Skunk Anansie - Paranoid & Sunburnt (1995)

Echt een heerlijke cd om je agressie mee kwijt te kunnen

En niet te vergeten een van de leukste titels ooit:
"It Takes Blood And Guts To Be This Cool But I'm Still Just A Cliché"

de 1e de beste

jep, leuk album, ik vond da wel ne specialen groep in den tijd

Ik was indertijd direct verkocht van het nummer "Weak" maar ik heb pas een tijdje geleden het album gekocht, leuk plaatje wel! Ik draai hem wel niet zoveel omdak al zoveel cd's heb, keuzes zijn soms moeilijk.

Jammer dat ze uit elkaar zijn, 5 sterren!

Bijzonder fijne cd, en ook hun beste denk ik. Zag ze op Werchter '99, mijn eerste festivalervaring. En Skunk Anansie viel op die dag en hoe! Met een tongkus in het publiek zowaar. En de songs uiteraard!hehe

De 2e blijft toch mijn favoriet, maar dit was de cd waardoor ik voor de band gevallen ben indertijd. Heerlijk om Skin zo agressief te keer horen gaan.
Ik denk inderdaad hun beste (ondanks dat de voorkeur lichtelijk uitgaat naat de opvolger).

dit was een van mijn favoriete albums maar tegenwoordig kan in slecht de softere nummers nog waarderen, die zijn dan wel weer erg mooi

Inmiddels heb ik de cd voor de tweede keer vandaag gehoord. De tweedeluisterbeurt beviel me beter. Het valt me toch wel op dat er veel sterke songs op de cd staan... 4.5*

Dit is echt een super plaat. Vooral de nummers Charity, Selling Jesus en Weak zijn toppers!
Lekkere basspartijen en verrassende vocals, deze zangeres is niet alleen een snoeiharde rockchick maar weet ook emotie in haar nummers te persen. Applausje voor een geweldige band die met deze plaat een geweldig werk heeft afgeleverd. Agressie en emotie wisselen elkaar voortdurend af waardoor deze cd interessant blijft om naar te luisteren.

Goed album. Heeft naast de overtuigende stem van skin ook nog gitaarriffs in huis die zowaar doen denken aan Rage against the machine. Het zijn dan ook de stevigere en agressievere nummers die mij bijblijven (i can dream, weak).
Jammer genoeg is skunk anansie wel een paar keer te "weak" om over de hele lijn te scoren.
3,5*

Nipt aan een tikkie beter dan de opvolgers omdat de formule hier nog fris klinkt. Een beperkte formule, dat wel.

heerlijk zoals zij tekeer kan gaan... geweldige stem!!!

Heb deze nu ook, zou deze toch nog eens onder de loep moeten nemen...

I can dream vind ik mooi en Weak. De rest een stuk minder.
Deze vind ik wel beter dan Stoosh--> 3*

Ga ze zien op Werchter, vandaar dat ik deze even check. Wel lelijke cover, hoop dat de muziek beter meevalt

live staat het als een huis naar mijn mening. Ik heb ze in 97 gezien op lowlands, Skin kan echt goed zingen live.

Ben benieuwd dan!

“I hit him with a piece of his philosophy / Anglo-Saxon muck in his type of greed / What did he do to deserve such hate / He tried to intellectualise my blackness...”

Die Skin is me een pittige tante, zeg. Verder ‘n geslaagd debuut, wat mij betreft. Paranoid & Sunburnt bevat voor de helft nogal sterke composities en melodieën, die compenseren de op momenten soms zwakke teksten of de te overdreven (geforceeerde) vocalen. Daardoor blijft het album, ook na meer dan vijftien jaar, bijzonder consistent en goed te beluisteren. Een ander pluspunt is dat dit album beschikt over een dosis stevige funk - een beetje á la de vroege Lenny Kravitz - dat hoor ik in al die albums die zouden volgen niet meer terug (al neemt de funk een beetje een ondergeschikte rol in op deze plaat). Er zit voor mij net genoeg afwisseling in de nummers onderling om ze uit elkaar te kunnen houden.

Van de ‘ruigere’ nummers zijn het vooral Intellectualise My Blackness en de opener Selling Jesus die erg slim in elkaar zijn gezet, en van de relatief ‘rustigere’ nummers zijn het uiteraard klassieker Weak en het inferieure Charity (die me wat doet denken aan de grote hit), die het meest de moeite waard zijn. Drie mindere momenten vind ik Little Baby Swastikkka, And Here I Stand en It Takes Blood and Guts to Be This Cool But I'm Still Just a Cliché (wat een titel, hè?) die voor mij te weinig karakter hebben en nogal stuurloos overkomen, waardoor ze aanzienlijk zwakkere momenten op dit debuut vormen; en de teksten zijn ook bijzonder slecht trouwens – ik zou ze bijna infantiel willen noemen. Het overige steekt gewoonweg prima in elkaar, het blijft niet altijd even goed hangen (Rise Up bijvoorbeeld) maar het is vooralsnog goed genoeg om het album een ruime voldoende te geven, want het blijft een puik debuut.

Dat het jongste bericht over dit album al twee en een half jaar oud is, dat verbaasd me. Laat ik daar maar eens een eind aan maken, aangezien ik na een lange tijd de cd weer heb beluisterd.
Goed album met goede nummers en ook wat mindere. Charity en Weak blijven de twee besten. De zangeres Skin bewees met haar band op dit debuutalbum, dat ze er al heel wat van konden, qua muziek.

Fantastisch debuut. Heerlijk agressief en maatschappijkritisch stormde deze band de muziekscene in en heeft voor mij blijvend indruk gemaakt, mede vanwege de sensationele live shows. Als voorprogramma van U2 bliezen ze mij omver op een manier die U2 uiteindelijk niet kon herhalen.