Mitchell Akiyama - Mort Aux Vaches (2004)

Er ligt op de bodem van dit album een soort basisgevoel dat de hele speelduur blijft aanhouden, maar welbeschouwd evolueert de plaat continu en is er helemaal geen sprake van een vaste achterliggende drone of zoiets. Geluiden durven er af en toe tussen te kruipen en verworden zelf dan tot de primaire grondlaag die eigenlijk dus helemaal niet identificeerbaar of überhaupt aanwezig is.

Deze Mort Aux Vaches is voor mijn gevoel een audioweergave van de natuur in zijn algemeenheid, uitgedrukt in een vaste klankatmosfeer. Verscheidene geluiden schuiven in en uit maar dragen, hoe verschillend ze ook zijn, allemaal eenzelfde kleur. Als verschillende filmbeelden met eenzelfde kleurfilter. En ondertussen blijft er telkens een gevecht gaande tussen harmonie en disharmonie, waarbij de laatste de eerste telkens probeert te doorbreken en daar op schijnbaar willekeurige momenten af en toe kort in slaagt. Veel puurder dan dit wordt muziek volgens mij niet.