Ten Years After - Live at the Fillmore East 1970 (2001)

Het grote pluspunt van dit album is dat er een aantal nummers op staan die niet op de eerdere reguliere live albums staan. Recorded Live wekte de indruk dat het live repetoire van de band niet echt veranderde.

Live at the Fillmore East kwam in 2001 als een mooie positieve verrassing van de Ten Years After catalogus. Een sterke aanvulling, doch van mijn kant ook met een kanttekening. Grote opsteker is dat er goede uitvoeringen van nummers op staan, die nauwelijks live terug te vinden waren: Working on the Road en 50,000 miles beneath my brain. Heerlijke stuwend gitaarwerk van Alvin Lee, de rest van de band die eigenlijk ook goed aan het soleren is. CD2 heb ik wat gemengde gevoelens: Help Me is een heerlijke lange uitvoering, doch misschien net iets te lang. I'm going home niet de sterkste uitvoering, de twee covers van Chuck Berry zijn iets te schel, iets te langdradig. De vele gitaarsolo's in combinatie met het gitaargeluid zorgen bij mij dan voor een lichte vermoeidheid. Daardoor komen de laatste twee nummers iets minder goed binnen, terwijl I woke up this morning goed wordt gespeeld.

Het sterke van het album is dat het heel goed de bluesrockscene van eind jaren zestig en begin jaren zeventig weergeeft: nummers die uitgerekt worden om in een soort bluesjamsessie te belanden. Zo speelden de bluesrockbands in die jaren.

Ten Years After kwam mijn leven in via een Taiwanese kopie Woodstock LP in 1973 of 74. Zijn vader zat ook op zee en bracht dit soort leuke dingen mee terug. De mijne niet veel later ook, goed geïnstrueerd. We speelden de plaat steeds opnieuw. Ik had toen geen idee dat in 'I'm Going Home (by helicopter) verschillende blues covers waren opgenomen. Daar kwam ik pas later achter. Songs als deze zorgden er ook voor dat het lang duurde voordat ik de originele songs ben gaan waarderen. Het klonk in vergelijking immers nergens naar, vergeleken met de spierballen bluesrock van bands als deze.

Ik kwam dit album tegen in de jaren 00 en nam het mee. Het is mijn enige TYA album en het verdween snel in de kast. Het was mijn muziek niet meer in de jaren 00. Dat ligt nu weer iets anders. Ik hoor de kracht van de band en de link met het publiek. Alvin Lee is een geweldige gitarist en de band volgt hem zodat hij kan shinen. Toch is het wat zuur, dat in vergelijking de originele artiesten in de schaduw van de Britse rockers stonden. De tijd heeft dat wel enigszins geheeld, waarvan een aantal van hen de vruchten nog hebben geplukt.

Wat mij vooral opvalt, is hoe zwaar TYA leunde op covers en daar korte tijd groot succes mee heeft gehad. Rockers in 1970 waren fans van bluesrock. Dat veranderde toen er hardrock groepen kwamen die goed eigen materiaal presenteerden en er geen noodzaak meer tot het spelen van (veel) covers bestond. Dat maakte TYA minder interessant waarschijnlijk.

Ik ben het met iedereen hierboven eens dat TYA hier gevangen is op de top van haar kunne. Als zodanig is het een mooi monument.