Steeleye Span - Live at Last! (1978)

prachtige live album van steelye span, veel mooier dan de meeste van hun lp's.
Vijf weken na het uitbrengen van dit album zijn ze gestopt. (tijdelik bleek later)

Steeleye Span komt live inderdaad nog beter uit de verf dan in de studio. Erg enerverend live-album met de nadruk op de wat puurdere folk en niet op poppy folkdeuntjes zoals All Around My Hat (alhoewel bonustrack Rag Doll nogal Phil Spector-achtige harmonieën bevat).

Ik kom hier maar moeilijk doorheen. Heeft niet de energie van de eerste drie à vier platen. En dan die accordeon, brr.

Inderdaad de accordeon was op dat moment niet echt iets voor Steeleye Span. Ze stonden echt bekend om hun stevige folk-rock. Bob Johnson en Peter Knight hadden de groep verlaten en daarvoor in de plaats Martin Carthy en John Kirkpatrick. Deze laatste is verantwoordelijk voor onder andere de accordeon en mede hierdoor is deze plaat meer een terugkeer naar de oorspronkelijke britse folk muziek. John Kirkpatrick speelt trouwens maar op twee platen van Steeleye Span. Na 10 albums was dit eigenlijk een afscheidsalbum, ook het eerste live album.
De uitvoeringen zijn prima, maar persoonlijk hou ik iets meer van de wat stevigere rock Steeleye Span. Desondanks blijft er zoveel kwaliteit in de groep over, dat het nog steeds best een goed album is. En natuurlijk is John Kirkpatrick binnen de Britse folk onomstreden en erger ik me ook niet aan de accordeon. Maar het geluid is daardoor wel wat veranderd. Het afscheid was niet van lange duur bleek achteraf.
Het nummer Montrose op kant 2 is ook vanwege de lengte een zeer interessant nummer met veel wendingen en verschillende stijlen.

Met dezelfde line-up als op “Storm Force Ten” wordt ook getoerd en dat betekent dus een prominente accordeon. Van de acht nummers zijn er slechts twee al eerder op plaat verschenen, wellicht omdat veel van de oudere nummers niet zo makkelijk te spelen vielen zonder viool? Of misschien was het wel bewust afstand nemen van de koers die Steeleye Span juist zo succesvol had gemaakt: een mix van traditionele folk en (steeds meer) rock? Op deze plaat is de rock veel minder prominent aanwezig. Het doet daardoor wel verlangen naar een opnames van concerten van eerdere line-ups (en daarmee dus hele andere setlists).

Op Live at Last krijgen we dus eigenlijk vrijwel uitsluitend nieuw materiaal en zelfs een bekend nummer als False Knight on the Road werkt sterk af van de studio-opname. Dat is verder allerminst een drama overigens. The Maid and the Palmer is bijvoorbeeld een episch verhaal in de beste Steeleye Span-traditie.

Montrose is een fijne up-tempo folksong maar het gaat wel érg lang door. Dan is de korte Morris dance Bonnets wel weer het andere uiterste. Misschien deed de dansgrage Prior er op het podium nog een leuk dansje bij, maar zo op plaat is het behoorlijk saai. De afsluitende Four Seasons-cover Rag Doll is wél leuk.

Had jaren geleden een lp van dit live optreden. Daar stond 'Rag doll' op. Helaas niet op de door mij gekochte cd. Daar staat Bonnets so blue dan weer op.