Normaal - Van Tied Tut Tied (1999)

Ik heb het voornemen op bij alle reguliere Normaal platen en die van Bennie Jolink (ik tel tot nu toe 39 albums ! nog zonder van compilaties van eerder verschenen werk of archief live of demo-opnames) een uitgebreide recensie te plaatsen om oude fans weer op deze platen te wijzen en nieuwe luisteraars te inspireren om te duiken in een oeuvre van onze Achterhoekse helden.

Tot mijn verbazing is er bij dit album nog niets gepost. Hierbij dan mijn recensie van "Van Tied Tut Tied".

Eerst even rechtzetten "Van Tied Tut Tied" is niet uit 1999 zoals op dit moment nog staat vermeld hierboven maar uit mei 2000. De release van het album viel daarmee gelijk met het 25-jarig jubileum dat werd gevierd met een optreden op Hemelvaartsdag in de oude bezetting in Lochem. Een reünie dus van Ben en Ferdi na jarenlange ruzie, die daarmee gelukkig weer was bijgelegd.

Terug naar "Van Tied Tut Tied". Het is de eerste plaat van Normaal sinds het vertrek van gitarist Paul Kemper die na 17 jaar (1983-1999) de band verliet vanwege een conflict over zijn nieuwe contract. Zijn vervanger werd zijn voorganger bij Normaal Alan Gascoigne (1980-1982). Het is een vreemde plaat Alan Gascoigne is (nog) niet op zijn oude niveau, je verwacht meer van hem dan je hier hoort. Daarnaast zijn er diverse verrassingen die goed of juist helemaal niet goed uitpakken.

De plaat opent wijfelend met 2-luik "Vremdeling" en "Oh Wat Ben Ik Slech", niet goed maar ook niet slecht. Daarna volgt "Smoksen" (mooi woord, betekent slenteren), een "swamp" rocker in de stijl van Tony Joe White, het meest catchy nummer van het album maar je verwacht hier een betere gitaarsolo van Alan.

Dan in "Oost West" horen we opeens een strijkkwartet en een stemmig klinkende voordracht van Ben van het nummer "Oost West" dat al in een rockballad uitvoering op een eerder album stond (Rechttoe Rechtan, 1989). In het volgende nummer "Høken In Het Bos" alleen maar klassieke muziek (?!) plus zang van Ben, het lijkt wel het sprookje "Peter en de Wolf", vrij bizar.

Vervolgens is het weer tijd voor de band maar ontbreken memorabele songs, de beste is dan nog "Deur Eur". Net als je denkt ik geloof het wel volgt er een grote en positieve verrassing, namelijk de terugkeer van het "oude" Normaal (dus in oorspronkelijke bezetting: Ben, Wim, Freek en Jan). Dit gebeurt in het laatste nummer, ze spelen de classic uit 1978 "Die Tied Hebt Wi-j Gehad", en dat doen ze erg goed. Het is dan ook een prachtig nummer over een relatie die naar de klote aan het gaan is. Ben & Freek (met Jan en Wim) dus ook op plaat weer herenigd, wie had dat kunnen denken? Heel tof om ze samen weer te horen zingen.

Dan is de plaat afgelopen en blijf je in verwarring achter. Op 1 album heb je 3 verschillende Normaals gehoord.

1. De versie met de teruggekeerde Alan, deze versie van Normaal heeft het grootste deel van de plaat ingespeeld maar valt tegen. Van deze hereniging verwachtte je meer qua song materiaal maar ook qua uitvoering omdat de samenwerking Alan & Ben zo goed werkte in 1981-1982 (de periode "Springleavend" en "Deurdonderen"). Het goede nieuws echter: Later kwam dit weer veel meer uit de verf (op de albums "Effen Zitten", "Ik Kom Altied Weer Terug", "Høk en Swing" maar ook recent met "Bernard Jolink Post Normaal"), maar hier dus niet.

2. Het bizarre klassieke uitstapje in het 4-de en 5-de nummer. WTF.

3. Het oude oer Normaal, gelijk ouderwets goed, maar zo het horen alleen in het laatste nummer.

Deze plaat is daarmee vooral een doorstart na het vertrek van Paul Kemper waarop Normaal nog zoekende is naar een nieuwe vorm. Ook is het een opmaat naar 2 versies van Normaal waarvan de jaren hierna sprake is, de "olde bezetting", en een versie die voortborduurt op de jaren 90 bezetting minus Paul maar met Alan + aanvullende muzikanten zoals Roel Spanjers (toetsen) en Jan de Ligt (Sax) en ook de theaters en schouwburgen in zullen gaan.

Lang zitten dubben wat voor cijfer ik hiervoor moest geven, maar denk dat 2,5 meer als genoeg is. Want het is eigenlijk allemaal net niet, op en paar uitzonderingen weer na. Dat maak soms stemmen op de latere platen(na gas der bi-j ) wel is lastig. Op elke plaat staan wel paar hoogte punten, maar ook nummers van en eenorm dieptepunt. Terug naar de plaat, de eerste 2 nummers zijn gewoon rond uit slecht en kan ik helemaal niks mee. Smoksen is dan wel leuk, maar niet meer dan dat. Oost west is maar weer is en old paardje in een nieuw jasje( hadden ze eind jaren 90 wel meer last van) waar t er niet beter van word na mijn mening. Hoogte puntjes zijn voor mij : Doar zit muziek in, mien stuur mien rem. Keihard deur de bochten kan ik ook nog wel hebben. Als afsluiter weer en oud nummer maar dit keer in een verrassend mooi nieuw jasje, wat voor mij uitgroeid als mooiste versie van Die tied heb wie gehad, en idd de oude versie doet vergeten. De ruzie is bijgelegd tussen joly en Jolink , dus joly doet mee maar ook de gaspiepe. Dat zorgt voor en absoluut kippenvel momentje op en toch wel slechtere plaat. De samenzang van joly en Jolink is weer prachtig, de solo’s van joly en de gaspiepe in het nummer zijn subliem, en gaan in elkaar over. Op t einde en extra couplet er bij geschreven, dat meer wijst na de ruzie tussen de beide heren. Mooie hoogtepunt dus met hier en daar nog wel en leuk nummer , maar de rest snel vergeten.

Deze maand verschijnen de eerste 2 Normaal platen van na de eeuw wisseling op gekleurd vinyl. "Van Tied Tut Tied" (voorjaar 2000) en "Effen Zitten" (najaar 2000), platen 23 en 24 alweer in de LP serie 50 jaar Normaal. Naar aanleiding daarvan heb ik een stukkie geschreven over beide, hier mijn post de eerstgenoemde.

Tussen de laatste plaat "Høken Kreng" (1998) en deze opvolger "Van Tied Tut Tied" (2000) gebeurde er veel rond Normaal.

Gitarist Paul Kemper werd vlak voor de opnames van de nieuwe plaat ontslagen omdat hij flink ontevreden was met zijn nieuwe contract waardoor hij vooral een ingehuurde kracht werd in plaats van volwaardig bandlid met recht op evenredig verdeelde inkomsten. Dit leidde tot een slepende rechtzaak die jaren zou duren.

Daarnaast was er in 1999 alweer een auto ongeluk van Bennie doordat hij weer eens roekeloos veel te oerend hard scheurde in zijn auto op weg naar huis. Net als bij grote auto ongeluk in 1992, onverbeterlijk en oerstom, maar dit keer kwam hij beter weg en konden de optredens vrij kort daarna wel doorgaan. Het was overigens Paul Kemper (toen nog in de band) die een stuk achter hem reed en Ben even later in de total losse auto aantrof. 

Ook maakte Ben in 1999 samen met muzikanten van o.a. De Dijk zijn eerste (Engelstalige) solo album "Howling At The Moon" en deed daarmee ook een tourtje. Best een aardige plaat, die helaas dus niet opnieuw is uitgekomen op vinyl aangezien het een solo plaat betreft en geen Normaal plaat.

Het gat van de vertrokken gitarist werd snel opgevuld. De voorganger van Paul Kemper de Britse gitarist Alan Gascoigne (De Gaspiepe) werd ook weer zijn opvolger.

De eerste keer dat ik vele jaren later "Van Tied Tut Tied" hoorde vond ik het een hele rare plaat. Je hoort namelijk een uitstapje naar klassieke muziek?! , een slap rockend Normaal zonder Paul Kemper en 1 oud nummer opnieuw ingespeeld door de oorspronkelijke bezetting, dat nummer was gelijk veruit het beste dat op deze plaat was te vinden.

Het is en blijft 25 jaar later een rare plaat maar inmiddels snap ik hem beter. De bouwstenen zijn als volgt: in de zomer van 1999 waren er grote supertent optredens. Hiervoor werd de toen populaire zanger van klassieke muziek Ernst Daniël Smid uitgenodigd om samen met een mannenkoor een paar nummers te doen waaronder "Høken in het bos". In de tent was dat best geinig zoals ook terug te zien is op YouTube. De reprise van die klassieke koorzang en violen zijn dus op "Van Tied Tut Tied" terecht gekomen en zijn het aanhoren amper waard.

Ook deze Normaal versie zonder Paul maar met Alan is uit vorm op "Van Tied Tut Tied" getuigen het tamme en onopvallende spel. Een aantal bandleden zal in deze fase vast ook onzeker zijn geweest over hun toekomst en inkomsten bij Normaal. Dit vanwege hun status als ingehuurde bandleden op project basis door Bennie Jolink en manager Dick van Berkum, zeker nu Normaal ook vaker weer in de oude bezetting zou gaan optreden zonder hen.

Op YouTube is de vormcrisis te aanschouwen in de vorm van het nummer "Oost, West" live uitgevoerd bij Villa BVD, zomer 2000. Ook op cd single uitgebracht toendertijd, ik vind het opgezwollen en dramatisch en helemaal niet het Normaal waar ik van hou. Datzelfde geldt ook voor de meeste andere nummers op deze zeer tegenvallende Normaal plaat.

Wel goed is dan het ene nummer van Normaal in de oude bezetting, de remake van het mooie nummer "Die Tied Hebt Wi-j Gehad". Dat de oude bezetting ook even te horen is op de plaat komt natuurlijk doordat ze in 2000 op het 25-jarig jubileum op Hemelvaartsdag in Lochem ook weer in de oorspronkelijke bezetting zouden optreden dus met Jan Manschot (Brekken Jan) en Ferdi Joly (Puntdroad). En bij de repetities daarvoor ook alvast dit nummer opnieuw opnamen. Ik vind deze nieuwe versie van "Die Tied Hebt Wi-j Gehad" prachtig, vooral ook vanwege de reünie van Ben met Ferdi na jaren van onmin.

Maar verder is "Van Tied Tut Tied" dus een rare en niet al te beste plaat, maar ergens toch ook wel te verklaren gezien wat er in die tijd rond Normaal afspeelde.

Wat kort daarna volgde was dat Normaal de theaters in ging met de voorstelling "Effen Zitten", mijn stukkie over de bijbehorende LP zal ik bij die plaat posten.

Ik ben het helemaal eens met de reacties die geplaatst zijn.
Het is een bijzonder album qua muziekstijlen, het gekke is bij mij dan dat als ik het album opzet hem wel afluister en toch blijf hopen dat er nog wat extra's inzit maar dat komt er uiteraard niet. Moeilijk te plaatsen album. Niet goed niet slecht had misschien een betere titel geweest