Tindersticks - Tindersticks (1995)

Heerlijke melancholie en zwarte romantiek. Dat de orenschijnlijk serieuze heren van Tindersticks humor hebben blijkt wel uit de tekst van My sister en het feit dat Singing een instrumentaal nummer is. 4*

Mensen die Tindersticks nog niet kennen en dat wel willen, zouden met dit album moeten beginnen.

"Travelling Light": wat een topnummer dit zeg. Ik moet eerlijk zeggen, vaak is de muziek van Tindersticks me net iets te "zwaar", maar als het goed is dan is het ook steengoed bij deze band.

Op de één of andere manier weten de duetten van Tindersticks me te raken (Buried Bones, Sometimes it Hurts). Staples weet ook wel de juiste vrouwen uit te kiezen voor die duetten trouwens. Wat een prachtige stem heeft die Carla Torgerson, zelden zo'n mooie vrouwenstem gehoord, alhoewel de meeslepende melodie van dit nummer wel helpt.

Patrick De Witte had destijds een leuke commentaar over Tindersticks: "Hoofdman Stuart Staples zingt als vanouds alsof hij reeds op de rand van zijn sterfbed zit en alleen nog zijn pantoffels moet uittrekken vooraleer voorgoed te gaan liggen."

Zo is het maar net

Tindersticks is voor mij altijd de ultieme pyjama-muziek geweest. Staples mompelt vage verhalen waar ik vaak geen touw kan aan vastknopen, maar dat hindert me geen meter.

De muziek lijkt nog het meest op een onuitputtelijke regenwolk; zelfs na al die jaren (ik vermoed dat ik deze in '96 kocht) plenst er nogal melancholie uit de boxen

Inderdaad een prachtige stem heeft zij, voor de niet wetende zij heeft deel uitgemaakt van de walkabouts FYI.
En Tindersticks is gewoon prachtig, het word weer eens tijd dat ik ze live ga bewonderen, is al weer een jaar of 8 geleden. prachtig mooi concert was dat, leuke anecdote is voordat het optreden begon, hoorde je Stuart iets zeggen in de microfoon, niet naar iemand in het bijzonder geloof ik, maar toen hoorde je dus zijn prachtige stem, toen zei die alleen nog maar iets en ik vond het al prachtig, wat een stem.

Schitterende donkere cd en dè ultieme tindersticks-cd.

Tindersticks 2, het best winteralbum ooit. Donker inderdaad. Niet saai. Wel mooi. Ruimte voor experiment. Duet met dames. Verder is het geen cd die ik vaak luister maar wanneer ik hem beluister kan ik er niet meer mee stoppen. Ik kan meegesleurd worden met de muziek.

Ik hou wel van zwarte romantiek (zoals Titan het omschrijft). Bands als Nick Cave & the Bad Seeds en Cousteau zijn wel aan mij besteed, dus ook Tindersticks.
Eén klein puntje van kritiek: het album duurt me iets te lang (maar dat is een luxe-probleem natuurlijk). Travelling Light vind ik overigens een schitterend duet en daardoor één van de hoogtepunten van deze cd.

Een hele dikke 4*.

Voor mij ook een dikke 4*, met Tiny Tears als absoluut hoogtepunt.

prachtige plaat, my sister, all night in en no more affairs zijn meesterlijk! ruime 4.

Ik kom er nu dus pas achter dat de dame met de prachtige stem op het nummer Travelling Light, Carla Torgerson, de zangeres is van The Walkabouts
The Walkabouts heb ik recent "ontdekt" en kan ik echt aanraden, voor liefhebbers van Tindersticks.

zie ook hier: http://www.musicmeter.nl/album/47855

Tindersticks I vind ik nog steeds hun beste (iets rauwer en meer noisy), maar op deze ook zeer hoogstaande CS staat wel het mooiste Tindersticks-nummer ooit: Talk to me, dat zo heerlijk naar een orgastische kakofonie toe climaxt.

Na deze plaat verslapte de aandacht van mijn kant trouwens snel. Curtains kan me totaal niet boeien.

Nog grappiger is dat Stuart Staples tijdens dat laatste nummer naar de bar liep om een wodka te bestellen, 12 jaar geleden in de melkweg.

Prachtig tweede album van Tindersticks. Zwarte romantiek op zn best. Heerlijk om dit album op een donkere winteravond op te zetten. A Night In, My Sister (briljant tragikomisch verhaal in deze tekst), Tiny Tears, No More Affairs en het duet Travelling Light zijn de hoogtepunten. Ook het minimalistische Cherry Blossoms is prachtig. Een dikke 4,5*

Traveling Light klinkt zo op het eerste gehoor best goed. Tijd om even flink te gapen, en wat meer van deze band te proberen, in de ijdele hoop wakker te blijven.

Met dit album heb ik onlangs kennis gemaakt met Tindersticks. Het is een even romantisch als donker album als ik vergelijkingen moet maken is Nick Cave het meest aangewezen.
Een meeslepend album dat goed past op een donkere winteravond, al begon na een tijd de verveling wat toe te slaan maar dat komt vooral door de lengte. "Tiny Tears" en "Travelling Light" vind ik de hoogtepunten.

Wat fijn om bij mijn favoriete soap onderweg naar morgen 'my sister' op de achtergrond te mogen horen. Alleen dat is al een goede reden voor het voortbestaan van deze soap.

zeker net zo goed als het debuut, zo niet beter.

ik draai hem niet vaak , maar als ik hem weer draai ben ik nog steeds onder de indruk.

ik heb als ik travelling light hoor altijd meteen de associatie met fairytale of new york van de pogues. ik vind het qua stijl en tekst een romantisch , lief zusje van dat nummer (zonder de kerst-gedachte)

Op het spoor gekomen van deze band doordat Henk Westbroek er toentertijd Tiny Tears van draaide, in zo'n typisch tussen de middag radioprogramma. Zich daarvoor bijna verontschuldigend, maar ik was verkocht.

Het donkere, melancholieke, romantische, wat me vaak zo aanspreekt, vervat in een pareltje van een song. Klopte helemaal in al z'n sombere soberheid. Ietwat pathetisch, misschien, maar niet hinderlijk.

Zo'n plaat waarvoor ik nog speciaal naar een (inmiddels op de fles gegane) platenzaak ging. Daar van de knappe, blonde verkoopster vernomen dat ze zich bijna niet kon voorstellen dat deze nog sterker was dan hun debuut. Maar dat zou best eens zo kunnen zijn.

Altijd weer opvallend, wat je verder zoal bijblijft, als iets grote indruk maakt.

Sfeervolle plaat. Dat is het allerminste wat men kan zeggen over deze 2de Tindersticks. Vind ik persoonlijk nog een stuk beter dan het debuut. Een aanrader, zonder de minste twijfel.

Gisteravond zag ik de film Unmade Beds en daar draaide telkens zachtjes op de achtergrond Cherry Blossoms. Ik was gelijk zwaar onder de indruk. Het raakte bij mij de juiste melancholische snaar zullen we maar zeggen. Ik kende deze band nog niet maar ga dit album zeker in zijn geheel beluisteren.

vandaag gekregen in mijn schoen!
ben zeer benieuwd!
dankuwel sinterklaas...

Ik dacht dat sinterklaas op 6 december kwam.

Schoen zetten doe je vanaf het moment dat de beste man in het land is

Ruby, ik neem je tip ter harte, en zal dit album als eerste bemachtigen.
Dit album wordt overal geprezen.

Zeer zeker. Vind ik beter dan de eerste Tindersticks.

dankzij the sopranos achter deze plaat gekomen. Ik hoorde het nummer tiny tears voorbij komen en opgezocht van wie dit mooie nummer was.

Daarna direct de cd aangeschaft en het bevalt me prima.

Ik heb nu ook Nick Cave and the bad seeds ontdekt.

Zijn er nog meer dit soort bands die ik kan luisteren, ik kom een beetje uit de hardere rock en metal hoek namelijk.

Aardig wat. Ik ben wel gecharmeerd van Devastations of van eigen bodem The Bullfight. Ook Cousteau past wel in het rijtje net als Willard Grant Conspiracy. En als je dan toch loos gaat mag je The Walkabouts ook niet overslaan

top ! bedankt, ik ga deze bands is even aan de tand voelen.