Ten Years After - Live at the Fillmore East 1970 (2001)

Geweldig goed album, echter vind ik de geluidskwaliteit op Recorded live beter. Album is echter niet duur waardoor het aanschaffen echt de moeite waard is.

fantastische live plaat van ten years after met de briljante alvin lee op gitaar , amai wat deden we vroeger zijn solo's met verwrongen gezicht na voor de spiegel op onze tennisracket die we alleen maar gebruikten om te soleren maar nooit om echt tennis te spelen, dat was zo uncool voor rockers en alleen maar voor snobs , we wijken af ...

schittende dubbel live van tya

by the way , wat is er eigenlijk gebeurd met alvin lee ???

Mooi gezegd, beaster1256, Alvin Lee was toen zo'n beetje god. Ik heb ook geen idee wat Alvin nu nog uitvreet, echt niet... misschien tennist ie wel!

Is dit live album een beetje vergelijkbaar met Recorded live van Ten Years After?,want dat is echt een excellent live album.Dit is zo te zien een later op de markt gebrachte opname uit 1970 die ze in 2001 op de markt gebracht hebben.Is dit album geremasterd,of is het geluid a la 1970 intakt gehouden?

Ik vind deze hier nog iets steviger dan Recorded Live, dat ook al zo'n overtuigend live-album is!

Het laatste wat ik weet van Alvin Lee is dat hij af en toe nog wat optreed en wat op de achtergrond met de muziek bezig is. Ik weet niet of we binnenkort nog wat kunnen verwachten van deze man

ik heb gehoord dat hij een frituur zou hebben aan de Dampoort in Gent, maar het kunnen geruchten zijn...

Hij heeft een site : www.alvinlee.com

In september een concert van Alvin Lee in NL......

dat frietkot heeft hij dat dan overgepakt van john fogerty, die was in belgie al zeer gekend voor zijn goeie frieten ??? father ????

http://www.alvinlee.com/

was ten tijde van Woodstock, zeg 1969/ 70, inderdaad ook bij mij wel een 'held' maar dat veranderde voor mij omdat ik vond dat zijn muziek me steeds minder en minder raakte.
Maar dit soort helden had je toen wel meer: bijvoorbeeld een Mark Farner of een Johnny Winter.
Maar het waren wel de "sub-helden" die het bij de grote boys aflegden.

Ken dit album overigens niet; en heb ook niet zo de behoefte dit nu te leren kennen.

Twee opmerkingen:
1. Wie zijn de grote boys? Ritchie Blackmore?, Jimmy Page?, Jimi Hendrix?
2. Je kent het album niet en je hebt geen behoefte om kennis te maken met Live at the Fillmore East 1970? Dom, dom, dom want op Live at the Fillmore East 1970 hoor je TYA op z'n best.

1.: bijvoorbeeld
2.Nee slim, slim slim, want wat ik ken daar heb ik genoeg aan.

Neen, Oldfart, toch niet zo slim, Ten Years After was in die periode absoluut top wat progressieve rockmuziek betreft; En Alvin Lee was toch zo'n beetje God, al had Clapton ook al die bijnaam...
Neen, je mist echt wel wat als je TYA niet kent of niet weet te appreciëren, maar smaken verschillen nu eenmal.

Klopt, en ik ben blij dat Fogerty terug aan zijn carriëre (Frans voor "steengroeve") werkt, al waren de frieten er zeer lekker, vooral ook de curryworst special!

Even dan.
Alvin Lee mag zeker tot de grote jongens gerekend worden. Als het niet is omwille van commercieel succes dan toch wel om techniek en snelheid. Hij heeft bij mijn weten geen frietkot. Treedt nog steeds op. Komt op 21 november van dit jaar naar Nederland (zonder TYA) en niet om een snackbar te openen.
Deze live-dubbelaar etaleert de grote klasse van TYA en Alvin Lee en voor het geld zou ik hem zeker niet laten liggen.

Net nog een keer Help Me heel hard opgezet, wat een fantastisch nummer! Vrijwel alle nummers op deze plaat vind ik meer dan de moeite waard maar deze is toch echt m'n favoriet

Help me is wel erg minimalistisch - anders gezegd, ik vind het ronduit saai. Ook Roll over Beethoven (langzamer dan zowel het origineel als de uitvoering van Uriah Heep) en Spoonful (minder afwisseling dan de uitvoering van Cream, vooral in de baslijnen) kunnen me niet bekoren.
Love like a Man, Working on the Road en 50.000 Miles zijn daarentegen briljantjes - nou ja, briljanten. Nu luister ik naar I can't keep from cryin'. Even was ik bang dat Alvin Lee eindeloos zou gaan pielen zonder begeleiding, maar het duurt maar kort. Hij verwerkt even later de riff van Sunshine of your Love; erg leuk.
Alvin Lee was (is?) technisch even begaafd (en misschien nog wel meer) als Ritchie Blackmore, maar mist diens gevoel voor melodie. Ik kan verscheidene solo's van Blackmore nazingen, maar niet van Lee. Omdat ook Lee's stem een veel kleiner bereik heeft dan Ian Gillan blijft TYA in de schaduw van Deep Purple.
Vuistregel: als de riff in orde is, is het nummer in orde. TYA zorgde voor uitstekende begeleiding. Net als Deep Purple kan TYA zonder gevaar voor verveling een nummer van 20+ minuten spelen, waar Led Zep zich beter kon beperken tot 15-. Nog sterker dan Deep Purple komt TYA's kracht pas op het podium tot zijn recht. Voor zover ik kan vergelijken is Live at Fillmore nog beter dan het beroemde optreden te Woodstock.
Oldfart, doe als ik, haal het album of gedeelten daarvan van internet af. Tot dan mis je iets, iets essentieels.

I woke up this Morning regeert, zoals een gitaarheld nog nooit een podium en zaal geregeerd heeft. Voor dit gitaarspel zijn geen woorden.

Toch wel weer een heerlijke live plaat van Ten Years After alhoewel ik Recorded Live nog steeds prefereer boven deze, maar die draai ik dan ook al weer een enkele tientallen jaartjes meer...

Geweldige live plaat. één van de betere die ik ken

Ja, jongens , van de doden niets dan goeds. Gelukkig was ik altijd al weg van recorded live, maar gezegd moet ook worden dat deze ook zeer de moeite waard is.
Wat een held!!

4.5*

Ik was op You Tube op zoek naar Spider in my Web en kwam deze WDR-uitzending uit 1969 tegen, echt heef gaaf!!!

YouTube - Ten Years After - Swing In 1969

zojuist een verse remaster uit 2018 aangeschaft, prima opnamen

Heerlijk live album. Niets mis mee.

Het grote pluspunt van dit album is dat er een aantal nummers op staan die niet op de eerdere reguliere live albums staan. Recorded Live wekte de indruk dat het live repetoire van de band niet echt veranderde.

Live at the Fillmore East kwam in 2001 als een mooie positieve verrassing van de Ten Years After catalogus. Een sterke aanvulling, doch van mijn kant ook met een kanttekening. Grote opsteker is dat er goede uitvoeringen van nummers op staan, die nauwelijks live terug te vinden waren: Working on the Road en 50,000 miles beneath my brain. Heerlijke stuwend gitaarwerk van Alvin Lee, de rest van de band die eigenlijk ook goed aan het soleren is. CD2 heb ik wat gemengde gevoelens: Help Me is een heerlijke lange uitvoering, doch misschien net iets te lang. I'm going home niet de sterkste uitvoering, de twee covers van Chuck Berry zijn iets te schel, iets te langdradig. De vele gitaarsolo's in combinatie met het gitaargeluid zorgen bij mij dan voor een lichte vermoeidheid. Daardoor komen de laatste twee nummers iets minder goed binnen, terwijl I woke up this morning goed wordt gespeeld.

Het sterke van het album is dat het heel goed de bluesrockscene van eind jaren zestig en begin jaren zeventig weergeeft: nummers die uitgerekt worden om in een soort bluesjamsessie te belanden. Zo speelden de bluesrockbands in die jaren.

Ik ben de lp nog eens aan het beluisteren, dit is idd tya op hun hoogtepunt. Wat werd er in die periode toch enorm goede rockmuziek gemaakt. De concurrentie was enorm. Met mijn beperkt budget als student kon ik maar een beperkt aantal platen kopen per periode. Gelukkig kan dit heden ten dagen nog allemaal gekocht worden, zodanig dat ik mijn opgelopen achterstand alsnog kan inhalen.
Klinkt trouwens hemels op vinyl

Ten Years After kwam mijn leven in via een Taiwanese kopie Woodstock LP in 1973 of 74. Zijn vader zat ook op zee en bracht dit soort leuke dingen mee terug. De mijne niet veel later ook, goed geïnstrueerd. We speelden de plaat steeds opnieuw. Ik had toen geen idee dat in 'I'm Going Home (by helicopter) verschillende blues covers waren opgenomen. Daar kwam ik pas later achter. Songs als deze zorgden er ook voor dat het lang duurde voordat ik de originele songs ben gaan waarderen. Het klonk in vergelijking immers nergens naar, vergeleken met de spierballen bluesrock van bands als deze.

Ik kwam dit album tegen in de jaren 00 en nam het mee. Het is mijn enige TYA album en het verdween snel in de kast. Het was mijn muziek niet meer in de jaren 00. Dat ligt nu weer iets anders. Ik hoor de kracht van de band en de link met het publiek. Alvin Lee is een geweldige gitarist en de band volgt hem zodat hij kan shinen. Toch is het wat zuur, dat in vergelijking de originele artiesten in de schaduw van de Britse rockers stonden. De tijd heeft dat wel enigszins geheeld, waarvan een aantal van hen de vruchten nog hebben geplukt.

Wat mij vooral opvalt, is hoe zwaar TYA leunde op covers en daar korte tijd groot succes mee heeft gehad. Rockers in 1970 waren fans van bluesrock. Dat veranderde toen er hardrock groepen kwamen die goed eigen materiaal presenteerden en er geen noodzaak meer tot het spelen van (veel) covers bestond. Dat maakte TYA minder interessant waarschijnlijk.

Ik ben het met iedereen hierboven eens dat TYA hier gevangen is op de top van haar kunne. Als zodanig is het een mooi monument.