Dave Gahan & Soulsavers - Angels & Ghosts (2015)

In 2012 verscheen het eerste album van het samenwerkingsverband tussen Depeche Mode’s frontman Dave Gahan en het Britse producersduo Soulsavers. Waar op het bluesy The Light the Dead See Dave slechts een onderdeel van een groter geheel was, prijkt hij op Angels & Ghosts vooraan op het affiche. De muzikale samensmelting van de gospel en blues dient als een verbreding van het vocale werk van Gahan en brengt zijn zonden en het geloof aan de oppervlakte. Het album vindt daarbij de steun in de orkestrale klanken in een setting waarin de elektronische kant van Depeche Mode’s muziek nauwelijks aanwezig is.

Shine opent met een bluesy ritme van de slide gitaar en drums. Wanneer het licht doordringt worden de mensen opengesteld voor hun toekomst. Dave draagt zijn opluchtende gedachten uit in zijn warme stemgeluid, waaraan het achtergrondkoor de gospel naar voren duwt. Het hoopvolle begin slaat echter over in de twijfeling van You Owe Me. Het trage ritme blijft behouden, maar krijgt wat meer power van de drums. Wanneer de vocalen samensmelten worden de melodielijnen aangevuld met de orkestrale klanken van de strijkers. In de macht van een grotere god voert de druk zich op in de vocale uithalen van de zangeressen. Tempted wordt aangevoerd met de bluesrock van de meerdere gitaristen die op het album te horen zijn. Het grotere geheel aan muzikanten sleept het verfijnde ritme mee in het gemis aan liefde. De kwalijke personen worden door Dave aangepakt in een stijl die meermaal enige gelijkenis vertoont met Nick Cave & The Bad Seeds.

Tempted, all is vacant
I’ve been down before
I need replacement
Who knows just where the end is
Who cares what you’re defending

De inkomende drums zorgen op All of This and Nothing voor de druk van de orgelklanken. De donkere ondergrond waarop het nummer zijn huis bouwt wordt aangevoerd door de opkomende storm van klanken. Dave weet zich in de harmonieën te verenigen tot een groots spektakel van blazers, strijkers, orgels en percussie. Op One Thing zijn het de pianoklanken die de veranderingen in de wereld teweeg brengen. De emotionele zang van Gahan voert zich door naar de liefde in de treurige klanken van het strijkersorkest. De schoonheid van het leven vind zijn weg terug in de herinneringen aan een beter verleden. Don’t Cry wordt overspoelt door een machtig gitaargeluid waarop Dave en zijn kompanen de angst van het geweten afwegen. Het machtsvertoon wordt in een vuil geluid vermengt met de gebeden die de zonden de lucht in sturen.

You’re so lost in your kingdom
Your kingdom of fear
And there’s no one out there
No one’s gonna repeal

Op Lately voert het pianospel zich de zee van emoties in. Dave’s liefdevolle uitingen slaan terug naar de eenzaamheid van zijn bestaan. De strijkers en het trage ritmische geheel vormen de insteek van de zwoele samenzang van het refrein. De blazers voeren de emoties op naar de bovenkant van het nummer. The Last Time slaat een diep gat in het vertrouwen en geduld in een goede toekomst. Het verlichten van Dave’s lasten vormen in zijn trage ritme zo nu dan een herhaling van zetten op muzikaal en tekstueel gebied. Echter ontbreekt nergens de diepgang om de emoties niet aan de oppervlakte te krijgen. Het album krijgt met My Sun een optimistisch sluitstuk. Dave’s zonden zijn vergeven en zijn pijnlijke herinneringen drijven nog meermaals naar de oppervlakte. Nog eenmaal voeren de orkestrale klanken en gitaren door het grootse geluid van de passerende droom. Ergens ver weg klinkt een stem, de stem van het kwaad.

In the warm sun
In the arms of the devil
I’ve paid my debts
There’s a promise here to settle

Dave Gahan weet zich sterker op te richten als drijvende kracht dan op het eerste werk met de Soulsavers. Het blik met muzikanten dat is opengetrokken zorgt aan de ene kant voor het stevige geluid van het orkest en gitaren en aan de andere kant voor de rust van de trage ritmesectie en de piano’s. Alhoewel de teksten soms de diepgang missen om de nummers naar een hoger niveau te tillen is het ook juist de eenvoud die de kracht vormt van het album. In zijn weg naar vergeving vindt Gahan de steun in de gospel harmonieën en de bluesrock, waarbinnen de Soulsavers de muzikale ondersteuning hebben gevonden. De misstappen in Dave’s bestaan zijn vergeven en de vrijheid van het woord gevonden.

4*

Afkomstig van Platendraaier.

Ik ben een groot liefhebber van Dave Gahan.
Zijn werk bij Depeche Mode vind ik geweldig, maar de albums na zijn afkicken doen mij gewoon een stuk minder.
Zijn stem klinkt moe en verslagen.
Ook zijn solo albums kunnen mij maar gedeeltelijk bekoren, en over zijn vorige samenwerking met Soulsavers ben ik niet helemaal tevreden.
Eigenlijk had ik hem al min of meer afgeschreven.
Maar hier klinkt hij weer sterk; zijn kanker overwonnen, en voor mijn gevoel is dit een solo album geworden met Soulsavers in de rol van begeleidingsband.
Op The Light the Dead See had Gahan nog echt een gastrol, maar dat is nu absoluut niet meer het geval.
Eigenlijk probeerde hij het al op Delta Machine met redelijk geslaagde nummers als Heaven en Angel, maar overtuigde hij mij nog niet helemaal.
Angels & Ghosts is voor mij het lang verwachtte volgende hoofdstuk, de waardige opvolger van Condemnation van Songs of Faith and Devotion.
Ruim twintig jaar hebben we er op moeten wachten, maar schijnbaar is hij er nu definitief klaar voor.
Het koorknaapje van Just Can’t Get Enough is eindelijk tot soulpriester gekroond.