Shearwater - Palo Santo (2006)

Al bij het Marillion-achtige La Dame et la Licorne is het besef er al dat dit wederom een mooi album gaat worden van Shearwater.
Het Marillion gevoel is bij Red Sea, Black Sea verdwenen. Dat nummer staat behoorlijk op zichzelf en ik vind het geweldig. Het is net even theatraler (wat hiervoor al gezegd is door beachlicious).
White Waves doet een tandje terug en blijkt een sfeervol gezongen nummer te zijn wat door het gitaargeluid een scherp randje meekrijgt.
Palo Santo, het titelnummer, gaat op akoestische gitaar van start en zet een melancholische toon. Ik snap nu een beetje de Jeff Buckley vergelijking die hierboven gemaakt werd. Alleen is het stemgeluid totaal anders. Prachtnummer!
Bij Seventy Four Seventy Five krijgt de piano een grotere rol (doet me een beetje aan het nummer Parachute denken van de band Something Happens, niet dat het nummer er op lijkt overigens). De blazers geven dit nummer een extra tintje mee.
Nobody is weer zo'n mooi kippenvel-nummer waar de zoetgevooisde zang het werk doet.
Sing Little Birdie valt op door de trompet. Weer een desolaat nummer. Bij een band als Tindersticks zeg ik dan ook vaak donker en op de een of andere manier vind ik dat bij deze band maar niet opgaan, het is melancholiek maar niet donker of duister.
Johnny Viola roept het Marillion-gevoel weer bij me op. Best een hoop pathos, maar niet over het randje.
Failed Queen gaat daar vrolijk mee verder, alleen is dit nummer wat ingetogener. Het blijft een ingehouden song en dat maakt het juist spannend.
Hail Mary......... tja ik kan in herhalingen gaan vervallen, maar ook dit nummer slaat erg goed aan bij mij. Ook hier weer een ingetogen geluid met een zanger die durft (en wat velen misschien juist too much vinden en daardoor afhaken). Naar het einde toe nog even ruig uithalen en hup we zijn al weer bij het laatste nummer Going Is Song aangekomen. Een nummer dat ook wat op de Jeff Buckley stijl lijkt met de stem van Steve Hogaerth . Wederom een prachtig nummer en ik weet dus niet wat ik straks moet aanvinken als favoriete tracks.

Heerlijk album en ik zet ook heerlijk groots in

Wederom een sterk album van Shearwater. Een topnotering blijft ook hier uit vanwege een aantal inzakmomenten, maar met name het openingsnummer en Hail, Mary zijn van ongekende schoonheid waarbij met name de emotionele uithalen veel indruk maken. Zogezegd zijn er een paar minpuntjes aan te wijzen, zoals Going is Song en Sing, Little Birdie.