Normaal - Van Tied Tut Tied (1999)

Ik heb het voornemen op bij alle reguliere Normaal platen en die van Bennie Jolink (ik tel tot nu toe 39 albums ! nog zonder van compilaties van eerder verschenen werk of archief live of demo-opnames) een uitgebreide recensie te plaatsen om oude fans weer op deze platen te wijzen en nieuwe luisteraars te inspireren om te duiken in een oeuvre van onze Achterhoekse helden.

Tot mijn verbazing is er bij dit album nog niets gepost. Hierbij dan mijn recensie van "Van Tied Tut Tied".

Eerst even rechtzetten "Van Tied Tut Tied" is niet uit 1999 zoals op dit moment nog staat vermeld hierboven maar uit mei 2000. De release van het album viel daarmee gelijk met het 25-jarig jubileum dat werd gevierd met een optreden op Hemelvaartsdag in de oude bezetting in Lochem. Een reünie dus van Ben en Ferdi na jarenlange ruzie, die daarmee gelukkig weer was bijgelegd.

Terug naar "Van Tied Tut Tied". Het is de eerste plaat van Normaal sinds het vertrek van gitarist Paul Kemper die na 17 jaar (1983-1999) de band verliet vanwege een conflict over zijn nieuwe contract. Zijn vervanger werd zijn voorganger bij Normaal Alan Gascoigne (1980-1982). Het is een vreemde plaat Alan Gascoigne is (nog) niet op zijn oude niveau, je verwacht meer van hem dan je hier hoort. Daarnaast zijn er diverse verrassingen die goed of juist helemaal niet goed uitpakken.

De plaat opent wijfelend met 2-luik "Vremdeling" en "Oh Wat Ben Ik Slech", niet goed maar ook niet slecht. Daarna volgt "Smoksen" (mooi woord, betekent slenteren), een "swamp" rocker in de stijl van Tony Joe White, het meest catchy nummer van het album maar je verwacht hier een betere gitaarsolo van Alan.

Dan in "Oost West" horen we opeens een strijkkwartet en een stemmig klinkende voordracht van Ben van het nummer "Oost West" dat al in een rockballad uitvoering op een eerder album stond (Rechttoe Rechtan, 1989). In het volgende nummer "Høken In Het Bos" alleen maar klassieke muziek (?!) plus zang van Ben, het lijkt wel het sprookje "Peter en de Wolf", vrij bizar.

Vervolgens is het weer tijd voor de band maar ontbreken memorabele songs, de beste is dan nog "Deur Eur". Net als je denkt ik geloof het wel volgt er een grote en positieve verrassing, namelijk de terugkeer van het "oude" Normaal (dus in oorspronkelijke bezetting: Ben, Wim, Freek en Jan). Dit gebeurt in het laatste nummer, ze spelen de classic uit 1978 "Die Tied Hebt Wi-j Gehad", en dat doen ze erg goed. Het is dan ook een prachtig nummer over een relatie die naar de klote aan het gaan is. Ben & Freek (met Jan en Wim) dus ook op plaat weer herenigd, wie had dat kunnen denken? Heel tof om ze samen weer te horen zingen.

Dan is de plaat afgelopen en blijf je in verwarring achter. Op 1 album heb je 3 verschillende Normaals gehoord.

1. De versie met de teruggekeerde Alan, deze versie van Normaal heeft het grootste deel van de plaat ingespeeld maar valt tegen. Van deze hereniging verwachtte je meer qua song materiaal maar ook qua uitvoering omdat de samenwerking Alan & Ben zo goed werkte in 1981-1982 (de periode "Springleavend" en "Deurdonderen"). Het goede nieuws echter: Later kwam dit weer veel meer uit de verf (op de albums "Effen Zitten", "Ik Kom Altied Weer Terug", "Høk en Swing" maar ook recent met "Bernard Jolink Post Normaal"), maar hier dus niet.

2. Het bizarre klassieke uitstapje in het 4-de en 5-de nummer. WTF.

3. Het oude oer Normaal, gelijk ouderwets goed, maar zo het horen alleen in het laatste nummer.

Deze plaat is daarmee vooral een doorstart na het vertrek van Paul Kemper waarop Normaal nog zoekende is naar een nieuwe vorm. Ook is het een opmaat naar 2 versies van Normaal waarvan de jaren hierna sprake is, de "olde bezetting", en een versie die voortborduurt op de jaren 90 bezetting minus Paul maar met Alan + aanvullende muzikanten zoals Roel Spanjers (toetsen) en Jan de Ligt (Sax) en ook de theaters en schouwburgen in zullen gaan.