Isbells - Billy (2015)
mijn stem
33 stemmen
België
Folk
Label: Zeal
-
Billy (3:20)
-
Nothing Goes Away (3:11)
-
Calling (4:50)
-
I Was Told (3:43)
-
I Don't Need Any Colour (5:21)
-
The Sound of a Broken Man (5:22)
-
When We Were Young (4:22)
-
The Art of Knowing (5:52)
-
Hand on the Chest (2:51)
-
Falling for You (3:53)
0
geplaatst: 18 september 2015, 18:28 uur
De eerste twee albums vond ik prachtig maar dit vind ik een grote teleurstelling. Saaie nummers en melodieën die totaal niet blijven hangen
0
geplaatst: 20 september 2015, 20:58 uur
Bij mij bleven de nummers onmiddellijk hangen. Super cd. Een broze en ontroerende plaat.
0
geplaatst: 25 september 2015, 15:05 uur
Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Isbells - Billy - dekrentenuitdepop.blogspot.nl
De uit het Vlaamse Leuven afkomstige band Isbells leverde met haar titelloze debuut uit 2009 en Stoalin’ uit 2012 twee uitstekende platen af.
Met name Stoalin’ maakte flink wat indruk, riep de vergelijking op met de inmiddels vergeten platen van Fleet Foxes en zorgde ervoor dat Isbells zich schaarde onder de smaakmakers van de Belgische popmuziek.
Het kon even niet op voor Isbells, maar na pieken komen vaak dalen, zo ook in het geval van Isbells.
Voorman Gaëtan Vandewoude ging op zoek naar de oorsprong van zijn gevoelens van onbehagen en doet verslag op de derde plaat van Isbells, Billy.
Het is een minder uitbundige plaat dan zijn voorganger geworden en het is bovendien meer een soloplaat dan een bandplaat. Billy is op veel momenten een bijna verstilde plaat met uiterst ingetogen en van melancholie overlopende songs.
Ondanks de uiterst ingetogen songs heeft Isbells ook dit keer gekozen voor een redelijk volle instrumentatie, waarin dit keer blazers een voorname rol spelen en verder de prachtige gitaar en pedal steel uithalen opvallen.
De verdere inkleuring komt van de incidenteel ingezette maar werkelijk wonderschone harmonieën, die herinneren aan de jonge jaren van The Eagles, en de al even mooie vocale bijdragen van Chantal Acda. Het past allemaal prachtig bij de weemoedige vocalen van Gaëtan Vandewoude.
Billy is een plaat waarvoor je moet gaan zitten. Wanneer je de plaat opzet als achtergrondmuziek blijft er maar weinig hangen of kabbelt het maar voort, maar als je er helemaal induikt is het een plaat die steeds mooier, indringender en indrukwekkender wordt.
Gaëtan Vandewoude heeft diep gegraven in zijn verleden en zijn emotionele verhalen vervolgens gegoten in pure songs zonder opsmuk. Het is, zeker vergeleken met Stoalin’, even wennen, maar als je deze plaat eenmaal hebt omarmd is de liefde ook direct onvoorwaardelijk. Erwin Zijleman
De krenten uit de pop: Isbells - Billy - dekrentenuitdepop.blogspot.nl
De uit het Vlaamse Leuven afkomstige band Isbells leverde met haar titelloze debuut uit 2009 en Stoalin’ uit 2012 twee uitstekende platen af.
Met name Stoalin’ maakte flink wat indruk, riep de vergelijking op met de inmiddels vergeten platen van Fleet Foxes en zorgde ervoor dat Isbells zich schaarde onder de smaakmakers van de Belgische popmuziek.
Het kon even niet op voor Isbells, maar na pieken komen vaak dalen, zo ook in het geval van Isbells.
Voorman Gaëtan Vandewoude ging op zoek naar de oorsprong van zijn gevoelens van onbehagen en doet verslag op de derde plaat van Isbells, Billy.
Het is een minder uitbundige plaat dan zijn voorganger geworden en het is bovendien meer een soloplaat dan een bandplaat. Billy is op veel momenten een bijna verstilde plaat met uiterst ingetogen en van melancholie overlopende songs.
Ondanks de uiterst ingetogen songs heeft Isbells ook dit keer gekozen voor een redelijk volle instrumentatie, waarin dit keer blazers een voorname rol spelen en verder de prachtige gitaar en pedal steel uithalen opvallen.
De verdere inkleuring komt van de incidenteel ingezette maar werkelijk wonderschone harmonieën, die herinneren aan de jonge jaren van The Eagles, en de al even mooie vocale bijdragen van Chantal Acda. Het past allemaal prachtig bij de weemoedige vocalen van Gaëtan Vandewoude.
Billy is een plaat waarvoor je moet gaan zitten. Wanneer je de plaat opzet als achtergrondmuziek blijft er maar weinig hangen of kabbelt het maar voort, maar als je er helemaal induikt is het een plaat die steeds mooier, indringender en indrukwekkender wordt.
Gaëtan Vandewoude heeft diep gegraven in zijn verleden en zijn emotionele verhalen vervolgens gegoten in pure songs zonder opsmuk. Het is, zeker vergeleken met Stoalin’, even wennen, maar als je deze plaat eenmaal hebt omarmd is de liefde ook direct onvoorwaardelijk. Erwin Zijleman
0
geplaatst: 27 september 2015, 19:02 uur
We zijn weer een shitload aan luisterbeurten verder en moet mijn mening al bijstellen. Ik vind het nog steeds het minste album van de drie maar een aantal songs weten me ondertussen wel te raken 
Een groeiplaatje dus.
Een groeiplaatje dus.
0
geplaatst: 2 december 2018, 02:45 uur
Wat is 'Billy' toch een fantastisch mooi nummer. Recht naar het hart. De overige songs zijn mij nog onbekend.
* denotes required fields.
* denotes required fields.