Steeleye Span - Time (1996)

Hier staan ook weer een paar prachtige songs op waar ik de oude Steeleye span mooi op weer hoor.
Vooral the Elf Knigt en the song will remain maar ook go from my window of the water is wide zijn mooie nummers.

Met “Tempted and Tried” had Steeleye Span zich weer op de kaart gezet en op het live-album dat het twintigjarig jubileum markeerde verschenen al enkele nieuwe nummers. Toch volgde er nog eerst een tournee ter gelegenheid van het vijfentwintigjarig jubileum alvorens er weer een echt nieuw album verscheen, zeven jaar na de voorganger. Drummer Nigel Pegrum is dan al naar Australië geëmigreerd, hij wordt vervangen door Liam Genockey.

Het werd een bijzondere periode: Maddy Prior had stemproblemen en op “Time” gaat ze dan ook nauwelijks de hoogte in, wat de band tot een alternatieve oplossing dwong. Na enig aandringen werd de andere zangeres van het eerste uur, Gay Woods, bereid gevonden om terug te keren naar de band die ze meer dan een kwart eeuw eerder al na één album had verlaten. Gezien de spanningen die de oorspronkelijke bezetting uiteen deed vallen wellicht een wat wonderlijke keuze, maar afijn…

Na zo’n lange periode waren er dus eindelijk weer eens twee zangeressen aan boord, en dat bood nieuwe kansen voor harmonieën. Old Maid in the Garrett is hier een mooi voorbeeld van, Woods verzorgt de leadzang en Prior de tweede stem.

Het hele album staat eigenlijk wel model voor de Steeleye Span vanaf “Tempted and Tried”: bewerkte traditionals (trad.arr) gemengd met eigen werk, vooral van de hand van Peter Knight. Het rockt allemaal niet zo hard meer als in de hoogtijdagen, maar de band hoeft zich dan ook niet meer te bewijzen: ze zijn met gemak de grootste nog bestaande naam in de Engelse folkrock en hoeven dat enkel te bestendigen.

Kwalitatief is “Time” wat mij betreft het beste album sinds “Storm Force Ten”. Eigenlijk staat er geen slecht nummer op en wel een aantal hele sterke. Wel dient gezegd dat het hele album – de eerste echte in het cd-tijdperk – wellicht aan de lange kant is. Ook hadden er nog wel wat meer (vrolijke) up-tempo nummers op gemogen. Nu voldoet eigenlijk alleen de opener daaraan, waardoor de melancholie wel erg de boventoon voert.

Sinds “Rocket Cottage” (uit 1976!) is het al niet meer voorgekomen dat Steeleye Span twee albums in dezelfde formatie opnam en al die wisselingen doen ook iets met de koers. Met een Prior die minder dominant aanwezig is, Rick Kemp die tijdelijk afwezig is en Tim Hart die dan inmiddels al jaren niet meer bij de band behoort, is de nu het duo Bob Johnson en Peter Knight dat de kar trekt. Johnson heeft de nodige arrangementen op zijn naam, maar het is vooral Knight die zich heeft ontwikkeld tot een uitstekend componist en die zijn vioolspel ook een steeds prominentere rol in het bandgeluid is gaan geven. Het is een ontwikkeling die zich ook op de volgend albums door zal zetten…

Mooie goed onderbouwde recensie weer Brunniepoo!

Een vraag: dit nummer wordt genoemd (twee stemmig met Gay en Maddy) Old Maid in the Garrett,
maar ik zie het bovenaan niet in de tracklist staan?

Hmmm, nu je het zegt... Op mijn exemplaar heet het tweede nummer zo, en wat hier als titel staat als een soort van deeltitel.

Tim Hart was erg astmatisch en verhuisde daarom naar La Gomera, het mooiste eiland van de Canarische Eilanden (tenminste dat vind ik). Het klimaat daar was beter voor hem dan het vochtige Engeland. Helaas kreeg hij later longkanker en stierf. Zijn vertrek uit Steeleye Span was toch een enorm gemis.

Zeker een gemis, maar tegelijkertijd: vijftig jaar Steeleye Span heeft wel aangetoond dat niemand onvervangbaar is.

En kon je het matige Back in Line misschien nog (deels) aan zijn afwezigheid wijten - al was de negatieve spiraal al ingezet op Sails of Silver - op dit album word Hart mijns inziens totaal niet gemist. En misschien was het album met hem erbij nog wel beter geworden, maar dat zullen we gewoon nooit weten.

(En La Gomera is inderdaad prachtig, al kan ik het niet met de andere eilanden vergelijken).

Brunniepoo prachtig al je recensies over Steeleye Span.
Dank je.

Brunniepoo, klopt, Tim Hart deed inderdaad mee op Sails of Silver, een LP die ik slecht vond en nog steeds vind en laag heb gewaardeerd.

Tam Lin: it rang a bell; kon zowat een hele strofe herinneren uit 't geheugen en dat was no surprise: Fairport Convention - Liege & Lief (1969) - MusicMeter.nl - heel veel gedraaid

Hier is ook e.e.a. te vinden Tam Lin: Child Ballad 39A - tam-lin.org - op YouTube vind je ook een vertraagde versie van de 'reel' (op zich al trager dan een jig).

Tot deze heb ik het niet gered - zal het album wel eens beluisteren - mijn laatste was Commoner's Crown - een fijn album, met o.a. Long Lankin en telkens blijkt weer dat in de Britse folk de langere, epische nummers (Matty Groves, Tam Lin etc) vol zitten met tragiek en mystiek.