The Common Linnets - II (2015)
mijn stem
69 stemmen
Nederland
Pop / Country
Label: The Longplay
-
We Don’t Make the Wind Blow (3:36)
-
That Part (3:47)
-
Hearts on Fire (3:46)
-
Runaway Man (3:01)
-
In Your Eyes (3:25)
-
Dust of Oklahoma (3:58)
-
Indigo Moon (3:34)
-
Better Than That (3:04)
-
Days of Endless Time (3:26)
-
Soho Waltz (4:29)
-
As If Only (3:41)
-
Walls of Jericho (3:57)
-
Proud (3:39)
0
geplaatst: 18 oktober 2015, 02:16 uur
We Don’t Make the Wind Blow begint met een Don’t Fear The Reaper achtig intro.
Als titelnummer van Wayward Pines paste dit perfect bij de serie.
Duister en wat mysterieus.
Ilse wat verder naar achteren gemixt.
Maar wel minder country dan de sound van het debuut.
Wordt deze lijn bij de rest van het album voort gezet, of sluit het meer aan bij de verrassende eerste.
Nee, dat is dus niet het geval.
Onderscheidde ze zich toen nog met het country geluid waar Waylon en DeLange hun roots hadden, nu is de rol van JB Meijers zichtbaar groter.
En zijn kwaliteiten zijn vooral zijn veelzijdigheid.
Zet hem bij een band neer, en laat hem spelen wat er gevraagd wordt; Britpop, Blues, Country, maakt hem niks uit, hij red zich overal wel.
The Common Linnets is nu gewoon een Ilse DeLange begeleidingsband, en dit is een nieuw solo album, maar dan wel erg safe.
Ik snap namelijk niet waarom een zangeres met zo’n groot stemgeluid zichzelf niet meer laat horen.
Geen krachtige uithalen, maar een stuk oppervlakkiger.
Te krampachtig naar de buitenwereld laten horen dat The Common Linnets een band is, met twee keer hetzelfde nummer onder een andere titel; We Don’t Make the Wind Blow en In Your Eyes.
Dust of Oklahoma is de kerstsingle, dat kan bijna niet anders.
Misschien wel raar, maar ik moet regelmatig aan ABBA denken, ze proberen een perfecte popsong neer te zetten met kenmerkende samenzang.
Alleen lukte dat bij ABBA ook.
De Fleetwood Mac invloeden zijn helaas ook niet meer aanwezig.
Wat overblijft is een degelijke plaat voor de Blokker shopper.
Leuk om mee te pakken, als je in de rij voor de kassa staat.
Als titelnummer van Wayward Pines paste dit perfect bij de serie.
Duister en wat mysterieus.
Ilse wat verder naar achteren gemixt.
Maar wel minder country dan de sound van het debuut.
Wordt deze lijn bij de rest van het album voort gezet, of sluit het meer aan bij de verrassende eerste.
Nee, dat is dus niet het geval.
Onderscheidde ze zich toen nog met het country geluid waar Waylon en DeLange hun roots hadden, nu is de rol van JB Meijers zichtbaar groter.
En zijn kwaliteiten zijn vooral zijn veelzijdigheid.
Zet hem bij een band neer, en laat hem spelen wat er gevraagd wordt; Britpop, Blues, Country, maakt hem niks uit, hij red zich overal wel.
The Common Linnets is nu gewoon een Ilse DeLange begeleidingsband, en dit is een nieuw solo album, maar dan wel erg safe.
Ik snap namelijk niet waarom een zangeres met zo’n groot stemgeluid zichzelf niet meer laat horen.
Geen krachtige uithalen, maar een stuk oppervlakkiger.
Te krampachtig naar de buitenwereld laten horen dat The Common Linnets een band is, met twee keer hetzelfde nummer onder een andere titel; We Don’t Make the Wind Blow en In Your Eyes.
Dust of Oklahoma is de kerstsingle, dat kan bijna niet anders.
Misschien wel raar, maar ik moet regelmatig aan ABBA denken, ze proberen een perfecte popsong neer te zetten met kenmerkende samenzang.
Alleen lukte dat bij ABBA ook.
De Fleetwood Mac invloeden zijn helaas ook niet meer aanwezig.
Wat overblijft is een degelijke plaat voor de Blokker shopper.
Leuk om mee te pakken, als je in de rij voor de kassa staat.
* denotes required fields.
* denotes required fields.