Humble Pie - Street Rats (1975)

Laatste Humble Pie album voor de break. Tevens ook de minst goede. Het fijne was er wel af helaas. Veel covers waaronder 3 Beatles nummers. Hoeft allemaal niet zo nodig. Er wordt best aardig gespeeld, de productie is ook prima en Steve Marriott is als vanouds zeer goed bij stem. De inspiratie ontbreekt duidelijk en niet lang hierna stopte de band er na 6 jaar mooi succes mee. Begin jaren 80 nog een kleine opleving met 2 aardige platen maar dat werd uiteindelijk ook niks. Marriott ging uiteindelijk solo door onder de naam Packett of Three. Daarmee heb ik hem zelfs zien optreden mid jaren 80 in een piepklein zaaltje in Winterswijk. Stond een meter van hem af. Geweldig concert. Ook daar gaf de grote kleine man zich volledig. Geweldige zanger en gitarist. Tot hij tragisch in 1991 om het leven kwam bij een brand (met sigaret in slaap gevallen) in zijn eigen huis. Triest einde van een van de grootste rock en soul zangers die er ooit geweest is. Steve RIP.

Street Rats wordt door veel fans afgeschilderd als een van de minste platen van de band en daar valt wel wat voor te zeggen. Desalniettemin blijft het geheel nog wel aan de goede kant van de streep. Marriott blijft een geweldenaar, waar de beste man het vandaan haalde weet ik niet maar wat een power, soul en overtuiging legde hij in zijn vocalen. De titelsong is vrij rechttoe- rechtaan, en vormt een aardige opener. De cover van Chuck Berry is flauw, dit kan ook gezegd worden van enkele Beatles versies. Dan liever het swingende Scored Out, of het sompige Road Hog. Rain is ook nog vermeldenswaardig. Wat echter ook opvalt, de fut was er ten dele wel uit, ook gezien de covers. Voor een band als Humble Pie vormt Street Rats geen hoogtepunt, enkele geïnspireerde stukken ten spijt. De voorgaande platen waren gevarieerder van aard en kunnen mij meer bekoren, desalniettemin leg ik Street Rats nog wel eens op de draaitafel en vormt het wat mij betreft ook geen dissonant in het oeuvre van de band.

Deze plaat verdient ook beter, dan dit onvoldoende gemiddelde. Nu heeft The Pie mijns inziens nooit een echte mispeer uitgebract. Wat hier voornamelijk mist is enige overtuiging en een wat langere song (of twee).

Eens met Marriott en de eerste jaren Frampton in de gelederen heb je in ieder geval genoeg talent rondlopen. Echt slechte albums hebben de heren mijns inziens ook niet uitgebracht. Hoewel de jaren 80 nu niet bepaald gelden als creatieve hoogtepunten. Zelfs een plaat als Go for the Throat met de lachwekkend slechte hoes heeft zijn momenten. Tot aan Eat It kunnen alle platen mijn goedkeuring wegdragen. Dat de songs op Street Rats trouwens allemaal een korte speelduur hebben komt de schijf naar mijn mening ten goede, het is immers geen topper en een langere speelduur had daar volgens mij geen verandering in gebracht. Als we het toch hebben over Humble Pie; ik voel weer een marathon aankomen