Steeleye Span - Live at Last! (1978)

Met dezelfde line-up als op “Storm Force Ten” wordt ook getoerd en dat betekent dus een prominente accordeon. Van de acht nummers zijn er slechts twee al eerder op plaat verschenen, wellicht omdat veel van de oudere nummers niet zo makkelijk te spelen vielen zonder viool? Of misschien was het wel bewust afstand nemen van de koers die Steeleye Span juist zo succesvol had gemaakt: een mix van traditionele folk en (steeds meer) rock? Op deze plaat is de rock veel minder prominent aanwezig. Het doet daardoor wel verlangen naar een opnames van concerten van eerdere line-ups (en daarmee dus hele andere setlists).

Op Live at Last krijgen we dus eigenlijk vrijwel uitsluitend nieuw materiaal en zelfs een bekend nummer als False Knight on the Road werkt sterk af van de studio-opname. Dat is verder allerminst een drama overigens. The Maid and the Palmer is bijvoorbeeld een episch verhaal in de beste Steeleye Span-traditie.

Montrose is een fijne up-tempo folksong maar het gaat wel érg lang door. Dan is de korte Morris dance Bonnets wel weer het andere uiterste. Misschien deed de dansgrage Prior er op het podium nog een leuk dansje bij, maar zo op plaat is het behoorlijk saai. De afsluitende Four Seasons-cover Rag Doll is wél leuk.