The Czars - Sorry I Made You Cry (2006)

Om Nina Simone te overtreffen op Black Is the Colour is een uitdaging van jewelste en dat is bijna niet te doen. En inderdaad, dat lukt zelfs John Grant niet. Zijn stem is hemels, ik ben er fan van, maar ik mis juist op dat nummer het doorleefde van een Simone. Maar de instrumentatie is van dusdanig hoog niveau zoals ook de stem van Grant dat er toch een prachtversie overeind blijft.
Op Angel Eyes mis ik het kitscherige van ABBA, ik mis de pop. Maar wat The Czars er van brouwen is beslist niet verkeerd en die term gaat op voor de hele cd.

Het is allemaal melancholiek en daarmee geeft de band er een mooie draai aan.
Cover-albums zijn en blijven altijd gewaagd en het is haast niet te voorkomen dat je originelen beter vind omdat die gewoonweg beter zijn of omdat je er te bekend mee bent.
Wat ik dan goed vind aan deze cd is dat er een constante sfeer is en dat The Czars nergens verkrampt bezig zijn.

Daarmee kan ik het geen meesterwerkk noemen maar wel een absolute must om in bezit te hebben als je net als ik gek bent van het stemgeluid van John Grant en alle andere Czars albums.