Nad Sylvan - Courting the Widow (2015)

Hier ben ik zeer benieuwd naar. Nad Sylvan heb ik heel hoog zitten als zanger. De titeltrack klinkt alvast veelbelovend.

Zeker ! Pasgeleden nog in Zoetermeer bij Steve Hackett gezien. Nad is altijd 'anders'. Maar welke kant de muziek hier op zal gaan ?

Enne.. :



Edit: kom er net achter dat het album al volledig op Spotify staat. Luisterdagje dus.

Met een belangrijke rol voor Steve Hackett

Neal Peart die iets post om 2112 uur. Altijd leuk

On topic: Net een eerste luisterbeurt gehad en ik vind hem nu al geweldig. Ik durf zelfs al te zeggen dat deze in mijn jaarlijstje gaat eindigen. Wat een geweldige stem heeft Nad Sylvan toch. Maar de composities zijn ook prachtig. Als je gek bent op symfonische prog (lees: de oude Genesis) dan val je hier zeker geen buil aan. Prachtplaat!

Tsja, Nad Sylvan... Wat moet je daar van zeggen als je hem alleen kent van de concerten van Hackett ? Een soort Drama Queen die zeer zeker zijn best doet, pas op de plaats maakt als de muzikale langere stukken worden gespeeld en er altijd wat uitziet alsof hij zo in huilen uit kan barsten. Kan hij meer dan alleen de Gabrielse Genesis stukken zingen ? Ik bedoel, het is wel Nad Sylvan, de man die met een roos in zijn handen afscheid neemt van 'zijn' (lees: Hacketts) publiek. Oftewel, kan Nad Sylvan een prog waardig album 2015 maken ?

Ja, dat kan hij.. En ik ben verrast, aangenaam zelfs ! Ik zette het album eerst wat afwachtend aan. Ik heb al zoveel bandjes gehoord die bepaalde progbands proberen te benaderen/herhalen. Zou dit nummer zoveel zijn ? Of wordt het een vampierachtige Gothic benadering ?

Kijkende naar het rijtje muzikanten wat Sylvan ondersteund mag je zeker niet van de minste spreken, er zitten zelfs proggods bij en dat hoor je, proef je aan de kwaliteit en vind ik zelfs respectvol !

Ik denk dat menig Genesis liefhebber van de jaren 70 zich hier in de handjes gaat wrijven. Een combinatie van de stemmen van Collins en Gabriel, de sfeerlijnen van meerdere albums, nummers van zelfs richting de +20 minuten, rijke muzikale melodielijnen waar Sylvan ook de eerder benoemde 'pas-op-de-plaats' maakt en de muzikanten zich kunnen uitleven (dus zeker ook geen egotrip van Sylvan en dat vind ik verdomd knap).

Ritmes die stuwend zijn, herkenbare gitaarlijnen, mooie teksten en de mellotron krijgt de hoofdrol die het hoort te hebben in dit genre !

Eerlijk is eerlijk, ik hou van dit soort muziek en mijn vrouw ook, maar die is wat nuchterder (vrouwen...herkenbaar ?) en die gaf net aan dat ze soms, heel soms (ze kent mijn gevoeligheid) éne Barry Gibb hoort.. Blasfemie natuurlijk !!

Goed, mijn volgende stelling deponeer ik zeer voorzichtig, maar ik durf ergens heel voorzichtig (ik ken de gevoelige meninkjes van medeliefhebbers) te stellen dat dit een album is wat een 'Missing Link' zou kunnen zijn in het Genesis oeuvre wat velen van ons gemist hebben...

Goh, jij durft...

Maar ik kan me er wel in vinden. Nu steekt Nad Sylvan natuurlijk niet onder stoelen of banken dat hij zeer geïnspireerd is door Genesis, dus hem kun je er eigenlijk geen groter compliment mee maken. Maar ik voel me bij het beluisteren echt in Genesis-sferen en dat komt echt niet alleen door zijn stem, maar ook door de - al aangehaalde - mellotronklanken en Taurus pedalen die je veel terughoort hier.

Edit: Barry Gibb

Ik niet, echt niet, mijn vrouw ! Ik zal haar straffen !!

Jeetje wat een top album!!!! Met Steve in een glasrol en ja de zanger is Phil Collins II
De muzikanten krijgen ook alle ruimte om hun soli te laten horen enne dat is niet verkeerd!!

Ben hier wel benieuwd naar! Ik was tijdens het Genesis revisited concert in Paradiso erg gecharmeerd van Nad zijn stem (hoewel ik hem een stuk beperkter vond dan Gabriel).
Alleen die hoes.... Jongens toch, wat een VRESELIJK LELIJK ding...

Eerste luisterbeurten gehad. Wat een heerlijk album. Ik kn niet anders zeggen. En inderdaad, de vibe heeft veel van Genesis in zich. Ik ben echt onder de indruk van de vele lagen van de composities. En natuurlijk hebben de vele gastmuzikanten een goede invloed op het geluid, maar ik denk dat we Nad Sylvan dan te kort doen. Ik kan me niet aan de indruk ontrekken, dan dat die rare meneer/mevrouw die we allemaal kenden van het podium achter Steve Hackett, zelf ook een begenadigd toetsenist en gitarist is. Want ik hoor ook diverse heerlijke gitaarpartijen die niet van Steve of Roine zijn. Die hebben zo'n eigen geluid, dat hoor je direct. Dat Sylvan kon componeren mag eigenlijk niet als verrassing komen. Ik ben nog steeds een groot liefhebber van Dramarama en THE Black Forest van Agents of Mercy. Ik herinner me nog dat ik toen verbaasd was over het feit dat de nummers die mij het best bevielen door Sylvan of door Sylvan met Stolt geschreven waren. Ik denk aan nummers als Meet Johny Walker, Roger the Tailor en Cinnamon Tree. Ik begrijp ook uit interviews met Sylvan dat sommige van de nummers van dit album al geschreven waren voor AoM maar niet pasten in de donkere sound van hun laatste album. Ik ga die albums ook maar weer eens opzetten en hoop dat Sylvan op tournee gaat met zijn muziek. Mag hij ook eens voor aan het podium staan. En hoeft hij ook niet om de haverklap uit de schijnwerpers te stappen. Maar kan hij blijven staan. Hij heeft het wat mij betreft verdiend.

Wat een heerlijk sausje, Een vleugje Genesis. wat geweldig songmateriaal. Voeg een paar topmuzikanten erbij (Hackett/Stolt/Begs) , een stem als Collins/Gabriel , een lekkere lange epic erbij, wat catchy melodieën , en roeren maar. Hoop dat er nog meer van die sausjes gemaakt worden.

Nad Sylvan heeft al aangekondigd tussen december en maart te gaan werken aan de opvolger. Wel snel al, maar ik heb geen bezwaar.

He meesterdch ik mis je waardering

Speciaal voor Neal Peart

Potjandorie, een beetje het gemiddelde naar beneden halen

Ik zit trouwens best wel in dubio ! Voor mijn nr 1 eindejaarslijst strijdt dit album met Steven Wilson - Hand. Cannot. Erase. (2015) en ik weet niet wat ik moet kiezen. Wilson heeft zo'n sterk album gemaakt, het concert in Antwerpen was fenomenaal, maar deze Courting the Widow is, m.i., het antwoord op zoveel gezaag omtrent een werkelijk vervolg van de periode sinds Genesis - ...And Then There Were Three... (1978) dat het ook absoluut een nr 1 plek waardig is.

Alhoewel ik vermoed dat dit album niet eens in de gehele eindlijst zal voorkomen. Maar dat maakt mij niet uit !

Die twee die jij noemt, meneer gaan het samen met Mystery's Delusion Rain uitmaken voor dit jaar bij mij.

Petje af voor deze plaat. Nad Sylvan weet het Genesis gevoel op te roepen zonder dat je denkt: 'hee, dit heeft 'ie van dit of van dat nummer'. Nee, ik hoor Genesis uit verschillende perioden maar het zijn onafhankelijke nummers van goede kwaliteit.

Tot en met track 4 - we zijn dan al 45 minuten onderweg - is het zelfs meer dan goed. To Turn the Other Side is episch en ingetogen tegelijk. Indrukwekkend. Ik zou dit nummer denkbeeldig plaatsen op The Lamb Lies Down ... maar dat zal iedereen wel anders ervaren. Daarna wordt het album iets wisselvalliger met Ship’s Cat en Long Slow Crash Landing voor mij als relatief zwakkere schakels..

Hoewel Nad Sylvan een mooie stem heeft vind ik deze hier niet krachtig genoeg.
To turn to the other side hiervan vind ik het middenstuk van 9-15 min niet sterk,
verder een meer dan behoorlijke plaat.

Ik begrijp werkelijk niet waarom dit album zo'n hoge score heeft. Geen erg bijzondere nummers, progrock uit een dozijn en ook de stem van Nad Sylvan vind ik niet super bijzonder. Wellicht dat zijn tweede album beter is? Daar wacht ik nog op.

Dit is pure klasse. Had The bride said no al in mijn bezit. Vooral de 1ste 4 nummers zijn fenomenaal. De andere 4 moet ik nog wat meer beluisteren. Inderdaad zoals vele al opmerkte , de Genesis sound is hier enorm prominent aanwezig, maar stoort voor mij niet. Met een lijst van topmuzikanten weet Nad heel goed zijn eigen ding te doen. Hopelijk komt er nog een 3de cd van Nad Sylvan ………..

Nad Sylvan – Courting The Widow – Progwereld

Mooie recensie.
Hacketts bijdrage: nummers 1, 4 en 8