Avatarium - The Girl with the Raven Mask (2015)

Lekker nummer dit smaakt naar meer!

Prima album weer van deze Zweden! Bonustrack "In My Time of Dying" is een soort van Doom-Boogie uitvoering van de Led Zep classic en alleen digitaal beschikbaar. Leuk om eens te horen maar niet onmisbaar.

Wat lichter opgezet dan het debuut en het tempo gaat af en toe wat meer omhoog. Vooralsnog moet ik deze even laten rijpen alvorens een oordeel te vellen. Het nummer 'Pearls and Coffins' springt er in ieder geval al uit.

Fantastisch album! Oh, hoe herkenbaar die Candlemass riffjes, maar met de stem van Jennie-Ann Smith en hele dromerige akoestische passages wordt er toch een nieuwe identiteit gecreëerd. Erg sterk.

Het titelnummer had mij al in de goede stemming gebracht, een uptempo nummer en een dijk van een song! Maar hierna brengt de muziek van Avatarium je in een muzikale trip met een sfeer om u tegen te zeggen. De soms zwevende orgelklanken en breed uitwaaierende gitaren met de prachtige vocalen van Jennie-Ann Smith zorgen voor puur luistergenot! Vooral Pearl and Coffins is een schitterend nummer maar ook Ghostlight en Run Killer Run zijn prachtig. Een voor het jaarlijstje dit!

Pearls and coffees duurt me wat te lang eigenlijk. Ik snap de epische opzet wel maar 1 refreintje minder had ook goed geweest. Voor de rest is deze doom light met classic rock tintje weer in mijn straatje zoals ook de andere twee albums. Toch catchy en mooi gitaarwerk en geen operalike gothic gegil maar gewoon een zangeres. Prima album. De opener en Gohstlight krijgen de vinkjes.

Dit is imo toch wel hun beste album. Ook hier geldt: ik kan niet zoveel met de zang, maar op de een of andere manier vind ik het minder "storend" dan op hun volgend album

Ik zie dat precies andersom. Hoeveel " doom " bands zijn er nou met een zangeres. Als het wat zwaarder was geweest had ik wel een heel eind met je meegegaan betreffende de vocalen. Maar daar zijn er al zoveel van. En die stem moet je wel liggen, uiteraard.

Beetje een light-vorm van doom lijkt me dit. Afgaande op het openingsnummer heb ik zeker toevallig de tragere stukken gehoord op YouTube, alvorens te bestellen. Een gevoel van miskoop kon ik na een keer draaien niet onderdrukken, ware het niet dat de zangeres veel goedmaakt. Jennie-Ann Smith is overigens psychosocial counselor in een ziekenhuis volgens Metal Archives en geen kindergarten teacher zoals ik bij de debuutplaat lees.

Edit: geen miskoop, iets wat ik vaker moet horen.

Mijn eerste kennismaking met Avatarium was bij de lyricvideo van The Girl with the Raven Mask, titelnummer van de plaat die in 2015 in diverse metalbladen ‘album van de maand’ werd, aldus Wikipedia. Ik was in de veronderstelling met vikingmetal te maken te hebben. Immers, de raaf doet het qua symboliek goed in dat genre.

Hun tweede leg bevat meer variatie dan het debuut, dat vooral langzaam is. De titelsong dendert er immers meteen op hoog tempo in, gelardeerd met verwijzingen naar het Deep Purple en Uriah Heep van voorbije dagen. Zangeres Jennie-Ann Smith knalt uit de speakers, mede dankzij de moddervette productie.

Er staat meer fraais op en ik ontdekte dat van vikingmetal géén sprake is. In Pearls and Coffins klinken nadrukkelijke bluesinvloeden; lekker nummer, al duurt het me met z’n zeven minuten net wat te lang. Hypnotized valt positief op met de variatie tussen ingetogen en uitbundige delen. De solo in het eveneens afwisselende Iron Mule brengt me terug naar de dagen dat Ken Hensley één van de populairste rocktoetsenisten ter wereld was. Leuk dat hij alsnog erkenning voor zijn werk krijgt, ik ken geen andere artiesten waar zijn invloed zo nadrukkelijk doorklinkt.
De wenkbrauwen gingen verbaasd omhoog bij het slotlied In my Time of Dying, waar de stervende ik-persoon om Jezus roept. Nee, het label vikingmetal blijkt echt niet te kloppen, daarin had ik mij zwaar vergist. In dit lied zijn zowel muziek als tekst beïnvloed door gospel en wederom blues, een verrassend slot van een sterke plaat die zoveel meer fijne verrassingen en overgangen herbergt.

Aan de doom van het debuut wordt hier het nodige toegevoegd, van uptempo riffs tot bluesy zijstapjes met her en der een lekkere gitaarsolo. Die variatie bevalt mij heel goed! Raar toch dat ik de band maar weinig in de bakken van platenzaken zie staan: de mannen en vrouw verdienen meer. Ze staan op mijn emmerlijst van bands die ik wil zien spelen. Dat moet gaan lukken met het nieuwe album dat zojuist verscheen.