Michael Monroe - Blackout States (2015)

Ken 't album niet, maar ga de voormalig frontman van Hanoi Rocks binnenkort eindelijk eens live zien, deze maand in Kortrijk, Belgie.
Een rock 'n roll gehalte zoals je maar zelden meer ziet.

De laatste keer dat ik iets met Michael Monroe beluisterde was meer dan 3 jaar geleden en dat was het debuut van Hanoi Rocks. Daar dat album in maart '81 uitgebracht werd zijn we inmiddels ruim 34 jaar verder.
Monroe geeft je alleen wel op een heerlijke manier het gevoel alsof de tijd heeft stilgestaan. Een heerlijke combinatie van classic rock (in de stijl van Springsteen) met modernere (punk) invloeden.
Het lijkt misschien een rare combinatie, maar het werkt echt en zorgt voor een heerlijk energiek rockalbum.
Monroe laat op een nummer als "Keep Your Eye on You" horen dat hij nog over een geweldige stem beschikt. Daarnaast weet hij een goeie mengeling te geven tussen wat meer midtempo (het eerder genoemde nummer) en wat harder werk (opvolger "The Bastard's Bash").
De toevoeging van de saxofoon bij "Good Old Bad Days" moest ik wederom even aan Springsteen denken.
Wat echter meer indruk achterlaat is het hier en daar heerlijk scheurende gitaargeluid, zoals op "R.L.F." en "Dead Hearts on Denmark Street".
Een mooie "eigen" combinatie van verschillende invloeden zorgt ervoor dat ik dit een heerlijk rock album vind. 3,5* met kans op verhoging wanneer hij indruk blijft maken (heb hem nu nog maar 2 keer beluisterd).

Gisteravond trad MM op in Manchester en speelde de nodige eigen nummers, van dit album speelde hij 3 nummers, zoals Old Kings Road en This Ain't No Love Song.
En gelukkig speelt ie live de nodige krakers van Hanoi Rocks !
Zou eerst naar Kortrijk maar dat is veranderd: 28 okt. Dusseldorf!
Dead, Jail or Rock 'n Roll !!

MM is een multi-instrumentalist, hij is frontman en vooral zanger maar in diverse songs speelt hij goed mondharmonica, saxofoon en piano. In de Hanoi Rocks periode nam ie bij het laatste nummer de plek achter de drumkit in tijdens live-concerten. Glam maar ook duidelijk toen nog punk, in de rock 'n roll.

Houd je het bij 3,5 sterren?
Bezoek dan eens een live-concert, dan ben je om.

Hier overigens een recensie (3e album dat besproken wordt), van iemand die er kijk op heeft.
Slechte recensies van dit album zijn er niet. Respect.

Uiteindelijk toch nog een halve ster erbij. Dit album hoort toch bij de betere rock releases van dit jaar als je het mij vraagt. Jammer dat deze man zo weinig aandacht krijgt op deze site.

Ik ondervind altijd hetzelfde probleem bij Monroe en dat is dat ik z'n albums nooit de kwaliteit vind hebben van z'n live optredens. Heb 'm nu twee keer live gezien en beide keren vond ik het te gek! Maar ga ik dan z'n studio albums proberen dan vind ik eigenlijk alleen Not fakin' it echt top. De rest wel aardig maar ook niet meer dan dat. En Hanoi Rocks kan ik helemaal al weinig mee. Heb het verschillende keren geprobeerd maar nee...

metalhead!
Even een berichtje v buizen, vanuit Finland, just back from a concert v Michael Monroe: het was weer eens ongelooflijk goed, kick ass rock'n roll like it's ment to be!

Waar en wanneer heb je de band gezien dan?
Hij is momenteel idd erg goed live.

Beide keren op het Sweden Rock Festival. Afgelopen zomer en in 2010.

Geweldig, vielip!
Heb wel opnames gezien van die Sweden Rock Festival optredens.

(Golden Earring is opmerkelijk behoorlijk populair in Scandinavië, heb ik al ontdekt, bijv. allerlei zeer oude singletjes worden daar verkocht als collectors items).

Nu je het zegt; Monroe deed in 2010 een stukje Radar love in een nummer! Ik Heb de organisatie van SRF trouwens ook al een keer gemaild met de vraag waarom ze allerlei Nederlandse (bedenkelijke) bands wel boeken maar 1 van de beste en legendarische steeds overslaan. Geen reactie op gehad

Tussen Top2000- en MuMe-album-top-2015-geweld zou je bijna vergeten dat er nog andere prachtige albums het levenslicht zagen in 2015.
Zoals dit alweer 10e album van Michael Monroe ('solo').
Een ruim dozijn aan veelal korte (2,5 a 3,5 minuut) catchy rock 'n roll songs. De teksten die Monroe schrijft zijn geïnspireerd door wat ie zelf in het dagelijks leven mee maakt(e), niets hoogdravends, fakes of politieks; gewoon uit het leven gegrepen. Liefde, twijfels, life on the road, rock 'n roll.
This Ain't No Love Song speelt ie vaak live als opener, of tweede song.
Monroe + band komen het best live uit de verf, dat is de core. De band staat als een huis en is live vol energie en gedrevenheid.
Ook R.L.F. ontbreekt niet op de hedendaagse setlist. Het bekt ook zo lekker natuurlijk: "Rock Like Fuck"! Een nummer op een flink punktempo. Publiek is er dol op.
Under The Northern Lights had gewoon al tien jaar eerder geschreven moeten worden.

Speelde Monroe voorheen nog zo'n 50% eigen werk en 50% Hanoi Rocks, tegenwoordig speelt ie vrijwel uitsluitend eigen werk. De band gaat er echt voor en heeft het ook in zich. Hopelijk gaan ze komend jaar doorbreken dankzij bijv. enkele optredens op grote festivals of zo.

4 sterren voor dit album, dat overigens in de UK door een muzieksite als beste rockalbum van 2015 werd gekozen.

De lezers van Classic Rock hebben gesproken.
Recensenten/schrijvers van Classic Rock stelden een top 50 samen van albumreleases in 2015 en vervolgens mochten de lezers hun favoriete aangeven.

The biggest mover was former Hanoi Rocks man Michael Monroe, whose excellent Blackout States climbed all the way from number 47 in our chart to number 9 in yours.

Classic Rock Reader's Best Album of 2015 ...
10: We Are Harlot - We Are Harlot
9: Michael Monroe - Blackout States
8: Blackberry Smoke - Holding All The Roses
7: Faith No More - Sol Invictus
6: Def Leppard – Def Leppard
5: Ghost - Meliora
4: Clutch - Psychic Warfare
3: Steven Wilson - Hand. Cannot. Erase.
2: Thunder – Wonder Days
1: Iron Maiden - The Book Of Souls

Michael + band houden zich aardig staande tussen al het metalgeweld van tegenwoordig.

Nog een halfje erbij dan, gewoon 40 minuten lekker knallen.

MC jacket and jeans ripped up to there
Dirty black boots Vaseline in your hair
You were a walkin' danger with a safety pinned shirt
Talkin' anarchy at the gig somebody might get hurt

Heb deze weer eens opstaan. Luistert heerlijk weg! Echt een energiek, niet lullen maar poetsen album. Gas d'r op en gaan!