Oneohtrix Point Never - Garden of Delete (2015)

I Bite Through It!
Garden Of Delete is één van de platen waar ik het meest naar uitkijk dit najaar.
De single doet nog een schepje bovenop mijn hoge verwachtingen.

Album waar ik het meest naar heb uitgekeken dit jaar. Altijd een bijzondere ervaring zo'n eerste luisterbeurt. Veel 'harsher' dan zijn vorige werk, meer 'metal'/drone/klooster instrumenten oid. Maar ook weer die stemmetjes.

Qua thema denk ik aan vergankelijkheid van de popmuziek, met een middeleeuws sausje. Gek. R+7 meer een vaporwave landschap met zachte kleurtjes.

Interessant en vereist zeker nog wat luisterbeurten!

Valt hij al ergens te beluisteren toch?

Hij heeft zijn MIDI files gedeeld, onder het mom van "doe er iets mee."

Oneohtrix Point Never Shares Garden of Delete MIDI Files, Announces Tour | News | Pitchfork

Erg vreemd album dit. Je hoort wel duidelijk de klasse en het vakmanschap van Lopatin, maar voor mij is het toch iets té zwaar. Electro-metal, dat is het eerste wat in me opkomt. Er zitten natuurlijk erg veel elementen in, al is het me op dit moment nog te zwaar en te druk om dragen.

Ik denk dat ik eindelijk de plaat van 2015 heb gevonden

Ook hier gaat ie hoog eindige, toen ik 'I Bite Through It' hoorde wist ik al dat 'Garden Of Delete' minstens even goed als zijn voorganger zou zijn.
Al heel wat luisterbeurten ver durf ik hem misschien ook wel nipt beter te noemen.
Van futuristische vaporwave ballads tot hevig trance-gedreun en duidelijke hints naar de industrial van Reznor.

Allemaal leuk en aardig, maar misschien toch ook eens wat meer aandacht schenken aan de wat oudere minimal music en dan niet alleen Steve Reich (Music for 18 Musicians), maar ook Philip Glass. Opbouw, repetitieve elementen doen mij - en dat was al zo met de vorige - sterk denken aan Philip Glass.

Moet hier nog wel even indraaien. Industrial zou niet mijn eerste link zijn - dat is veel mechanistischer.

Interessant stuk over de totstandkoming van dit album:

No Bieber? No problem! How Oneohtrix Point Never made a pop album without the pop stars | Music | The Guardian - theguardian.com

Plaat van het jaartje.

Sowieso, Freaky Eyes, op 2.35, de beste vijftien seconden muziek van 2015, tot die knock-out piep en een popradio die tot stilstand komt en de soundscapes, zigzag hook melodieën en kerkorgels de plaat weer uit zijn verband trekken. Op een briljante manier. Waar luister ik naar? Waarom stijgt het kippenvel over mijn rug bij de slicke en zoete trance-synths en zwijmel ik mee met een verbogen verknepen computerstem?

En jezus man op anderhalve minuut in No Good, pure verwenning, 'ultimate gratification'. Oneothtrix speelt met verwachtingen en voldoening met zo'n overtuiging en kunde... Het hele album is zo 'meta' maar speelt zo keihard in op de onderbuik.

Geen idee wat ik er mee moet maar ik wil er meer van.

Nog meer fijne background info:

Oneohtrix Point Never Told Us the Story Behind Every Single Track On 'Garden of Delete' | Thump - thump.vice.com

"To me, Garden of Delete is a way of describing the idea that good things can bloom out of a negative situation," the producer explained to THUMP on our Beats1 radio show this past weekend. "All the traumatic experiences I had during puberty, ugly memories and ugly thoughts in general can yield something good, like a record or whatever. It was just a little message to myself to not run away from things that gross you out or frustrate you."

Prachtige muziek. Dit album is gedompeld in een soort schemerlichtstemming. Duistere tonen die hier en daar doorklieft worden door een hoopvolle lichtstraal. Heftig en meeslepend. De verbolgenheid van I Bite Through It is ronduit indrukwekkend. Mijn lievelingsnummer op dit album.

Wat een vet plaatje weer van deze gast! Beter nog dan zijn voorganger, misschien was die wat verrassender qua opzet, maar deze is consistenter en ook vooral duisterder. Dat bevalt me dus beter. Je luistert moeiteloos van track 1 naar 12 zonder ooit een inzak moment, een track 12 trouwens om driedubbel UUU tegen te zeggen. Ook hulde dat Oneothrix erin slaagt vocoders geloofwaardig en zelfs dreigend te laten klinken, iets dat nog geen rapper of rnb artiest is gelukt tot op heden. Het past naadloos in de gekke wereld van deze artiest. Dit is waarlijk één van de groten op dit moment. Moet meer van hem hebben!

Daniël Lopatin is zo’n beetje de Jackson Pollock vd elektronische muziek. Genoeg wendingen per nummer om er 3 nieuwe mee te maken, hij lijkt zijn geluiden in het rond te spatten tot er een song ontstaat. Had wat tijd nodig om te bezinken bij mij, in het begin komt hij vooral druk over maar gaandeweg komt hij binnen zonder kloppen. Een tijd geleden even aan de kant gelegd en vandaag de hele dag ineens op repeat.

Een lekker album, het gaat alle kanten op, zo blijf je lekker ontdekken. Dat zorg er inderdaad voor dat het ook wat tijd nodig heeft, maar dat maakt het album wel sterk.