Steeleye Span - Bedlam Born (2002)

Verrassend sterk album van Steeleye Span zonder Maddy Prior, maar mét Gay Woods (zangeres uit 1970 line up!). Sowieso een aparte versie van deze band, met op de drumstoel -eenmalig- Dave Mattacks, toen net weg uit Fairport Convention en een grote rol voor bassist/zanger Tim Harries. Kort hierna herrees de groep mét Maddy en zonder Woods/Harries/Mattacks, waardoor dit album een beetje een rare eend in de bijt blijft. Het zweeft tussen flink rocky en "celtic" (the C word!)/atmosferisch in waarbij ikzelf de door Tim Harries gezongen John of Ditchford en There Was a Wealthy merchant hoogtepunten vind - maar Gay Woods is in goede vorm.
Uitstekend Steeleye album, vér verwijderd van All Around My Hat, en ook het hardste album van hen sinds lange tijd. Voor iedereen die houdt van een goede dosis rock in hun folk.
4****

Twee albums in dezelfde samenstelling – dat was al sinds Rocket Cottage (in 1976!) niet meer voorgekomen. In alle eerlijkheid bood Horkstow Grange wel aanleiding tot veranderingen en die kwamen er ook, maar dus niet in de formele line-up.

“Bedlam Born” (Bedlam als afgeleid van Bethlehem, het gaat dus niet om een in een inrichting geborene) toont een band die een deel van de kritiek van de fans serieus heeft genomen: het album rockt veel meer dan de voorganger, mede doordat drummer Dave Mattacks op vrijwel alle nummers meespeelt. Een sterk voorbeeld is John Ditchford, waar Tim Harries de kar trekt door niet alleen basgitaar maar ook elektrische gitaar te spelen (waarom Bob Johnson dat niet doet is me niet bekend). Steeleye Span heeft zelden zo hard gerockt!

De rockbenadering gaat ten koste van de prominente rol die Gay Woods op het vorige album had. Ze schittert dan wel weer in I See His Blood Upon The Rose, een door haar op muziek gezet gedicht van de in 1916 geëxecuteerde Ierse dichter Joseph Plunkett.

Sterker, in het begin staan drie lekker up-temponummers, maar I See His Blood Upon the Rose zakt het tempo wat in en de nummers hebben wel hun charme – zo doet Steeleye Span best veel dingen die ze nog niet eerder gedaan hebben – maar het blijft allemaal niet zo hangen.

Wat wel opvalt is dat Tim Harries een steeds grotere rol pakt – ook in het arrangeren en schrijven van teksten en muziek. Na deze plaat zou hij echter vertrekken, net als overigens Gay Woods en Bob Johnson.