Cats in Space - Too Many Gods (2015)

Als je houdt van de jaren 70 muziek van bands als Queen, The Sweet, ELO, Foreigner enz dan is dit een geweldige cd voor je. Heerlijke theatrale pop/rock met veel koortjes, samenzang, toetsen maar ook lekkere gitaren en een fantastische zanger. De band bestaat uit ervaren muzikanten die ruimschoots hun sporen verdiend hebben in de muziekwereld. Ik zou zeggen check deze band, echt meer dan de moeite waard!

Mr Heartache

Via Spotify deze band leren kennen. Klinkt te gek! Bovenstaande stukje van jailhouserocker1 sluit ik me graag bij aan. Geinig detail; de huidige zanger van Arena zingt in deze band.

Op het debuut van dit Britse zestal van Cats in Space wordt onbeschaamd maar effectief geput uit de bak van melodieuze hardrock uit de jaren '70, gestoken in een eigentijds productioneel jasje. Alles klopt. Qua bandnaam en hoes valt bovendien al te concluderen dat liefhebbers van onbezorgde muziek waar voor hun geld krijgen.

Ik leerde de groep kennen dankzij de aandacht die het Britse magazine Classic Rock hen gaf op hun website. De singles die daar werden gepromoot waren het popachtige Last Man Standing en het nog popachtiger Only in Vegas: supermelodieus, zorgeloos en minutieus goed in elkaar geknutseld met bijvoorbeeld gelaagde zangkoortjes.
jailhouserocker1 noemde al diverse namen waarmee je de muziek kunt associëren en dus zoom ik in op de muziek. Het album opent met de instrumentale soundscape Arrival die ons in één keer in het heelal brengt, waarna het titelnummer Too Many Gods stevig aftrapt met enkele symfonische invloeden. Stop rockt nog iets steviger, zodat de opgewekte sfeer er na drie nummers goed inzit.

Mijn andere twee favorieten, behalve de nummers die ik al noemde: Mr. Heartache ("Bye bye mr. Heartache, I don't your heartache anymore, bye bye, bye bye" ; het is geen hogere literatuur maar het zingt zo lekker mee!) en The Greatest Story Never Told dat met langzaam pianospel begint maar op tweederde versnelt, waardoor de bijna zeven minuten van het nummer boeiend blijven.
Soms klinkt op dit album kort een saxofoon en ook conga's blijken een effectieve toevoeging aan dit stevig rockende album, dat een enkele keer weg van de hardrockende snelweg een popweggetje neemt. Het verhoogt alleen maar de afwisseling. Zanger Paul Manzi werd al door vielip aangestipt, waarbij Mick Wilson ook een enkele keer die rol vervult. Beiden hebben hele prettige stemmen: niet wereldschokkend maar wel krachtig, passend bij deze muziek.

Anderen zullen andere nummers als favoriet uitkiezen dan ik deed, helemaal goed uiteraard. Zeker is dat bij Cats in Space bepaald geen muzikale revolutie plaatsvindt, maar voor wie van melodieuze hardrock houdt is dit een aangenaam album, dat je continu tot meezingen verleidt.

Als deze band je ligt dan kon The Night Flight Orchestra ook zomaar eens wat voor je zijn RonaldjK.

Ja, vanaf het 3e album toch? Ik zag al ergens bij die band een enthousiaste reactie van je...

Klopt. Al zijn de eerste twee albums ook zeker de moeite waard hoor. Staan een paar toppers op maar als albums overall vind ik die net wat minder.