Broken Social Scene - You Forgot It in People (2002)

Met You Forgot It In People heeft Broken Social Scene in 2003 toch wel het nodige indiestof doen opwaaien. Ze bringen lichtvoetige alternatieve rockmuziek, met een erg rijkelijke instrumentatie, wat resulteert in een gevarieerde plaat. Rode draad blijven weliswaar drums, bas en gitaar, maar er komen verder (en ik spiek even op wikipedia) langs: orgel, harmonica, piano, viool, fluit en saxofoon. Een enorme potpourri dus, dat daarom even tijd nodig heeft om in te zinken, maar uiteindelijk - wanneer het klikt - wel voor een verfrissend geluid zorgt. Zeker niet alle nummers zijn een even geslaagde mix, maar het goede overheerst zeker het slechte. De teksten zijn bijna even bevreemdend als de instrumentatie, al verpesten regels als "I swore I drank your piss that night to see if I could live" wel een beetje de sfeer.

Soms zijn er zo van die platen waarbij ik me -wat suf voor mij uitstarend- echt afvraag hoe ze in godsnaam tot stand zijn kunnen komen. Zo eentje is deze You Forgot It In People dus. Een bolwerk van laagjes dat opvallend speels en lichtvoetig klinkt (waarschijnlijk pas na talloze luisterbeurten - dat kan ik me niet meer herinneren). Broken Social Scene slaagt er echt in om uit hun vele instrumenten een volstrekt unieke sound te toveren, die erg zwoel aandoet. Alsof ze me meenemen op een zomerse autorit door de stad. Een beetje loom, maar ook met dat sensuele van de vele kortgerokte verschijningen. Ondanks de melancholische momenten barstensvol joie de vivre.

Hier aparte nummers beluisteren, is dit album eigenlijk onrecht aandoen. You Forgot It In People werkt het best in zijn geheel, door je over te geven aan de dromerige sfeer. Toch steken er een paar songs bovenuit voor mij. De straight forward rocker Cause = Time bijvoorbeeld, dat gejaagd naar een geweldige climax wordt gestuwd. Diezelfde nervositeit maakt van het belachelijk sfeervolle Shampoo Suicide een andere persoonlijke favoriet. Een bijna ondraaglijk beklemmend nummer dat de post-rockinvloeden binnen de band verraadt. Gelukkig is er daarna tijd om te bekomen met de prachtige slow burner Lover's Spit.

Popmuziek op z'n creatiefst. 4,5*

Broken Social Scene is voor mij een hele mooie ontdekking, omdat het met niets wat ik al ken te vergelijken valt. Dit album schijnt hun beste werk te zijn en het bevalt me best goed. Wat me wel opvalt (en wat ik ook erg jammer vind) is dat het album nogal wisselvallig is.

Bij een groot collectief als Broken Social Scene had ik eigenlijk een flinke mengelmoes aan muziekstijlen, -instrumenten en zangers verwacht, maar dat is me heel erg meegevallen. Sterker nog: ik vind dat dit album juist heel erg samenhangend is en een goed op elkaar aansluitend geheel vormt. Dat vind ik knap.

Ondanks de eigen stijl die ze weten te creëren zit er wat mij betreft toch veel niveauverschil tussen de nummers. Sommige nummers vind ik geweldig (bijna bij het geniale af!), terwijl ik andere nummers juist behoorlijk vervelend vind.
Anthems for a Seventeen Year-Old Girl is zo'n geniaal nummer. Dat een nummer met zoveel herhaling toch nog zo spannend en boeiend kan blijven is alleen al een voorkeusstem waard. De vervormde stem had wat tijd nodig om aan te wennen, maar nu ik door die 'vervorming' heen kan luisteren hoor ik dat het ook nog eens prachtig gezongen wordt. Een pareltje.
Ook KC Accidental (vooral het instrumentale gedeelte) vind ik een heerlijk nummer. Ik dacht al wat post-rockinvloeden in dit nummer te herkennen en wat blijkt? KC Accidental was een Canadese post-rockband die de basis vormde voor Broken Social Scene!
Andere favorieten zijn Almost Crimes (prettig chaotisch), het instrumentale (maar stiekem toch net wat te lange) Pacific Theme en Shampoo Suicide (met een onverstaanbare maar totaal niet storende tekst).

Ik zou nu de slechte nummers kunnen opsommen, maar als ik eerlijk ben staan die er eigenlijk niet op. Sommige nummers irriteren me wat (omdat ze iets te langdradig zijn of omdat een bepaalde zangstem nogal zeurderig overkomt), maar daar blijft het dan ook bij. Feit is wel, dat een aantal van dit soort nummers (die niet slecht zijn maar die net dat beetje spanning missen) achter elkaar me geen goed doet. Op dit album staan helaas wat teveel van dit soort nummers, waardoor ik niet ongematigd positief kan zijn.
Vooral het laatste trio nummers roept kleine ergernisjes bij me op en blijft qua niveau achter bij de rest van het album. Lover's Spit is sowieso een stuk te lang en (dit laatste geldt ook voor I'm Still Your Fag) ik vind de zang en zanglijnen niet prettig om naar te luisteren. Ik kan moeilijk uitleggen waarom, het is een gevoelskwestie.
Het instrumentale slotnummer voegt voor mij ook niks meer toe aan het album, in tegenstelling tot de opener. Capture the Flag heeft voor mij een duidelijke opbouwende werking. En misschien heeft het feit dat daarna een van mijn favoriete nummers komt er ook nog wel iets mee te maken.

De meeste hoogtepunten staan dus op het eerste deel van dit album, waardoor You Forgot It in People eigenlijk een beetje in mineur eindigt. Zonde, maar dat zal me er niet van weerhouden de sterke nummers te blijven luisteren. En misschien dat ik stiekem dit hele album nog wel eens zal draaien, want een mooi samenhangend geheel is het gelukkig wel.

De Arthur-Recensies deel 24:

Broken Social Scene. De naam alleen al heeft iets magisch. Muziek gemaakt door de outsiders van de stad. Terwijl de rest van jong Toronto aan het feesten is, zitten enkele leden van het collectief in een opnamestudiootje samen muziek te maken. Iedereen is ook wel met zijn eigen projecten bezig, maar toch helpt iedereen elkaar. Niemand is gierig met ideeën. Er is toch creativiteit genoeg. Muzikanten lopen af en aan, blijven even, beïnvloeden elkaar, en gaan dan weer hun eigen weg. Een gezonde manier van werken waarvan dit pareltje het resultaat is.

Want dat van die overschot aan creativiteit is helemaal niet gelogen, en dat van dat pareltje evenmin. We gaan van de ambient van opener Capture The Flag naar de kamerpop van afsluiter Pitter Patter Goes My Heart, en passeren onderweg onder andere de electrorock van Almost Crimes, het zomerse Pacific Theme, het kinderliedje-met-een-hoek-af Anthems For A Seventeen Year Old Girl, en folknummer I’m Still Your Fag, en dat zonder ook maar ergens vreemd of geforceerd aan te voelen. Sterker nog, de plaat klinkt nog als één geheel ook, wat een knappe prestatie genoemd mag worden. Ook buiten de albumcontext blijven de nummers overigens prima overeind.

Maar echt, dit album is een feest om te luisteren. Elk nummer is weer helemaal anders dan het voorgaande, terwijl het niveau constant hoog blijft en het jeugdig enthousiasme van de leden bijna hoorbaar is. You Forgot It In People (prachtige titel inderdaad) bezit als gevolg daarvan een soort charme, die ervoor zorgt dat deze cd nog heel vaak met veel liefde door mij zal worden afgespeeld. Alweer een leuke ontdekking!