Magma - Mekanïk Destruktïw Kommandöh (1973)

Christian Vander's Magma waren de grondleggers van de Zeuhl-beweging. Zeuhl is een nogal moeilijk te omschrijven genre (de term betekent zoiets als Muziek van de Almachtige), maar je zou kunnen zeggen dat (meestal Franse) muziek die enigszins lijkt op Magma als Zeuhl te omschrijven is. MDK is en blijft waarschijnlijk Magma's magnum opus.

De muziek op MDK is werkelijk fascinerend, een soort science-fiction jazz-rock, met overheersend koorgezang dat vergelijkingen met Orff's Carmina Burana oproept. Toch gaan die maar deels op, want iedereen die het gehoord heeft weet: MDK is een unieke, eclectische rockopera (in de meest letterlijke zin van het woord ) zonder gelijken, één die leent van klassieke muziek (Orff, Stravinsky, Verdi) tot free jazz, van Zappa tot gospel.

Het album is, zoals het volledige Magma-oeuvre, geschreven in het Kobaïaans, een door Vander compleet zelfverzonnen taal (Vandaar ook de maffe songtitels). Het verhaal beschrijft het naderende einde van de wereld, zoals voorspeld door de profeet Nebëhr Gudahtt, vertolkt door basvocalist Klaus Basquiz. Om in leven te blijven, moeten de mensen hun leven op Aarde opgeven en verhuizen naar de planeet Kobaia. Aanvankelijk hebben de mensen geen oren naar dit verhaal maar langzamerhand komt er meer aanhang voor Gudahtt. Een nogal maf SF-verhaaltje natuurlijk, maar het zij ze vergeven als ze het op dergelijke wijze muzikaal weten te ondersteunen. Minpuntje aan het geheel is overigens de af en toe ronduit gênante sopraan van Stella Vander.

Op de CD-reissue van Seventh is trouwens ook nog de originele versie van MDK te vinden, 4 minuten korter, met minder oveheersend basspel (niet Mister Top maar JP Lembert speelt hier) en een langere intro inclusief krijsende saxofoon. Iedere fan zou eens op zoek moeten, want hoewel minder krachtig is ook deze versie interessant (Het wordt vaak de orchestrale versie genoemd omdat eigenlijk alleen Basquiz zingt, de rest van het koor is niet aanwezig).

Ik ga er een halfje bij doen, want minder dan 4,5/5 verdient dit ongelooflijke album absoluut niet. Wie weet komt de volle score nog eens.

Fijne achtergrond informatie van Paalhaas, want ik zat toch al aardig moeilijk te doen over de ''onverstaanbare lyrics''. Gelukkig zijn die dus gewoon in een verzonnen taal... Niet dat dat veel uitmaakt, want wat is dit een heerlijke plaat. Vaak lekker gek gezongen en de betekenis van dit Zeuhl-genre word flink duidelijk gemaakt door Magma. Een episch geheel van hypnotiserende klaaglijke zang, een flinke scheut jazz, rock in de meest epische vorm, gospel en vooral - zoals Paalhaas al aangaf - de nodige Zappa en Stravinsky invloeden. Kennelijk is het zelfs een echte rockopera (ik verwijs u door naar het stuk van Paalhaas) met een absurd en humorvol verhaal. De muziek past er dan ook zeker bij. Overigens is de goede muzikaliteit van de band makkelijk te horen, alleen al het ongelovelijk mooie openingsnummer met de rollende bas en de heerlijke piano loopjes. Een album wat zeker wat aandacht verdient en het is dan ook zeker een fantastisch album. 4,5*