Shinedown - Threat to Survival (2015)

Danig lelijke hoes... Het nummer State Of My Head is ook nogal aan de trieste kant. Niet veel goede hoop op dit album vrees ik.

Ik vind de hoes juist wel aardig. Nog niks van de muziek gehoord. Wel erg benieuwd!

Hier kan je alvast drie nummers terugvinden. Geen van de drie brengt mij echt onder de indruk moet ik jammer genoeg zeggen. Een evolutie die er al even zat aan te komen. Mijn smaak is het blijkbaar niet echt meer. Dan heb ik meer hoop op het nieuwe album van Trivium.

Ze gaan steeds meer naar poprock neigen krijg ik zo het idee, nee de vrijgegeven nummers maken in ieder geval geen indruk.

Ik heb de nummers geluisterd....pfff daar wordt een mens niet vrolijk van! Slappe, futloze crap. De nummers beginnen nog wel aardig maar zodra de band invalt zakt het hele zaakje in elkaar.

Jammer. Ik vond het altijd een hele beste zanger, maar hij krijgt het voor elkaar om op elk nummer hetzelfde te klinken.

Even wennen dit album. Andere koers dan die ze op "Sound Of Madness" & "Amaryliss" hebben laten horen. Cijfer blijft nog even uit.

Tja. Het vorige album Amaryllis was al enigszins een tegenvaller, maar blijkt met terugwerkende kracht een meesterwerk vergeleken met deze nieuwe plaat. Niet dat de songs slecht zijn; alles zit wederom vakkundig in elkaar en luistert heerlijk weg, maar het is allemaal zo verdomde glad en gekunsteld. De kracht van Shinedown is het combineren van pop, rock en metal tot een smakelijk geheel, maar hier schiet men behoorlijk door naar de verkeerde kant van het muzikale spectrum.

Geen idee wat hier mis mee Is. Aan de commerciële kant maar luistert erg lekker weg. Soort nickelback 2.0.

Dan vind ik Shinedown het trucje iets beter beheersen maar wat Nickelback de laatste tijd uitbraakt is toch van een abominabel niveau.

Geen enkel goed nummer, met Misfits als absoluut dieptepunt. Helemaal afgegleden, deze band. Moeilijk te begrijpen dat een behoorlijk vette sound als op "Sound of Madness" ingewisseld wordt voor een matige poging tot na-aperij van (de oudere) Nickelback.

Zoals snarf349 al aangaf, een hele beste zanger, dus des te meer jammer dat ze er niet in slagen die op een goede manier te gebruiken. Waste of talent.

Een moment van bezinning dringt zich op. Ik verwacht het volgende album pas in 2020. Shinedown en de Amerikaanse platenindustrie denken er wellicht anders over.

Capabele muzikanten en een zanger die over veel meer kwaliteiten bezit dan menig concurrent die standaard rock maakt. The Sound Of Madness was geweldig, Amaryllis had enkele aardige nummers, maar met Threat to Survival vormen zij zelf een bedreiging om als band in de schijnwerpers te blijven staan. Ik heb echt niemand zich positief horen uitlaten over deze plaat. Ik besloot na het zien van Shinedowns' performance bij Jimmy Kimmel TtS nog eenmaal een kans te geven want live klonk het gewoon prima. Maar er zit gewoon nergens genoeg pit in om echt interessant te zijn. Ook softer werk op oudere platen is van hogere kwaliteiten. Zullen we met de volgende plaat eindelijk wakker gaan worden of moeten ze op een andere manier wakker worden geschud? When you gonna wake up and fight... for yourself?

Zo heel slecht vind ik dit album niet, maar hij haalt het bij lange na niet bij albums als "Leave a Whisper", "Sound of Madness" of zelfs "Amaryllis". Hoewel ik de vibe van het album best goed kan waarderen vind ik het allemaal een beetje aan de softe en gladde kant. De eerste single "Cut The Cord" vind ik dan wel weer ontzettend vet en was live ook een van de betere nummers. Maar zelfs live spelen ze tegenwoordig behoorlijk wat ballads.
Ik hoop stiekem dat ze op het volgende album weer wat meer de harde kant op gaan maar ben er eigenlijk bang voor.

Blijkbaar heb ik hier nog geen bericht geplaatst, bij deze:
Shinedown verzorgde het voorprogamma van Iron Maiden in het Sportpaleis dit voorjaar (en stond ook op Graspop vorig jaar). Beide shows gezien en ik was meteen onder de indruk. Ik kende een paar oudere nummers van hen. Wat een aangename stem heeft Brent Smith toch. Cut the Cord is een perfect livenummer. De overige nummers zijn iets minder hard maar klinken ook geweldig. How Did You Love bleef ik weken na hun optreden nog luisteren. Amaryllis vind ik tot nu toe hun beste werk maar dit is ook een prima vervolg. Jammer dat deze band in Europa nooit erg doorbrak.