David Gilmour - Rattle That Lock (2015)

Als ik zo naar de waarderingen kijk ga ik niet tot aanschaf over. Ik hoop nog wel stiekem op een concert in Nederland.

Toch wel een leuk plaatje van David. Tot nu toe drie daaibeurten gehad. Moet nog wel ff wennen. Kan de lijn erin nog niet ontdekken. Favoriet tot nu toe in any tongue en a boat lies waiting. Kan zeker nog groeien. ?Krijg zin om the wall of amused te gaan draaien!

Ik vind het na voldoende draaibeurten beduidend beter uit te zitten dan On An Island gezien de diversiteit aan stijlen en klankpatronen. Het is ook de meest afwisselende plaat sinds About Face in ieder geval. De beste tracks blijven zondermeer A Boat Is Waiting en In Any Tongue. Laat maar komen dat misschien wel laatste livealbum.

Geweldige gitarist, beperkte zanger en matige songwriter.
The Endless River vond ik een onverwachte meevaller, dit is weer mwoah.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: David Gilmour - Rattle That Lock - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Nu het doek voor Pink Floyd definitief is gevallen, zijn we voor het uit duizenden herkenbare gitaarwerk van David Gilmour aangewezen op zijn solowerk.

Rattle That Lock komt nog geen jaar na Pink Floyd’s zwanenzang The Endless River en sluit in de instrumentale openingstrack naadloos aan op deze plaat.

Die lijn had David Gilmour wat mij betreft eindeloos door kunnen trekken, want waar The Endless River voor velen nog altijd een goed alternatief is voor de zwaardere slaapmiddelen, vind ik het nog altijd een fascinerende en bij vlagen bloedstollend mooie plaat.

David Gilmour kiest op Rattle That Lock voor een veelzijdiger geluid, waarin volop ruimte is voor stemmige passages en zijn prachtige en melodieuze gitaarwerk, maar waarin ook ruimte is voor lekker in het gehoor liggende popsongs.

In de wat meer rechttoe rechtaan popsongs hoor ik het onderscheidende vermogen van David Gilmour niet zo goed, waardoor mijn voorkeur uitgaat naar de momenten waarop het hypnotiserende gitaarwerk domineert. Deze momenten zijn er gelukkig volop.

David Gilmour heeft voor Rattle That Lock flink wat gastmuzikanten opgetrommeld, maar het mooist zijn toch de songs waarin de instrumentatie sober wordt gehouden en de dromerige zang en David Gilmour en zijn breed uitwaaiende gitaarspel de boventoon voeren.

Ondanks het feit dat de zang en het gitaarspel van David Gilmour bijna onlosmakelijk zijn verbonden met de muziek van Pink Floyd, laat David Gilmour op Rattle That Lock horen dat er leven is na Pink Floyd.

De Britse muzikant doet dit door nieuwe invloeden toe te laten in zijn muziek en op hetzelfde moment zichzelf te blijven. Rattle That Lock laat horen dat David Gilmour nog steeds platen kan maken die in grote aantallen over de toonbank zullen gaan, maar het is ook een plaat die er in artistiek opzicht toe doet. Dat is verrassend en knap. Erwin Zijleman

De oude meester kan het nog steeds

In Any Tongue is het enige echt goede nummer van dit album, de rest luistert wel aardig maar zijn geen blijvertjes. Geen bijzonder album en de hoop op een goed solo album van David Gilmour geef ik maar op.... Solo werk van Roger Waters vind ik stukken beter.

Wel aardig......dat gevoel heb ik dus ook.
Gilmour kan vooral een hele mooie sfeer neerzetten, wat dat aangaat blijft hij gewoon een geweldige gitarist.
Maar composorisch is het niet even hoogstaand.
In Any Tonque is idd een highlight. Die song klopt gewoon en geeft mij wel het juiste onderbuikgevoel.
Maar een heel album echt boeien krijgt hij niet voor elkaar.
Mooi verpakt, smetteloze uitvoeringen, maar te veel niet memorabel.
Had ik ook niet verwacht en de vergelijking met Waters ga ik maar niet meer aan.......dan krijg je weer een oeverloze discussie die uiteindelijk weer op hetzelfde neer komt.
Maar ben het wel met je eens.

??????

Een heerlijke plaat van de oude meester. Soms neigt het naar de sound van Pink Floyd, vaak ook niet. Dat mag ik wel, net als op zijn vorige plaat doet hij zijn eigen ding. Persoonlijk vind ik alleen de titel song een miskleun.

Ik vind het songmateriaal overall niet bijster sterk en lijkt soms nog wat onuitgewerkt ook. Enige overeenkomst met The Endless River dringt zich bij me op. Misschien ook omdat 'Beauty' als een gerecyclede versie van 'Sum' aandoet. Prima aan te horen allemaal, doch wat minder pakkend dan ik tot nu toe had gehoopt.

Waarom komen die oude progrockers toch altijd met van die kitcherige hoezen?

Nou wat denk je zelf?

Ik weet het niet. Die jaren 70 proghoezen waren creatief en prikkelend. Te photoshop-happy nu misschien? Of omdat ze denken dat in dit digitale tijdperk toch niemand meer naar een hoes kijkt en ze het daarom verwaarlozen? Omdat hun muziek ook kitcheriger is geworden? Ik weet het niet, wat denk jij Bluebird?

Zelf denk ik dat de cover de wat teleurstellende plaat moet verkopen in dit geval. Overigens komt dit ook weer uit de studio van wijlen huishoesontwerper van Floyd, de heer Storm Thorgerson. De lijn wordt dus gewoon doorgetrokken. En tja, kitscherig of niet, het coverart van psychedelische- en progbands waren in overeenstemming met de composities altijd al erg druk en beeldend. Het minimalistische wat Gilmour de laatste tijd nastreeft kan ik in het hoesontwerp dan ook niet meteen terugvinden. Tenzij iemand je gaat wijsmaken hoe je het dan wel moet zien.

Eerlijk gezegd matchen de hoes en de muziek niet echt. De plaat zelf komt ondertussen langzaam tot ontwikkeling, een groeier derhalve. Ik geef het de tijd, wie weet gaat het nog naar 3,5*.

Ik denk ook zeker niet dat de hoes de plaat moet verkopen. Zoveel invloed heeft dat echt niet (meer). De naam Gilmour verkoopt het album wel. En de muziek zelf natuurlijk.

Ik vind het dan ook niet een teleurstellende plaat. Ik heb ook niet het idee dat het in zijn algemeenheid gezien wordt als een teleurstellend album. Volgens mij wordt ie behoorlijk ontvangen. In mijn omgeving in ieder geval wel. En hier op MuMe ook. 100 stemmen en 3,60 gemiddeld. Toch prima lijkt mij zo.

Aan merknamen heb ik sch... eh, lak als het om de inhoud gaat. Die is gewoon weer typisch Gilmour/Pollyaans en teleurstellend is dan ook iets wat je zelf uit mag maken. Dat het niet beklijft is al vaker vastgesteld. En dit is me ook weer veel te poppy allemaal. Ik ga er maar vast van uit dat Waters volgend jaar met een behoorlijk memorabeler afscheidsalbum op de proppen zal komen. Daar hoort gelukkig dan ook weer een spuuglelijke hoes bij.

Jammer dat Waters er weer bij moet worden gehaald, Hans... Gilmour maakt andere muziek, het is toch wel treurig dat er continu een vergelijking moet worden gemaakt. Als ik naar McCartney luister en ik vind dat album niet zo geweldig, dan hoeft daat Lennon ook niet bij gehaald te worden...

Overigens heeft Polly Samson geen ruk met de muziek te maken, ze heeft er enkel teksten onder gezet. En zo extreem slecht is dat ook allemaal niet. Dat is niet slechter dan een gemiddeld album hier op MuMe in mijn beleving. Maar goed, het zal in vergelijking met...

Natuurlijk mag je de term teleurstellend zelf uitmaken. Maar jij stelt het als een voldongen feit en dat lijkt mij wat overtrokken gelet op de algehele opinie. Net zo als de vaststelling dat het niet beklijft. Doet het bij mij namelijk wel. Maar je bedoelde het enkel als je eigen beleving bij dit album. Heb ik het weer helder!

Waters zal er altijd bij worden gehaald gezien het ''gemeenschappelijke'' wat ze nu altijd nog steeds op de planken brengen. Overigens, de ''algehele'' opinie wordt te vaak als de enige juiste beschouwd terwijl je meer dan genoeg kritische noten tegenkomt over dit album waarbij het meh-gevoel opvallend vaak de boventoon voert.

Polly heeft niks met de muziek te maken. Inderdaad. Toen zij de teksten ging schrijven werden de Gilmour liedjes toch aardig wat lichtvoetiger, om niet te zeggen zouteloos. Dat is dan ook niet meer dan een constatering.

Het nivo van de eerste 2 soloplaten is voor mij nooit meer gehaald. Die beklijven nog steeds en wanneer de storm van RTL is overgewaaid zal ie net als OAI weer stof gaan happen. Wat bij de eerstgenoemde 2 albums nooit het geval is geweest.

En tot slot: de doorleefde gebroken stem van Waters heeft altijd al meerwaarde gehad voor zijn composities. Daar komt hij mee weg tot aan zn dood. Nu die van Gilmour achteruitgaat levert hij er -pijnlijk- mee in, gezien zijn hoogstaande muzikale reputatie. Kippevel in 2 verschillende richtingen dus.

Maar net waar je van houdt in dit geval. Gilmour solo is voor mij verder gewoon een stuk minder interessant dan Waters en zo zal het blijven ook.

De hoezen van Echoes, Dark side of the moon en The wall zijn wel vrij minimalistic toch? Overigens hoeft druk en beeldend niet meteen kitcherig te betekenen. Selling England is ook druk, maar mooi. Dit is zo formulematig.

Dat was me al opgevallen.
En dat begrijp ik overigens zeker.

Volledig eens. Zeker van Dark Side en The Wall vind ik de hoezen wel typerend voor het album. De hoes van On An Island vind ik ook beter gelukt dan deze. Die goed past bij de muziek van het album. Die is voor mij minder zeggend. Maar goed, het gaat uiteraard meer om de muzikale prestatie van het album dan om de hoesmatige presentatie ervan.

Helemaal mee eens, wat een rivaliteit hier onder de Waters en de Gilmour lovers en wie nu wel de beste is . Persoonlijk hou ik van allebei Roger heeft schitterende dingen gemaakt en hij is ongetwijfeld het meeste componist, maar David heeft ons net zo goed prachtige dingen laten horen en is in mijn ogen een iets fijner of beter muzikant (en nu krijg ik de Waters lovers over me heen ) Dus ik hou het op een gelijkspel.
De c.d. zelf is imo niet onaardig maar de nummers zijn niet zo sterk als de betere nummers die David al maakte of ooit al aan mee werkte. Ik hou het op een 3,5 met optie op 4 sterren.

En daar ben ik het dan weer helemaal mee eens.

Trouwens begin ik het omstreden On An Island nu toch weer te waarderen vanwege het fenomenale Stratwerk wat hier ook te spaarzaam aanwezig is. Het is ook meer een wat retrospectieve Telecasterplaat geworden, maar toch.

Gilmour is vorm, Waters is inhoud. Samen waren ze perfectie.

Mooier en duidelijker kan het niet omschreven worden, helemaal mee eens ?

Ik heb dan toch een betere versie: Waters was vorm en inhoud, Gilmour en Wright waren de smaakmakers. Dat was pas perfectie.

Zeer mee eens en idd. perfect omschreven!

Waters was voor de inhoud, en gilmour om het muzikaal (vorm) te geven.

Zowel waters, gilmour als wright waren natuurlijk de smaakmakers, en dat maakt perfectie.

Helaas zijn sommige 50ers van een andere generatie en begrijpen ze niet alles meer ��