Denner / Shermann - Satan's Tomb (2015)
mijn stem
9 stemmen
0
geplaatst: 20 oktober 2015, 07:59 uur
Bij het lezen van het nieuws dat Hank Shermann en Michael Denner weer samen muziek gingen maken deed ik wel even een klein vreugdedansje. Nu is er de EP. Een week voor de release hoorde ik het titelnummer al dat mij overtuigde de EP vooruit te bestellen. Nou, ik kan zeggen dat de overige drie nummers ook geenszins teleurstellen!
Satan’s tomb begint met het karakteristieke twingitaargeluid van Denner en Shermann en met de zang van Sean Peck. En dat is even wennen…… Sean Peck beschikt over een prima strot en heeft een breed bereik, net als de man die we hier het liefst hadden horen zingen. Echter, qua klank hebben de heren totaal niets gemeen. Peck zit meer in de traditionele heavy metalhoek. Eenmaal gewend aan zijn geluid blijkt hij echter uitstekend bij deze band te passen.
Na het korte intro verwordt het titelnummer tot een furieus metalnummer met een geluid dat diep in de jaren 80 wortelt. Het blijkt het beste nummer van de EP. Het hieropvolgende War Witches komt echter ook prima door. Hier vertrekken we gelijk in de hoogste versnelling en krijgen we gelijk een kenmerkende twinsolo en de nodige gitaarduels. Het nummer ademt tijdens het refrein de sfeer uit van Queensryche uit de vroege jaren tachtig. Heerlijk!
Op kant B is het ook smullen geblazen, al wordt het niveau van kant A niet gehaald. In ‘New Gods’ gaat het tempo een klein tandje terug en krijgen we een nummer volgens het Judas Priest- idioom voorgeschoteld. Seven Skulls sluit de EP vervolgens prima af.
Het is een genot om deze heren weer zo energiek te horen spelen. Ik ben erg benieuwd welk vervolg deze plaat krijgt en of ze over een volwaardige LP-speelduur ook kunnen boeien.
Satan’s tomb begint met het karakteristieke twingitaargeluid van Denner en Shermann en met de zang van Sean Peck. En dat is even wennen…… Sean Peck beschikt over een prima strot en heeft een breed bereik, net als de man die we hier het liefst hadden horen zingen. Echter, qua klank hebben de heren totaal niets gemeen. Peck zit meer in de traditionele heavy metalhoek. Eenmaal gewend aan zijn geluid blijkt hij echter uitstekend bij deze band te passen.
Na het korte intro verwordt het titelnummer tot een furieus metalnummer met een geluid dat diep in de jaren 80 wortelt. Het blijkt het beste nummer van de EP. Het hieropvolgende War Witches komt echter ook prima door. Hier vertrekken we gelijk in de hoogste versnelling en krijgen we gelijk een kenmerkende twinsolo en de nodige gitaarduels. Het nummer ademt tijdens het refrein de sfeer uit van Queensryche uit de vroege jaren tachtig. Heerlijk!
Op kant B is het ook smullen geblazen, al wordt het niveau van kant A niet gehaald. In ‘New Gods’ gaat het tempo een klein tandje terug en krijgen we een nummer volgens het Judas Priest- idioom voorgeschoteld. Seven Skulls sluit de EP vervolgens prima af.
Het is een genot om deze heren weer zo energiek te horen spelen. Ik ben erg benieuwd welk vervolg deze plaat krijgt en of ze over een volwaardige LP-speelduur ook kunnen boeien.
* denotes required fields.
* denotes required fields.