Anathema - A Sort of Homecoming (2015)

Niets over gehoord. Zelf hoop ik op een concert uit de Distant Satellites-tournee.

Dit album is absoluut de moeite waard, maar nou ook weer niet direct een verplichte aanschaf als je Universal al hebt. Verder heb ik alles hier al opgeschreven.

Dit moet het eerste Anathema album zijn sinds Eternity dat ik niet dadelijk bij release aangeschaft heb. Maar nu dan toch eindelijk bij een platenzaak opgevist. Ik was toch ook wel een beetje Anathema moe. Ik ben toe aan een nieuwe richting voor de band.

Maar toch blij dat ik tot aankoop ben overgegaan. Ik vind dit uiteindelijk wel weer een geslaagde live registratie. Het kader waarin deze concertreeks plaats vond is natuurlijk prachtig. Dat dit tot verstilde haast sacrale uitvoeringen leidt vind ik dan ook niet meer dan passend.

Enkele nummers bevallen me zelfs beter dan de studio versies omdat ze ontdaan zijn van de overtollige bombast, bv. bij The Lost Song 2 en Untouchable 2. Heerlijk vind ik het ook dat partijen die op de studioplaten zijn ingespeeld door gitaar of piano, nu door een ander instrument gespeeld worden. Verder kan ik genieten van kleine wijzigingen in de composities zoals het einde van A Natural Disaster.

Er wordt door iemand hier gezegd dat Vincent steeds slechter gaat zingen. Ik ben altijd al van mening dat Vincent live altijd wat te kort komt, maar op deze plaat vind ik het erg goed meevallen. Maar in de lagere regionen is hij inderdaad aan vastheid en volheid verloren, een euvel dat al terug gaat tot de begin jaren 00. In de hogere registers schittert hij echter als nooit te voren zoals in Take Shelter.

Al bij al een zeer sterk uitgevoerd live album weeral. Dat perfect is voor de koude maar rustige herfstdagen van dit moment.