Ihsahn - The Adversary (2006)

AAAH dit is zeker de cd van dit jaar voor mij.
Wat een fantastisch album!!!!!!

Ihsahn gaat gewoon door met waar hij was gebleven met Emperor, alleen doet hij dat nu puur en alleen ( al was het laatste album met Emperor ook al bijna alleen Ihsahn) en dat doet die geweldig.

Fraai, gevariëerd album dat een bonte mengeling biedt van vele metal-stijlen. Alles blijft gelukkig coherent en ontspoort niet in totale chaos. De zang is ook zeer afwisselend; van doodsrochels tot cleane melodieuze zang en King Diamond-achtige uithalen. Enige jammere is de wat gebrekkige produktie. Het had allemaal wat voller, zwaarder en bombastischer moeten klinken. Daar vraagt deze epische muziek gewoon om.

Deze eerste solospruit van Emperor opperhoofd Ihsahn ligt qua stijl nog erg dicht bij Emperor. Zij het veel minder druk en met meer ruimte voor kalme Opeth-achtige passages waarin zijn cleane vocalen meer tot ontplooiing komen.
De bombast ligt op de loer, maar wordt ook hier net als bij Emperor met minimale middelen bewerkstelligd.

Het meeslepende Called By The Fire en het prachtige, door Garm, gezongen Homecoming zijn de parels van de plaat.

Leuke eerste plaat. Naarmate de man zijn muzikale horizon verbreedde, werden zijn albums iets minder interessant. Ik prefereer dan ook de Emperorkant van de man en die komt op The Adversary redelijk uitgebreid aan bod.

Op dit album hoor ik echt een zoekende Ihsahn, in mindere mate geldt dit ook voor angL. Een ding waar ik belachelijk blij mee ben dat Ihsahn ze in de ijskant heeft gelegd zijn de King Diamond-achtige uithalen, die zijn niet om aan te horen! Deze plaat is erg proggy en symfonisch met genoeg knipogen naar Emperor. Voor mij wordt het vanaf After echt interessant, 3 sterren.

Dit album van Ihsahn kende ik nog niet, tot vandaag.....

Het geheel klinkt soms wat ongebalanceerd, maar DAMN..... het gitaarwerk is om te smullen. Niet zozeer vanwege complexiteit maar vooral de heerlijke riffs waarmee hij op dit album strooit als waren het pepernoten.