Bassy Bob Brockman (trompet) en Paul Shapiro (sax, fluit).

En dat New Yorkse gevoel komt ook naar buiten in de spoken word, die de band met Everton Sylvester zo mooi tentoonspreidt. Dat zie ik die britse acts ze niet na doen.
Ook de eerste en laatste track geven ook dat New Yorkse gevoel. Ik had eens gelezen dat je deze plaat moet beluisteren als een soundtrack, alsof je in de metro door New York reist.

Leuke info Ozric,

Grappig dan dat dit debuut zonder band naar mijn mening wel veel muzikaler (daar de jazz instrumentatie) een en analoger klinkt dan wat er na kwam. Op Make em like it vind ik vooral de diepe bas stem op "Date with my baby" en "I got cash" erg grappig, maar deze eerste lijkt wat dieper te gaan.

Soundtrack.. ja zou goed zou kunnen passen.
Is die Everton Sylvester de man op "The Revolution Was Postponed Because of Rain" en "Stickman crossing.."?
Ook dit maakt de plaat veel artistieker dan de rest van hun repertoire. Jammer wel eigenlijk.

Op deze plaat zijn er twee spoken-words-artiesten: David Allen en Everton Sylvester. Op de latere platen is dat enkel Everton Sylvester (zoals Date With My Baby en I Got Cash).

The Revolution.... is met David Allen en Stickman... ook... Dilly Dally is dan weer met Everton Sylvester.

The creator has a masterplan.
Een eind-van-de-studie coffeeshop plaatje, zo noem ik dat. Werd gewaardeerd door de grunge mensen waar ik mee omging die ook Jamiroquai luisterden en verder vies waren van alles wat naar house of dance riekte.

Dit en Galliano geeft een prettige live-feel terwijl het ook organisch klinkt. Dit album had ik op een cassette van iemand overgenomen, toch even checken op amazon

Grappig, ik associeer Brooklyn Funk Essentials en Jamiroquai, helemaal niet met de "grunge mensen", pureshores, maar misschien viel het in die hoek ook goed.

Mijn route was meer van halverwege jaren 80 beginnend bij hiphop (tot het gangster rap werd) en heel kort garage house en zelfs Acid (tot het "Euro house" werd) en jaren 90 via Swingbeat (tot het uitstierf omdat het te herkenbaar was), Acid jazz, de Bristol sound/ triphop (tot het een soort van lounge voor de massa werd) en uiteindelijk neo-soul (tot het kleffe R&B werd). Maar de overeenkomst is inderdaad dat ik nergens een grotere hekel aan had dan gabberhouse, Eurohouse en dance.
Dat geldt nog steeds voor de uitwassen daarvan, de deuntjes die elke een paar populaire radiostations domineren.

Overigens heeft het album meer te bieden dan die bekende single.
Het origineel van Pharoah Sanders is ook prachtig trouwens en op zijn beurt weer een soort ode aan John Coltrane's Love Supreme.

Gek genoeg heb ik dit album met een heel andere hoes

Belangrijke rol is op dit album ook weggelegd voor Stephanie McKay die later solo ging. Grappig die discussie over Acid Jazz/Jazz Dance. Ooit bij de Koperen Ketel - zo heette volgens mij die zaak bij de Wester - een dubbel-cd This Is Acid Jazz oid gekocht. Zelden gedraaid: mij toch te veel slick Rick's trick.

Wat ik leerde van de eigenaar van Verlaine, cd-uitleen in Utrecht, was dat the Acid Jazz folks ook heel veel op hadden met bands als Saint Etienne en aanverwanten; later Morcheeba (softe triphop) en Moloko.

Acid Jazz, met uitzonderingen hier en daar, voor mij toch veelal muziek zonder kloten, vrijblijvend - Incognito vind ik daarvan een duidelijk voorbeeld. Young Disciples en Brand New Heavies zijn wel ok.

Dit is voor mij veel meer cross-over; net zoals Bronx Style Bob dat ook is - is nu ook nog goed te draaien, net als dit album. Meeste Acid-Jazz: doorspoelen en snel het deksel erop gooien

Ha, daar ben ik het, wat betreft de meest typisch herkenbare Acid Jazz plaatjes, wel mee eens hoor Mjuman. Wat mij betreft mag dan zelfs het meeste van Brand New Heavies en Incognito ook nog mee met die spoeling.
Maar het is wel een raar "genre" want Mother Earth en eerder genoemde Jamiroquai zouden er bijvoorbeeld ook onder vallen terwijl dat toch totaal anders klonk. En deze toeteraars uit Brooklyn helemaal inderdaad. Dat (de twee eerste planten van Jay Kay en zijn mannen en deze van BFE) zijn ook de enige die ik nu nog tussen het vinyl heb staan. Ook die andere hoes idd.
Aan welke kant jij Morcheeba nou schaart is mij niet helemaal duidelijk, maar hun debuut "Who Can You Trust?" vond ik wel erg leuk en origineel qua sfeer toen.

En bedoel je bij wijze van spreken slick Rick of echt Slick Rick? Pas op.. dat is ook jeugdsentiment.

ik associeer het ook niet helemaal met Grunge mensen maar ik herinner me dat die altijd wel tolerant waren voor Jamiroquai en van die irritante crossover bandjes (Dog Eat Dog en dat soort).
Waarschijnlijk omdat ze veel acid jazz in de coffeeshop hoorden, dat ze dat daardoor wel aan konden.

Overigens heb ik acid jazz altijd voornamelijk gelinkt aan Talkin Loud maar daar kwam later ook Roni Size bij en meer hiphop georienteerde acts.
Brand new Heavies en Jamiroquai vind ik meer pop/funk en Incognito hangt meer naar dance en soul/funk.

En Brooklyn Funk Essentials is in mijn hoofd altijd gekoppeld aan Leena Conquest-Boundaries

Ik heb de cd er maar even bij gezocht. Het was de opvolger (volume two) van deze Best of Acid Jazz (1993).

De tracklist geeft al aan hoe rekkelijk men over het (sub)genre dacht: van opener Jamiroquai (Virtual Insanity) tot Tuck & Patti (Time after Time); tussendoor kon je nog stuiten op Omar (bekend van de herkenningstune van Chef - met Lenny Henry), Ronny Jordan, Urban Species, Mica Paris, Des'ree, Jhelisa en James Taylor Quartet. Met die namen in één subgenre moest je niet te moeilijk zijn. Overigens gaf dat wel wat problemen toen Ronny Jordan in de hoofdstedelijke muziektempel (Paradiso) optrad: alle hipsters kregen opeens meer jazz om hun oren dan hun druk kleppende zwatelsnuiten konden verhapstukken.

Talkin' Loud (zo staat het hier bekend, maar op hun cd's zelf staat: talkin Loud) is inderdaad een fijn label en Galliano was echt wel de uitschieter binnen AJ/JD - tot ook hij zich ging herhalen.

Morcheeba en Moloko heb ik altijd in één adem genoemd, generiek downtempo, leunend naar triphop. Maar waar de eerste na 2 albums meer richting pop ging, gold dat voor de tweede richting dance.

Vind AJ/JD toch wel een fikse mono-cultuur, beperkt en eenzijdig qua focus. Hou meer van cross-over; en dat sluit ook goed aan bij veel muziek uit New York: van de no wave (van bijv Lizzy Mercier Descloux) tot aan de hitsige Nuyorican Soul ('dance') van Masters at Work, ook te vinden op Masters at Work - The Tenth Anniversary Collection Part One: 1990 - 1995 (2000)

Take the L train to 8th Ave, supermooi laid-back sfeertje dat nummer... Luid zetten op een goede installatie en laten binnenkomen!
De track heb ik leren kennen via een verzamelplaat van acid jazz songs "After Hours" (volume 1 tot 4, vind er niks van terug op Spotify jammer genoeg).

Wat mij betreft de allerbeste acidjazzplaat. Als je de hele acidjazz zou moeten samenvatten, dan zet je gewoon deze plaat op.

Dan moet je wel van acidjazz houden, maar dat doe ik toevallig. Wat mij betreft trouwens ook de beste plaat van die hele jaren '90. Positieve vibes, rake teksten, goede solo's en gewoon een productie die door een ringetje te halen is. Perfectie!

Livevideo van 2021 van de song 'Creator Has a Masterplan'. Totaal andere bezetting dan eerst, klinkt wat rommeliger, vooral de saxofoon vind ik niet zo goed. Maar de drums, gitaar, bas en trombone zijn gaaf. De zang is okay:

https://www.youtube.com/watch?v=4e2fgqyWAd4