Songs: Ohia - Mi Sei Apparso Come un Fantasma (2001)

Veel platen van Molina heb ik regelmatig gehoord, maar dit blijft iets bijzonders... Iets dat ik slechts opzet bij uitzondering, maar dat neemt niet weg dat ik hem misschien nog wel mooier vind dan zijn studio-albums. Toch heeft het album niet die echte live-sfeer.. Die bijvoorbeeld verklaart waarom ik 'Under great white northern lights' zo goed vind. Dit is een album wat in mijn ogen qua sfeer een beetje vooruitblikt op de Magnolia Electric Company (de plaat). Het verschil vind ik echter dat de nummers op dit album beter zijn... My Blood bijvoorbeeld pakt me veel meer dan welk nummer van bovengenoemde plaat dan ook. En dat ligt niet echt aan de sfeer, maar meer aan de opbouw en overtuiging waarmee het gezongen wordt...

Want eigenlijk doet hij hier gewoon waar hij goed in is, niets meer en niets minder. Een verrassende plaat kan ik dit dan ook moeilijk noemen...gelukkig is dat ook totaal niet nodig om een geweldige plaat te zijn... Dit sterke punt kan ik misschien het best onder woorden brengen als ik zeg dat hij een bepaalde intimiteit weet vast te houden ondanks het feit dat hij soms behoorlijk stevig aan het rocken is... Iets wat weinigen... ik noem een Neil Young... gegeven is.

Het nadeel eraan is dat het me eens te meer eraan herinnert dat ik eigenlijk nog meer van deze beste meneer moet gaan luisteren, terwijl er al zoveel andere goede dingen zijn... Wat dit plaatje betreft denk ik dat het naast een duidelijke must voor fans ook een prima plaat is om voor het eerst met hem kennis te maken... Ik zeg dus 'Luisteren!'