Steeleye Span - Bedlam Born (2002)
mijn stem
6 stemmen
Verenigd Koninkrijk
Folk / Rock
Label: Shanachie
-
Well Done Liar! (4:37)
-
Who Told the Butcher (2:59)
-
John of Ditchford (3:45)
-
I See His Blood upon the Rose (5:00)
-
Black Swan (1:51)
-
The Beggar (3:02)
-
Poor Old Soldier (2:22)
-
Arbour (1:27)
-
There Was a Wealthy Merchant (4:58)
-
Beyond the Dreaming Place (3:04)
-
We Poor Labouring Men (5:08)
-
The Connemara Cradle Song (5:40)
-
Stephen (4:27)
-
The White Cliffs of Dover (3:08)
1
geplaatst: 28 december 2021, 08:04 uur
Twee albums in dezelfde samenstelling – dat was al sinds Rocket Cottage (in 1976!) niet meer voorgekomen. In alle eerlijkheid bood Horkstow Grange wel aanleiding tot veranderingen en die kwamen er ook, maar dus niet in de formele line-up.
“Bedlam Born” (Bedlam als afgeleid van Bethlehem, het gaat dus niet om een in een inrichting geborene) toont een band die een deel van de kritiek van de fans serieus heeft genomen: het album rockt veel meer dan de voorganger, mede doordat drummer Dave Mattacks op vrijwel alle nummers meespeelt. Een sterk voorbeeld is John Ditchford, waar Tim Harries de kar trekt door niet alleen basgitaar maar ook elektrische gitaar te spelen (waarom Bob Johnson dat niet doet is me niet bekend). Steeleye Span heeft zelden zo hard gerockt!
De rockbenadering gaat ten koste van de prominente rol die Gay Woods op het vorige album had. Ze schittert dan wel weer in I See His Blood Upon The Rose, een door haar op muziek gezet gedicht van de in 1916 geëxecuteerde Ierse dichter Joseph Plunkett.
Sterker, in het begin staan drie lekker up-temponummers, maar I See His Blood Upon the Rose zakt het tempo wat in en de nummers hebben wel hun charme – zo doet Steeleye Span best veel dingen die ze nog niet eerder gedaan hebben – maar het blijft allemaal niet zo hangen.
Wat wel opvalt is dat Tim Harries een steeds grotere rol pakt – ook in het arrangeren en schrijven van teksten en muziek. Na deze plaat zou hij echter vertrekken, net als overigens Gay Woods en Bob Johnson.
“Bedlam Born” (Bedlam als afgeleid van Bethlehem, het gaat dus niet om een in een inrichting geborene) toont een band die een deel van de kritiek van de fans serieus heeft genomen: het album rockt veel meer dan de voorganger, mede doordat drummer Dave Mattacks op vrijwel alle nummers meespeelt. Een sterk voorbeeld is John Ditchford, waar Tim Harries de kar trekt door niet alleen basgitaar maar ook elektrische gitaar te spelen (waarom Bob Johnson dat niet doet is me niet bekend). Steeleye Span heeft zelden zo hard gerockt!
De rockbenadering gaat ten koste van de prominente rol die Gay Woods op het vorige album had. Ze schittert dan wel weer in I See His Blood Upon The Rose, een door haar op muziek gezet gedicht van de in 1916 geëxecuteerde Ierse dichter Joseph Plunkett.
Sterker, in het begin staan drie lekker up-temponummers, maar I See His Blood Upon the Rose zakt het tempo wat in en de nummers hebben wel hun charme – zo doet Steeleye Span best veel dingen die ze nog niet eerder gedaan hebben – maar het blijft allemaal niet zo hangen.
Wat wel opvalt is dat Tim Harries een steeds grotere rol pakt – ook in het arrangeren en schrijven van teksten en muziek. Na deze plaat zou hij echter vertrekken, net als overigens Gay Woods en Bob Johnson.
* denotes required fields.
* denotes required fields.