The Everly Brothers - Songs Our Daddy Taught Us (1958)

Voornamelijk een akoestisch album dat naar folk neigt maar de samenzang van dit duo zorgt steeds voor herkenbaarheid en de songs zijn wederom klasse. Al deze nummers heb ik nu op een compilatie staan.

Het overlijden van Phil Everly eergisteren op 74-jarige leeftijd was aanleiding om dit album weer eens te beluisteren. Het is een vrijwel akoestisch album waar de zang van de twee broers (van amper 20) door alleen wat minimaal gitaar/banjo-spel instrumentaal wordt ondersteund. Na ruim 55 jaar is dit nog steeds een heerlijk album; de prachtige harmonieën, die een inspiratiebron geweest voor diverse legendarische groepen uit de jaren '60, zoals de Beach Boys, de Bee Gees, Simon & Garfunkel en de vroege Beatles, zijn tijdloos.

Interessant is dat Green Day-voorman Billie Joe Armstrong (dit album is zijn favoriete plaat aller tijden) en Norah Jones dit album anderhalve maand geleden integraal hebben gecoverd (Billie Joe + Norah - Foreverly). Die versie wordt binnenkort ook aan een luisterbeurt onderworpen.

En nu Don zich bij zijn broer heeft gevoegd op de eeuwige jachtvelden nog maar weer eens luisteren. Samenzang van de bovenste plank. Je kan horen waar mensen als Simon & Garfunkel en Crosby, Stills & Nash en in iets mindere mate Young de mosterd hebben gehaald.
Het klinkt allemaal lief maar toch hebben een aantal nummers een behoorlijke donkere ondertoon. Down in the Willow Garden hangt tegen een murder ballad aan. Good stuff!! Rest easy, Everly's.

De broers hadden eigenlijk een dubbele agenda met deze plaat: in de woorden van Don Everly, "I knew we would be leaving Cadence and I wanted the last album to be something musically that I loved but I didn't want them to have any possible singles which they would've kept releasing and [which would have] interfered in our career." En dat laatste lukte aardig, want de fan of de song-plugger die had gehoopt op poppy liedjes à la Bye bye love of Wake up little Susie zal hier bedrogen zijn uitgekomen (hoewel Oh so many years een mooie neef van All I have to dream had kunnen zijn).
        En die opzettelijke en soms ook wel bewonderenswaardige soberheid van het materiaal is wat mij betreft ook een beetje de achilleshiel van dit album, want de kale sound van de akoestische gitaar en de spaarzame contrabas geven de plaat een eenvormigheid die het luistergenot niet ten goede komt. Bijna elk nummer is apart de moeite waard, maar over de hele linie zit er gewoon te weinig variatie in, met veel nummers in een melige driekwartsmaat en steeds maar dat simpele akkoorden-getokkel, zodat het lichtere Long time gone bijna als een verademing komt. Repertoire en samenzang zijn dik in orde, maar de plaat als geheel is voor mij gewoon te veel van het goede (en vooral van hetzèlfde).
        Uiteindelijk kom ik toch nog tot een fatsoenlijke score, want zoals gezegd is bijna elk nummer apart wel de moeite waard, maar ik moet de plaat gewoon niet te vaak in z'n geheel achter elkaar draaien. Hoogtepunt qua nummers is voor mij Kentucky, maar het mooiste moment is steeds het einde van elke derde regel van Rockin' alone (in an old rockin' chair) wanneer Phil op de laatste lettergreep omhoog gaat. Wat een zangers waren dit toch.