Tiger Moth Tales - Story Tellers Part One (2015)

Wie van Genesis houdt (ten tijde van Trick of the tale), gaat hier zijn gading vinden. De muziek is prachtig, maar ik hou minder van de 'vertellerstem' die af en toe langs komt. Hierdoor zijn sommige nummers wel eens leuk om te horen, maar niet veel meer dan dat. Die nummers verlangen dat je elke keer geconcentreerd naar de tekst luistert, wat niet altijd mogelijk is.

Ik kan dit nou niet goed vinden. Maar ik vind Genesis ook eigenlijk helemaal niet leuk.
Ik houd van prog, symfo etc. maar dit soort hak-op-de-tak-progsymfo is echt niet aan mij besteed.

Nu snap ik ook steeds meer waarom bepaalde bands mij niet liggen. Hoe meer het op Genesis lijkt, hoe vervelender ik het vind, om naar te luisteren. Zo ook Galahad en Big Big Train etc.
En ik vind het wel jammer, want ik vind Pete Jones bij Camel echt geweldig, maar dit dus in de verste verte niet.

Voor liefhebbers van Big Big Train en Genesis wel leuk.

"STORY TELLERS PART 1" is wat mij betreft een fractie beter dan het debuutalbum van Tiger Moth Tales. Het project van multi instrumentalist Peter Jones is ook dit keer een reis door het muzikale landschap van de prog en aanverwante stijlen. De eerste 3 nummers zijn prachtig, vooral "STORY TELLERS" is schitterend en in "BEAUTY SLEEPS" laat Jones horen ook geweldig met de gitaar uit de voeten te kunnen. Bij "KIDS TALE" gaat het wat mij betreft mis, ik kan hier niet naar luisteren. Daarna wordt het absoluut beter met "THE QUEST FOR BEAUTY", maar met "THE PIPER" wordt je weer op het verkeerde been gezet. Een song met 2 gezichten, het eerste deel is vreemd, deel 2 is mooi melodieus. Gelukkig is het slotakkoord weer erg goed. Ik blijf het jammer vinden dat Peter Jones ervan die vreemde liedjes tussen zet, maar het is natuurlijk zijn goed recht.