Songs: Ohia - Mi Sei Apparso Come un Fantasma (2001)

Live concert opgenomen in Modena, 27 september 2000.

Dit was lang een vrij 'onvindbaar' album, want niet meer geperst, reteduur op Ebay (ik heb er zelf nog 75 euro voor betaald...), maar gelukkig ook verschenen op cd (mijn plaatselijke Sounds had deze gewoon in het 'Magnolia' vakje staan...)

Heb de afgelopen jaren vaak genoeg met de LP in mijn handen gestaan. Moet ik 'm misschien toch maar eens meenemen!

Ik zou hem alleen al willen hebben om die mooie hoes...

Bubbachups, is deze inmiddels niet lang OOP?

Klopt, toen ik destijds dat bericht plaatste was hij zelfs al OOP volgens mij. Was alleen zo stom om 'm aan mijn neus voorbij te laten gaan toen hij nog wel bij de lokale platenboer lag. Maandje geleden rechtgezet door 'm voor heel weinig via eBay op cd te kopen. Erg mooie live opname, strak gespeeld.

Ik heb 'm bestelt. Toegeven, het is een promo-exemplaar in cardsleeve maar boeie! Ik wilde 'm hebben, en dan is 10 euro niet teveel

Jeejtje, dit is toch wel een mooie Molina plaat, zelfs naar zijn maatstaven

Derde achtereenvolgende reply, maar goed. Ondertussen draa ik deze promo al helemaal grijs. Opener Are We getting Any Closer? is leuk, daarna skyrocket de cd met het schitterende My Blood. En vervolgens gaat de intensiteit van deze kraakheldere live-opname nooit meer naar beneden. 4,5*

mi sei apparso come un fantasma, maar even snel verdwijnen uit je hoofd doet 'ie dan weer niet...

En de LP ook te pakken. Tenminste, besteld via Ebay voor 36 euro. Dat valt dus reuze ee. Het is en essentiële release voor elke Songs: Ohia liefhebber. Niet in de laatste plaats omdat er 5 (!) nummers op staan die nooit meer zijn uitgebracht. Wat ik overigens niet goed kan begrijpen, want ze zijn stuk voor stuk prachtig. Dikke 4,5*, maar ik zit al te twijfelen of ik gewoon de volle mep ga geven.

Ah tof, ik had 'm ook in mijn watch-list staan, maar ben straal vergeten een bod te doen. Gelukkig dat jij 'm hebt dus!

5*. Ongelofelijk mooi, krachtig en emotioneel

Zeker. Wat een geluid!

van wikipedia:

All songs written by Jason Molina.

untitled (Are We Getting Any Closer?)
untitled (Nobody Tries That Hard Anymore)
"Tigress"
"Being In Love"
untitled (Constant Change)
untitled (It Won’t Be Easy)
untitled (She Came To Me As A Ghost)
"Cabwaylingo"

Bracketed titles for untitled songs taken from the Magnolia Electric Co. website.

Correctie sturen?

Zojuist 6,95 betaald voor de reguliere cd, in een winkeltje te Leeuwarden

My Blood!

Maar eens 4,5* van gemaakt, fenomenaal deze plaat.

Hier ook maar. Die versie van de tigress ook.

Tigress.

, maar even verandert.

Maar goed. Topplaatje

Geniale live-cd. Draai hem zowat elke werkdag rond middernacht door de foyer heen. Kippenvel hoor. Met name Being in Love vind ik live meer dan briljant.

4.5*

Ben en blijf helemaal verliefd op dit album...
Topplaatje, geniaal, fenomenaal...het staat hierboven allemaal al, ik kan het niet anders dan beamen

de vinyl versie was best duur een paar jaar geleden, niet de cd versie...

beetje tof lopen doen terwijl ik de halve wereld af heb gezocht naar dit plaatje en er veel te veel geld voor betaald heb....

Ghehe ik heb 'm zelfs drie keer

Ik vind Being in Love eigenlijk een beetje tegenvallen t.o.v. de albumversie.

Klopt, die is veel beklemmender en jagender. Suf trouwens, dat vandaag pas in me opkomt dat de albumtitel de Italiaanse vertaling is van de titel van nr. 7.

Veel platen van Molina heb ik regelmatig gehoord, maar dit blijft iets bijzonders... Iets dat ik slechts opzet bij uitzondering, maar dat neemt niet weg dat ik hem misschien nog wel mooier vind dan zijn studio-albums. Toch heeft het album niet die echte live-sfeer.. Die bijvoorbeeld verklaart waarom ik 'Under great white northern lights' zo goed vind. Dit is een album wat in mijn ogen qua sfeer een beetje vooruitblikt op de Magnolia Electric Company (de plaat). Het verschil vind ik echter dat de nummers op dit album beter zijn... My Blood bijvoorbeeld pakt me veel meer dan welk nummer van bovengenoemde plaat dan ook. En dat ligt niet echt aan de sfeer, maar meer aan de opbouw en overtuiging waarmee het gezongen wordt...

Want eigenlijk doet hij hier gewoon waar hij goed in is, niets meer en niets minder. Een verrassende plaat kan ik dit dan ook moeilijk noemen...gelukkig is dat ook totaal niet nodig om een geweldige plaat te zijn... Dit sterke punt kan ik misschien het best onder woorden brengen als ik zeg dat hij een bepaalde intimiteit weet vast te houden ondanks het feit dat hij soms behoorlijk stevig aan het rocken is... Iets wat weinigen... ik noem een Neil Young... gegeven is.

Het nadeel eraan is dat het me eens te meer eraan herinnert dat ik eigenlijk nog meer van deze beste meneer moet gaan luisteren, terwijl er al zoveel andere goede dingen zijn... Wat dit plaatje betreft denk ik dat het naast een duidelijke must voor fans ook een prima plaat is om voor het eerst met hem kennis te maken... Ik zeg dus 'Luisteren!'

Deze ken ik niet, maar ik ben groot fan van de man dus deze eens snel beluisteren!

Weet iemand toevallig waarom track 2 hier My Blood heet en op de site van Magnolia Electric Co als Nobody Tries That Hard Anymore staat? Ik kan natuurlijk een correctie insturen, maar ik neem aan dat deze titel hier ook met een reden staat.

Opvallend dat de beste nummers hier juist niet de nummers van The Lioness zijn, die ik hier eigenlijk minder vind dan op dat album, maar onbekende nummers als Are We Getting Any Closer en My Blood. Vooral die laatste is elke keer weer kippenvel, zelden heb ik iets met zo veel overtuiging en kracht gebracht horen worden als die herhaling van nobody tries that hard anymore. Jammer dat er niet iets extra met Tigress en Being in Love gedaan is, dan was dit pas echt top geweest.