Dave Rawlings Machine - Nashville Obsolete (2015)

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Dave Rawlings Machine - Nashville Obsolete - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Dave Rawlings en Gillian Welch maken inmiddels bijna 20 jaar samen muziek. In die twintig jaar zijn de twee niet altijd even productief geweest, wat heeft geleid tot eindeloze speculaties over het writer’s block van met name Gillian Welch. Zinloze speculaties als je het mij vraagt.

Dave Rawlings hebben inmiddels zeven platen op hun naam staan. Vijf op naam van Gillian Welch en met de release van Nashville Obsolete inmiddels twee op naam van Dave Rawlings Machine. Zeven platen in bijna twintig jaar is misschien niet heel veel, maar het zijn wel zeven platen van uitzonderlijke klasse.

Het geldt ook weer voor Nashville Obsolete van Dave Rawlings Machine. Net als op het in 2009 verschenen A Friend Of A Friend neemt Dave Rawlings in vocaal opzicht het voortouw, maar in muzikaal opzicht zijn de platen van Gillian Welch en Dave Rawlings Machine nauw met elkaar verweven.

Nashville Obsolete is een akoestische plaat, die vaak genoeg heeft aan akoestische gitaren, de prachtig bij elkaar kleurende stemmen van Dave Rawlings en Gillian Welch en wat strijkers.

Nashville Obsolete bevat maar 7 tracks, maar heeft desondanks een speelduur van bijna 45 minuten. Waar veel muzikanten moeite hebben om de aandacht langer dan een aantal minuten vast te houden zijn Dave Rawlings en Gillian Welch meesters in het subtiel opbouwen van spanning, waardoor ook een song van bijna 11 minuten geen seconde verveelt.

In muzikaal opzicht vinden Rawlings en Welch nog altijd inspiratie in de Amerikaanse folk, waarbij net zo makkelijk wordt terug gegrepen op de stokoude folk uit de Appalachen als op de toegankelijke folkrock uit de jaren 70 of de fraaie verhalen van Bob Dylan.

Nashville Obsolete is een rustgevende plaat, waarop het draait om de details. Het gitaarwerk is van grote klasse, de strijkers zijn uitermate trefzeker en de vocalen zijn ook dit keer hartverscheurend mooi. Het levert een plaat op die niet onder doet voor de al even briljante voorgangers. Dave Rawlings en Gillian Welch zijn misschien niet de meest productieve muzikanten, maar in kwalitatief opzicht geven ze vrijwel iedereen het nakijken. Ook deze keer weer. Erwin Zijleman

Sommige mensen kennen Dave Rawlings alleen van het argument met Ryan Adams (Ze hadden allebei gelijk). Dave Rawlings is net zoveel Gillian Welch als Gillian Welch zelf. Ze hebben altijd samen geschreven en performed. Songs in een kenmerkend rustig tempo, geen happy liefdesliedjes maar dark thema's. Tijdloze ouderwetse muziek.

Nog steeds geen Rawlings/Welch albums op vinyl. Te obsolete?

heel fijn "roots" luisteralbum van Dave Rawlings en Gillian Welch, opgenomen in Nasville en geproduceerd door Dave Rawlings. de man heeft een wat vlakke stem ofwel geen uitgesproken mooie stem, maar in combinatie met de prachtige samenzang met Gillian Welch, is dit geen groot euvel. allemaal sterke tracks, uitgezonderd het wat oubollige "Bodysnatchers", wat ik geen sterke compositie vind. de strings op nummers 1,2 en 7 hadden wat mij betreft achterwege kunnen blijven en vind ik weinig toevoegen. het komt de authenticiteit van de muziek niet ten goede. "The Trip" is inderdaad een pareltje, een luister trip van ruim 10 minuten. dit album doet niet onder voor hun album "A Friend of a Friend" uit 2009. hun volgende duo album "All The Good Times" verscheen in 2020 (5 jaar later) en tussendoor maakte David Rawlings onder zijn eigen naam het album "Poor David's Almanack"(2017).

p.s. de sfeerfoto's in het begeleidende hoesje spreken erg tot de verbeelding met daarbij de tekst:
"This is the fun and excitement of a Saturday nite in Nashville, Tennessee. So, Y' All come and join in, hear?
dan waan je jezelf even aanwezig te zijn bij een club of bar optreden van dergelijke artiesten in Nashville