Denner / Shermann - Satan's Tomb (2015)

Het titelnummer staat inmiddels op spotify en YouTube en klinkt veelbelovend!

De gitaartandem Michael Denner en Hank Shermann doet mijn bloed sneller stromen want zij zijn medeverantwoordelijk voor mijn nummer één plaat aller tijden, het prachtige Don't Break the Oath van Mercyful Fate. Verwacht geen Mercyful Fate hierop want ze gebruiken een andere zanger, een andere bassist en een andere drummer. En toch hoor je weer die gitaarpartijen en die splijtende solo's. Niet zo gecharmeerd ben ik van de zang, een beetje gewoontjes, en nog minder van de drumpartijen van Snowy Shaw, een beetje te gewoontjes. Maar hey, helden uit mijn lang vervlogen jeugd laten nog iets van zich horen en dat doet mij altijd plezier.

Sean Peck als zanger vind ik geen slechte keuze, maar de nummers hadden van mij gerust wat meer subliem gitaarwerk mogen hebben. Hopelijk zijn Denner en Shermann zich nog maar aan het opwarmen. En smijt die drummer buiten want die mist de nodige finesse.

Dit haalt natuurlijk nergens het niveau van Don't Break the Oath, waar de hoes aan doet denken, maar toch smaakt dit wel naar meer. Ik ben dus benieuwd of en wanneer er een langspeler volgt.

Bij het lezen van het nieuws dat Hank Shermann en Michael Denner weer samen muziek gingen maken deed ik wel even een klein vreugdedansje. Nu is er de EP. Een week voor de release hoorde ik het titelnummer al dat mij overtuigde de EP vooruit te bestellen. Nou, ik kan zeggen dat de overige drie nummers ook geenszins teleurstellen!

Satan’s tomb begint met het karakteristieke twingitaargeluid van Denner en Shermann en met de zang van Sean Peck. En dat is even wennen…… Sean Peck beschikt over een prima strot en heeft een breed bereik, net als de man die we hier het liefst hadden horen zingen. Echter, qua klank hebben de heren totaal niets gemeen. Peck zit meer in de traditionele heavy metalhoek. Eenmaal gewend aan zijn geluid blijkt hij echter uitstekend bij deze band te passen.

Na het korte intro verwordt het titelnummer tot een furieus metalnummer met een geluid dat diep in de jaren 80 wortelt. Het blijkt het beste nummer van de EP. Het hieropvolgende War Witches komt echter ook prima door. Hier vertrekken we gelijk in de hoogste versnelling en krijgen we gelijk een kenmerkende twinsolo en de nodige gitaarduels. Het nummer ademt tijdens het refrein de sfeer uit van Queensryche uit de vroege jaren tachtig. Heerlijk!

Op kant B is het ook smullen geblazen, al wordt het niveau van kant A niet gehaald. In ‘New Gods’ gaat het tempo een klein tandje terug en krijgen we een nummer volgens het Judas Priest- idioom voorgeschoteld. Seven Skulls sluit de EP vervolgens prima af.

Het is een genot om deze heren weer zo energiek te horen spelen. Ik ben erg benieuwd welk vervolg deze plaat krijgt en of ze over een volwaardige LP-speelduur ook kunnen boeien.

Na meerdere beluisteringen ga ik steeds meer genieten van deze heerlijke EP. Men heeft bewust gekozen voor een EP als debuut, zoals het met Mercyful Fate allemaal begon. De hoes doet dan weer denken aan die van Don't Break the Oath. Ook geen toeval want eveneens het werk van Thomas Holm. Van de muziek zijn het vooral de harmonieuze gitaarleads die aan het verleden herinneren. Door de maffe zangpartijen van Sean Peck vind ik de muziek een mengeling geworden van Mercyful Fate en Hell. Een combinatie die goed past.

En hier is de video voor het titelnummer: Youtube.

Met zo'n zin maak je me wel heel nieuwsgierig. De titeltrack is inderdaad geweldig! Rillingen over mijn rug als de twin gitaarsolo ala Mercyfull Fate ingezet wordt, maar dat is toch veeeels te kort! die solo dan.

Het intro had inderdaad best wat langer gemogen.

Weg met die zanger!!